Noodles queerpraatje 6: Stranger than fiction

Noot: uitgesproken voor Noodles radio op 9 december 2009.
De actualiteit is inmiddels dat Amnesty nadrukkelijk verzekerd LGBT zaken niet te laten vallen maar ook dat zij niet concreet worden over de aspecten van dat LGBT werk zoals in de eerste email van Amnesty werden genoemd. De vraagtekens zijn vooralsnog blijven bestaan.

Stranger than Fiction

Recent keek ik, zoals wel vaker, in mijn boudoir naar een film. ‘Stranger than fiction’ was de titel. Het ging over een belastingambtenaar met een waanzinnig saai leven die zonder het zelf door te hebben in real life de hoofdpersoon werd in een boek van een schrijfster die gespecialiseerd is in het laten doodgaan van haar hoofdpersonen. Dat is niet fijn om te weten en dus heb je een film. Fictie, dat wel natuurlijk. De man is eigenlijk de gemiddelde lgbt-whatever mens dus. Nou ja, het was de titel die me deed realiseren dat de werkelijkheid soms nog vreemder is dan de verzonnenheid.

Zo is in de recente werkelijkheid ons aller Amnesty Nederland het pad der dolenden op gegaan. Geen eigen LGBT activiteiten meer, zoiets verzin je toch niet? Niks voor hun om te doen eigenlijk maar toch. Wat? Toch? Oh? Huh? Tsja. Nou ja. Ach. Shit! Goed dan, enige explicatie dan maar.

In het laatste blad van Amnesty zegt Eduard Nazarsky, de veurzitmens van Amnesty Nederland dat Amnesty zich herfokust. Dat is geen opnieuw kussen van Fo of zo maar het zich bezinnen op de richting in de toekomst en vervolgens het beleid op de uitkomst van die bezinning aanpassen. Bij het opnieuw scherpstellen vallen altijd slachtoffers die in het voormalig scherpe blikveld aanwezig waren en in het nieuwe dat niet meer zijn. Belangrijkste slachtoffer voor ons soort whatevers is de ‘speerpunt’ LGBT.

Oh shit, en ach gossie, die Amnesty toch. De onderbouwing is dat er in Nederland al genoeg organisties zijn die zich met ‘homorechten’ bezighouden en de mensenrechtensituatie in Nederland niet zo urgent is. Wake up, suckers!

Maarre, dacht ik. Dat is vreemd. Ik ben geen heaumeau, ik ben wel of geen lesbo of bi of zo en ik ben iets wat mensen transgender of zo noemen. Waardoor ik een deel van mijn mensenrechten net als vele lotgenoten gewoon zonder commentaar geacht wordt in te leveren bij het overheidsloket. Even snel checkend of deze volgens de overheid meneer fysiek genitaal nog tot het geslacht der mensen met een dingetje naar buiten behoort levert mij de verzekering dat dat niet het geval is. Wél volgens de overheid en dus moet ik aantonen geen kindjes meer te kunnen krijgen. Wauw dat dat mag van de mensenrechtenmensen van Amnesty…
Als voorbeeldje dus maar weer eens. Net als het voorbeeld van die homo die gewoon vrolijk naar Iran, Irak of whatever wordt gestuurd omdat het daar zo’n veilig bestaan is of die domme lesbo’s die trouwen en als echtpaar op Aruba willen gaan wonen maar dat niet mogen van de plaatselijke homofobe autoriteitjes.
Homorechten dus als de betiteling van LGBT rechten. Fuck, weer mis geschoten Eduard! Blijkbaar reikt kennis van LGBT bij Eduard niet veel verder dan de homomannen.

Amnesty geeft middels eigen communicatie naar de vrijwilligers aan dat die bedankt worden voor de bewezen diensten maar dat er verder geen gebruik van ze zal worden gemaakt voor LGBT zaken anders dan een enkele schrijfactie. Geen eigen acties meer onder Amnesty vlag, geen boot op de Gay Pride in Amsterdam, geen eigen Hyves meer (o wat is dat duur he)… ach laat ook maar. Volgens het weerwoord van Amnesty blijven ze wel degelijk op LGBT gebied actief. Bij voorkeur ondersteunend bij acties van anderen. Meeliften om voldoende donateurs te kunnen binden noem ik dat. Promotie van Amnesty. Geen vechten voor rechten. Want in Nederland is het allemaal voor elkaar. Toch? Eduard? Eduard? Ben je er nog? Eduard… oh hij is al weer weg.

Stranger than fiction vind ik het allemaal. Want geen weldenkende LGBT-er bedenkt zoiets. Die andere organisaties zijn dan ongetwijfeld de subsidietijgers COC, het clubje homomannen waar de voormalige directie van COC zich verlustigd en de Asterdamse LGBT-scene mee terroriseert en Embrace Pink. Allemaal financieel onder druk, met zeer beperkte middelen. Over Amnesty voegt Eduard mij zelf toe dat zij niet subsidiebehoeftig zijn. Wel raar als in ander verband hij zelf aangeeft bij de overheid aan te kloppen voor – precies – subsidie van enkele Amnesty initiatieven. Nee, de Nederlandse LGBT scene is wel voorzien volgens Eduard. Not dus.

Komt nog bij dat Amnesty historisch al een niet al te beste verhouding met de LGBT wereld heeft (lees het commentaar van opperhomo Henk Krol op de site van Gaykrant er maar eens op na) én die hele groep LGBT vrijwilligers toch echt eerder dit jaar werden aangevuurd om toch vooral zich in te zetten voor Amnesty. In die zin is de door Amnesty zelf genoemde komende opheffing van de LGBT groepen per 31 december gewoon een mes in de rug van die vrijwilligers. Die – zoals het een menserechten organisatie betaamd – in het geheel niet betrokken waren in het laten vallen van hun activiteiten.

Nee, Amnesty schiet mis. Eduard doolt en de echte antwoorden blijven uit. Natuurlijk hameren ze op successen uit het verleden. Terecht want ze deden heel wat. Maar zoals in andere ‘markten’ gebruikelijk is om te vermelden: successen behaalt in het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. En al helemaal niet voor de LGBT wereld. Am-nasty laat de Nederlandse LGBT-ers gewoon in de kou staan tot 2016. Tenminste als diezelfde LGBT wereld dat pikt natuurlijk en Amnesty de negatieve publiciteit onder controle kan krijgen. Gaat het ze lukken? Gaat het ze echt lukken? Of gebeurt er een wondertje en wordt er iemand wakker in het fraaie pand van Amnesty op de A-lokatie aan de Amsterdamse grachtengordel.

Tsja, stranger than fiction… wat betekende dat ook weer.

Alice © 2009