Stranger than fiction

Het zinnetje ‘stranger than fiction’ spookt al jaren in mijn hoofd rond. Het past de wereld om me heen die ik niet begrijp. Naarmate ik minder jong word ervaar ik die wereld als bevreemdender. Ik hou van schrijven en het meest van het schrijven van fictie. Verzonnen verhalen waar ik met dichterlijke vrijheid mensen en situaties uit de werkelijke wereld in kan mengen. Al mijn personages en al mijn verhalen hebben stukjes van mensen en stukjes van ervaringen die ik ken in zich. Het maakt de verhalen, hoe bizar soms ook, nét dat beetje realistischer. Het is een oude schrijftruuk die ik fijn vind om te gebruiken. Het maakt dat de verhalen die ik schrijf dicht bij me blijven, in die zin zijn zelfs de vreemdste verhalen die in mijn brein opkomen voor een stukje autobiografisch.

Maar het echte leven is zoals het zinnetje zegt. Vreemder dan fictie. Er is veel dat ik niet meer begrijp. Liefde voorop. Dat ik mezelf niet begrijp verbaasd mezelf niet gegeven alle veranderingen in mijn leven. Dat ik in zekere zin losgeslagen ben daardoor is niet alleen begrijpelijk maar misschien zelfs nodig om terecht te komen op de plek die er ook voor mij is. Mijn verhouding tot anderen is niet iets dat ik voor lief neem, het is iets waar ik aan werk. Aan moet werken. Goed, ik leer veel wat dat betreft. Ik trap minder snel in oude valkuilen als verliefdheid. Ik kan ontzettend blij zijn wanneer ik anderen die belangrijk voor mij zijn gelukkig zie zijn. Ik kan liefhebben met passie en overgave maar als het antwoord er niet is heb ik geleerd me terug te trekken. De zinloosheid van de verwachting van beantwoording van (te) eenzijdige liefde ken ik wel. De laatste drie jaar hebben me dat ingewreven. Ik ben beduchter geworden voor verliefdheid, misschien zodanig dat ik niet meer echt durf te laten zien wie ik ben.

En daar maak ik me soms zorgen om want ik hoopte met alles wat me overkomen is op het punt te zijn dat ik geen verhulling of afstand of behoedzaamheid naar anderen meer nodig heb om me staande te houden. Ik heb me daarin vergist. Ach afwijzing ben ik wel aan gewend, maar niet als die fysiek is. Dat is hard, keihard. Vreemd genoeg voel ik me nu niet eens meer gewond of verdrietig maar eerder melancholiek. Doortrokken van een stil besef dat blijkbaar ik wel leuk ben om mee om te gaan maar een ander zal me wanneer het in de intimiteit van twee mensen samen plaatsvindt me niet mooi vinden. Licht uit dus.

En daarmee dooft een licht in mijn hoofd en in mijn hart. Het is niet erg. Misschien is het niets anders dan volwassen worden.

And I, I, I, take this waltz…
This waltz, this waltz, with it’s very own brand…
Take this waltz it’s been dying for years…
There’s an attic…
And I see what you’ve chained to your sorrow…
And I’ll dance with you in Vienna…
And I bury my soul in a scrapbook…

Leonard Cohen met de stem van Henk Hofstede klinkt op de achtergrond en zingt over die wals die in Wenen gedanst wordt tot de dansers ten onder gaan aan brandy. In een dansende betovering. Dezelfde betovering die ik ken als ik er tussen uit knijp en tegen alles in plezier zoek en vindt. Geniet van vrienden, geniet van exalterend genoegen. Ach, what the hell. Is het de schrijver niet eigen om de pen te dopen in bloed, tranen en drank om daarna zich te buiten te gaan aan Bohemiaanse genoegens?

Real life is stranger than fiction.

Ook bij mij.

Alice © 2009

10 thoughts on “Stranger than fiction

  1. Het is interessant om te zien dat sommige mensen opgeslokt worden door een vanzelfsprekende, automatische sleur van het dagelijkse leven. Ook de mensen die altijd het hardst riepen iets bijzonders of anders te willen. Andere mensen nemen het leven niet vanzelfsprekend en blijven zich continue verwonderen. Sommige mensen schijnen dat gewoon in zich te hebben. Maar hoe dat dan komt of hoe ze dat gekregen hebben…?

    Ik denk wel dat je gelijk hebt dat je door te schrijven dingen al als minder vanzelfsprekend beschouwd. Dat je er wel over moet nadenken. Jij leidt een onconventioneel leven, waardoor je inderdaad vast nog meer verbazing hebt over de rariteiten van een wel zogenaamd conventioneel leven. Maar ik leid een behoorlijk burgelijk bestaan, en vind dat ook erg prettig. Maar ik hoop toch dat ik daarmee niet mijn verwondering verlies.
    Soms denk ik ook dat ik het nog heb. Maar dan word je door een externe gebeurtenis of iemand ineens weer op iets gewezen (kan iets kleins zijn) en dan denk je ‘ Verhip, dat heb ik eigenlijk nog nooit zo gezien.’. Dus dan ga ik twijfelen of ik het dan niet al lang kwijt ben? Of misschien betekent het dat zolang ik hier maar bij stil blijf staan, ik het helemaal niet kan verliezen? Misschien is het inderdaad gewoon een knop, die je kunt omzetten? Ik ben in ieder geval erg benieuwd naar een essay van jou als dat er komt!

    En ach, schrijven schijnt altijd goed te zijn, toch. Laten we dat dan maar gewoon doen.

  2. ik blijf altijd alles verbazingwekkend vinden, totdat ik een knop omzet (soms is dat nodig), misschien kunnen volwassenen de knop niet meer terug vinden en niet meer terug zetten. het lijkt me vervelend om volwassen te worden dan, hoe ervaren die dan de wereld om heen heen? kan iemand me dat uitleggen?

  3. Hi Elle,

    het is een mooie vraag die je stelt. Ieder mens heeft trouwens altijd recht van spreken naar mijn idee. Leeftijd is niet relevant.

    Ik denk dat je gelijk hebt in je overweging dat volwassenen veel verliezen dat een mens een mens maakt, zoals verwondering en verbazing.
    Mijn antwoord op je vraag over mij is meervoudig. Ik kan zeggen dat ik mijn verbazing en verwondering terug heb gekregen na de verandering in mijn leven de laatste jaren. Maar dat is een antwoord van een psycholoog die over life changin events praat.
    Ik kan zeggen dat het komt omdat ik nooit volwassen ben geworden maar dat is niet waar.

    Het echte antwoord is dat ik een keuze gemaakt heb om dingen niet als vanzelfsprekend meer aan te nemen omdat ik in een niet vanzelfsprekende situatie leef met niet vanzelfsprekende mensen. Ik doe continu zelfonderzoek om te zien waarom ik een mening of een idee heb, of een emotie. Dat zelfonderzoek levert structureel meer vragen dan antwoorden op.
    Daarnaast koester ik de onbevangenheid die ik soms ervaar. Net als dat ik vaststel dat ik zeker 40% meer lach dan vroeger. En 20% meer huil en zo.

    Het punt is, ik leidt een voor mij nieuw leven waarin ik me alleen staande kan houden door mezelf te dwingen niet vast te houden aan conventies. Inmiddels merk ik aan mezelf dat ik die conventies ook niet meer wil in mijn bestaan. Het is heel goed mogelijk dat mijn schrijven me er toe dwingt om zo in het leven te gaan staan.

    Je vraag dwingt me om hier over na te denken en eigenlijk wordt het tijd dat ik er maar eens een essay over schrijf.

    De enige manier voor jou om dit te kunnen begrijpen is een keer met me praten. Soms sta ik dat toe.

    groet,
    Alice

  4. Wat opmerkelijk dat je de wereld naarmate je ouder wordt als bevreemdender gaat ervaren. Ik heb met mijn 24 jaartjes wellicht weinig recht van spreken, maar mij lijkt het altijd dat volwassenen het vermogen om zich te blijven verbazen om de wereld, om hen heen, verloren hebben. Kinderen daarentegen zien dingen voor het eerst en verbazen zich erover, evaren het als vreemd en stellen er vragen over (waarom zus? waarom zo?). Dat bevreemdende vermogen verliezen we echter ergens halverwege onze weg naar volwassenheid.
    Ik ben erg geinteresseerd in dit onderwerp en vraag me af: Hoe heb jij dit vermogen behouden of weer aangewakkerd? Of bedoel je wellicht iets heel anders dan wat ik beschrijf?

  5. @Frank ik hou van je! Ik ben de imperfectie in persoon en weet dat ook. Elke correctie is welkom want het kan altijd beter, correcter, stijlvoller, mooier, scherper en zo. Nog steeds beheers ik het niet om met stof-en spellingskam door mijn teksten op mijn blog te gaan. Te ongeduldig karakter.

  6. En nog een…. (sorry):
    “Naarmate ik minder jong wordt ervaar ik die wereld als bevreemdender. ”
    ‘Naarmate ik minder jong word ervaar ik die wereld als bevreemdender.’

    Groet en succes met je actie,
    Frank

  7. @helena,

    Mooie song en vertolkt door Antony. Een favoriet van me omwille van de stem, de interpretatie en vooral omwille van de persoon.

    Dank u, is inmiddels gecorrigeerd. Overigens vind ik ‘de les spellen’ mooier dan het Nederlandse ‘de les lezen’. Het eerste helpt, het tweede is slechts negatieve kritiek.
    Toch een beetje volksaard in de spelling wellicht?

    Het is fijn om terug te lezen dat u mijn schrijfstijl kan waarderen.

    groetjes,
    Alice


  8. Helpt deze song wellicht wanneer u zich niet begrepen, afgewezen of triestig voelt???

    Niet om u “de les te spellen” zoals men dit in België/Vlaanderen zegt, maar u er op te attenderen dat er een schrijffout bij Stranger than fiction in staat.
    Het is die ik fijn vind zonder t aan het eind /die ik fijn vindt staat er nu.

    Maakt niks uit eigenlijk, want uw schrijfstijl is mooi!

Reacties zijn gesloten.