Grote mensen wereld

Vanmorgen werd me duidelijk gemaakt dat ik niet meer in de grote mensen wereld thuis hoor. Ik heb er wel jaren gebivakkeerd overigens. Als man, als echtgenoot en verantwoorde vader, als directeur, als militair zelfs ooit. Grote mensen dingen heb ik gedaan en ik ben met grote mensen omgegaan alsof ik zelf ook een groot mens was. Grote mensen ruzies, grote mensen zaken en grote mensen dingen. Het is me allemaal vreemd geworden. Vaak begrijp ik die grote mensen wereld niet en wil ik gewoon klein zijn. In het konijnenhol kruipen en allerlei streken uithalen met de white rabbit en de mad hatter. Gewoon omdat ik die wel begrijp en zij mij begrijpen. Ik vind ze ook leuker dan mensen uit de grote mensen wereld.

Gisterenavond stond hij op de stoep. De zakenpartner uit de grote mensen wereld. Om me de nieren te proeven zoals dat wordt genoemd. Met een voorstel om grote mensen problemen voor hem en mij op te lossen. Het jammere en jammerlijke was dat hij ondanks de tekst non verbaal niet leek te begrijpen wat het is om in een situatie te leven zonder keuzes en zonder middelen om moeilijk situaties op te lossen. Het ging om geld, zoals alles in die grote mensenwereld om geld gaat. Maar laat dat nu juist iets zijn dat ik niet heb en ik ook niet verwacht te krijgen. Liefde en vriendschappen, die heb ik. Maar geld?

Het ging over grote mensen dingen die me eerlijk is eerlijk tegenwoordig voorbij gaan. Echt volgen kan ik ze niet meer en me er in verdiepen is zo zinloos. Het brengt me niet verder en als het dat al deed zou het in een richting zijn waar ik niet gelukkig van wordt. Het schijnt wel te betekenen dat er dan een faillisement wordt aangevraagd van één van die grote mensen dingen die ik vroeger had toen ik zelf dacht een groot mens te zijn: een eigen bedrijf. En natuurlijk werkt zo’n actie door naar mijn privésituatie. Vreemd genoeg kan ik er niet meer door geraakt worden als mens. Emotioneel wel hoor maar niet zozeer voor wat betreft mijn leefsituatie want die begint al behoorlijk minimaal te zijn. Niet tot mijn ongenoegen overigens.

Enfin, de goede man (want het is echt geen kwaaie) ging hevig teleurgesteld huiswaarts naar zijn grote huis met zijn grote auto. Door de regen. Ach, de teleurstelling kan ik wel begrijpen maar het is wel zijn teleurstelling. Niet die van mij. Gewoon omdat hij nog in die grote mensen wereld leeft en ik me daar al lang niet meer thuis voel.

Natuurlijk zal ik me niet kunnen onttrekken aan die grote mensen dingen in die grote mensen wereld. Maar ik kan wel zorgen dat wat er gebeurt mij als mens niet misvormt. Dat ik er niet een groot mens van wordt want echt leuk zijn die niet. Ineens voel ik me gelukkig met wat ik heb, mijn vriendinnen en vrienden, mijn pen, mijn gedachten, mijn kleine leven, mijn idealen en zelfs  mijn ambitie. Gelukkig genoeg om verder te ademen en stiekum te kijken of ik ergens het witte konijn kan tegenkomen. Zullen we afspreken dat ik een kind blijf waar ik kan? En jij ook?

Alice © 2009