‘Alles wat je altijd al had willen doen in een luchtballon…’

… en de nutteloosheid van parachutes.

Dit is de titel van de roman die ik deze maand schrijf voor de NaNoWriMo ‘wedstrijd’.  Het is een psychologische avonturen en schelmenroman waarin vier mensen met elkaar een reis in een luchtballon maken van Luxor in Egypte naar Casablanca in Marokko. Tenminste… dat is hun plan. Zoals bij veel plannen wordt ook dit plan verstoord door de elementen en door het gedrag van de vier zelf. De reis ontaard in een fantastische zwerftocht over Afrika waarop de onderlinge verhoudingen en stressbestendigheid ernstig op de proef worden gesteld. Uiteindelijk zal de reis van invloed zijn op ieders leven en denken én op hun onderlinge band. Maar of ze er wat van geleerd zullen hebben?

Hier onder heb ik een korte episode uit het verhaal opgenomen om een indruk te geven van het verhaal. Wie geïnteresseerd is in een gedrukt exemplaar van de roman kan binnenkort intekenen op een lijst die hier geplaatst gaat worden. Het boek verschijnt nog voor de jaarwisseling in paperback. Het wordt een uitgave in eigen beheer en zal naar verwachting €15 gaan kosten.

Alice

Uittreksel uit hoofdstuk zeven van ‘Alles wat je altijd al had willen doen in een luchtballon… en de nutteloosheid van parachutes.’:

Hoofdstuk zeven        Dan maar liever de lucht in

Ik was vroeg wakker. Het ochtendgebed aan de overkant van de rivier galmde over het water en het was onmogelijk om daar aan te ontkomen. De zon was nog net niet te zien dus de toeristenballonnen op de velden om ons heen waren inmiddels opgeblazen en de in busjes aangevoerde luchtvaarders stonden in spanning te kijken. De eerste ballon was zelfs al opgestegen met het heerlijke geluid van de brander die aan en uit werd gezet. De vroege ochtend was nog frisjes maar het zicht zo sprookjesachtig dat ik in no time buiten stond te kijken naar het schouspel dat zich voor mijn ogen ontrolde.
Onze ballon zou worden opgeblazen en startklaar gemaakt nadat de toeristenballonnen allemaal waren opgestegen en er dus tijd en aandacht was bij het grondpersoneel dat in een mix van spijkerbroeken en djellaba’s op de velden aan het werk was.

De zon prikte achter de heuvels aan de oostkant van de rivier een enkele straal over de nog in het halfduister verstopte stad. Zelfs vanaf waar wij stonden waren de contouren van de tempels van Luxor en Karnak met hun karakteristieke pilaren te zien. Ik draaide me om naar Hatsjepsut. Net op dat moment kwam de zon boven de oostelijke bergrug. De rotswand waar de tempel in gebouwd was werd plotseling rood. Heel even donkerrood maar al snel lichter. Het zou niet lang duren voordat het zalmroze de heuvels overnam. Sprinkle was zwijgend naast me komen staan met haar hand om mijn middel. Ook You en Blast waren op en aangekleed en even later stonden we met zijn vieren ademloos te kijken naar de luchtballonnendans die zich boven onze hoofden afspeelde. In allerlei kleuren speelden de bollen, regelmatig verlicht door het vuur van hun branders, met elkaar. Stijgen, dalen, draaien, over de suikerrietvelden scheren en soms bijna tegen elkaar aan varen, het was een bijna erotische dans. We hielden elkaar allemaal vast in wat later misschien wel het mooiste moment van onze reis zou blijken te zijn.

Alice Verheij © 2009

2 thoughts on “‘Alles wat je altijd al had willen doen in een luchtballon…’

  1. De komende weken zal ik eens per week een episode hier publiceren. Teasertjes eigenlijk. En natuurlijk vindt ik het leuk om met je te praten over het uitgeven in eigen beheer van dit soort werk.

    groetjes,
    Alice

  2. Ooooh wat leuk om een stukske te mogen lezen en meereizen in je nanowrimo.
    Ik heb er bewondering voor hoor, en uitgeven in eigen beheer. Zullen we het daar ook eens over hebben🙂

    namasté, Sonja

Reacties zijn gesloten.