Zand

kseniya-simonova

U weet wat zand is. Van jongs af aan al heeft u wellicht geregeld met zand gespeeld. Zandkastelen, bergen en rivieren op het strand, zandkoekjes en wat al niet meer. We kennen het allemaal en al zijn we op een bepaald moment geen kind meer we kennen allemaal het gevoel van zand dat door de vingers glijdt. Het is een erotiserend gevoel en de handeling wordt vaak onbewust gedaan.

Zand is tactiel. Veel van wat ons omringt is van zand gemaakt of van de bestanddelen waar zand uit bestaat, zoals deze computer die eigenlijk deels een product is gemaakt van silicium. Zand dus. Het is niet vreemd om te bedenken dat in de computerwereld de term ‘sandbox’ wordt gebruikt als metafoor voor een speeltuin. Wand met zand speel je.

Maar met zand kan ook kunst gemaakt worden. Zandsculpturen zijn we inmiddels gewend en ook daar zit vaak genoeg ware kunst achter. Kunst die raakt, die emoties oproept. Natuurlijk wordt zand regelmatig gebruikt bij allerlei kunstuitingen maar op de zandsculpturen na zijn die ons vaak niet bekend. Ondanks het dynamische karakter van de schier oneindige hoeveelheid zandkorrels in beweging kennen we nauwelijks bewegende beelden met zand. Zandanimatie. Zelfs het woord kennen we niet in onze taal.

Toch bestaat het. Het is mogelijk om met zand een verhaal uit te beelden als was het een film. Een verhaal met een zeggingskracht die woorden overbodig maakt. Zand is misschien zelfs bijzonder geschikt daarvoor. Vandaag kreeg ik een link naar een filmpje op YouTube waarin een jonge Oekraïense vrouw een film van zand maakt, een zandanimatie die een hevige boodschap in zich heeft, die ontroerd. Tot vandaag had ik nog nooit zoiets gezien en het heeft op mij diepe indruk gemaakt. Niet alleen vanwege het verbijsterende talent dat deze vrouw, Kseniya Simonova, laat zien maar juist ook om de inhoud van de ‘film’ die ze maakt. Ze doet dat tijdens de Oekraïense versie van ‘… got talent’, een overigens doorgaans redelijk platvloerse westers georiënteerde televisieshow.

Kseniya verteld het verhaal van liefde, vrede, oorlog, vernietiging, gevangenschap, nieuw leven, rampspoed, hoop, dood en leven. Het is mij onmogelijk om niet hevig geëmotioneerd te raken door wat ze laat zien. De tekst versta ik niet, de muziek er omheen des te beter, haar beeldtaal volkomen. Natuurlijk wint ze de talentenjacht maar dat is niet interessant. Het mooiste dat ik zie is de creatie van hoogstaande kunst. Een toonbeeld van expressie. In verbijstering heb ik gekeken en ik hoop dat u net als ik voelt wat deze artiest bedoeld met haar creatie. Geniet van dit zandballet dat deze vierentwintig jarige beeldschone kunstenares, die een brug slaat tussen beeldende kunst en podiumkunst, laat zien. Kseniya Simenova. En pink gerust die traan weg.

John, bedankt dat je me deze link stuurde.

Alice © 2009