Klimaatcrisis

Het is klimatologisch een topmaand. Immers, er was een klimaattop in Kopenhagen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. En wat een succesvolle top was dat. Geen harde toezeggingen, veel halfslachtig geleuter maar wel een fantastische impact op het klimaat. De opwarming is omgeslagen in een afkoeling.

Niet alleen tussen de verschillende ‘deelnemende’ landen die dus eigenlijk niet echt deelnamen maar nu juist probeerden te voorkomen daadwerkelijk deel te nemen maar ook daadwerkelijke afkoeling. Want in zowat heel Europa konden we dus acuut na afloop van de conferentie de wanten, sjaals, oorwarmers, kaplaarzen, sneeuwschuivers, sneeuwkettingen en slotontdooiers pakken. Niet het Openbaar Vervoer. Dat kon je maar beter juist niet pakken maar gewoon laten staan waar het toch al stond. In Breda vergat iedereen om de sneeuw voor de garages van het busbedrijf op te ruimen en in de grote steden wilden de bussen niet en soms ook de trams niet. In ieder geval niet van harte. Den Haag had de mooiste: de chauffeurs konden de garage en remises van de HTM niet bereiken. Wow!

De temperatuur is dus fors gedaald, er is zomaar ineens een winter én er volgt zo goed als zeker een sneeuwwitte Kerst. Gossie wat is het klimaat toch veranderd. Kijk, ik wil hier de boel niet ridiculiseren (of eigenlijk juist wel), maar is het niet geweldig dat we eerst de halve VN lopen te kietelen dat er afspraken over uitstoot van van alles en nog wat, als het maar ‘broeikasgas’ is, moet komen. Om dan vervolgens niet naar het werk of waar dan ook te kunnen komen omdat we – jawel – ingesneeuwd zijn? Is dat niet heel erg ‘wintergedrag’? Is het niet winter? Hoort dat eigenlijk niet gewoon zo te zijn en is ons klimaat dus nu juist niet van slag?

Mijn duiveltje in me geniet van de wanorde en chaos omdat er van alles in deze maatschappij krakend tot stilstand komt… omdat er wat sneeuw is gevallen. De spoorwegen zijn van de leg, de snelwegen zijn niet snel meer en zelfs de Laan van Meerdevoort in Den Haag staat potdicht. Ineens kunnen moderne treinen, auto’s, trams, bussen, apparaten en mensen niet tegen de kou en de sneeuw. Dus valt Nederland stil. Niet dat we dan allemaal lekker naar buiten gaan om sneeuwballen te gooien, welnee we gaan collectief zeuren over het moeizame verkeer en de rommel van al die natte zooi buiten.

Gelukkig startte na het uitgraven en wegschuiven van een kleine halve meter sneeuw mijn oude brik uit 1963 zonder enig probleem. Maar ja 1963, was dat niet dat jaar van die hele strenge winter? Toen we het woord klimaatcrisis nog niet kenden. En MPV en GSM en iPhone en Thalys en ‘Sprinter’ en zo? Het was een genoegen om lekker kalmpjes te karren met de oude dame. Ze genoot hoorbaar. Wel wat anders dan de spoorwegen die op station Amstel de mensen van de aanwijsborden op de perrons naar de omroepster verwees en vice versa. Hoe lijk je druk te zijn zonder iets te doen?

Nee, ik geniet in tegenstelling tot hele volksstammen, van de verlammende werking van een beetje sneeuw. Misschien dat iedereen eens wat minder serieus wordt en gewoon lekker sneeuwballen gaat gooien met die buurvrouw van vijfenzestig en de meiden van om de hoek. Of sleetje rijden.

Alice Verheij © 2009

4 thoughts on “Klimaatcrisis

  1. Heerlijk stukje over een toch wel erg komische samenloop van omstandigheden.

  2. Ik ben wezen sleetje rijden!!!! Heerlijk. Met een groepje vrienden naar de plaatselijke garage om te vragen of ze een paar binnenbanden van een vrachtwagens voor ons hadden. Even oppompen en roetsj die helling af!
    Sneeuwballen gooien heb ik natuurlijk ook allang gedaan.
    Hopelijk kan ik dadelijk nog even tijd vrij maken om een flinke sneeuwpop voor de deur neer te zetten. De wortel ligt in mijn koelkast al klaar.
    Iedereen veel sneeuwplezier! Want Alice heeft helemaal gelijk. En dat mag best eens gezegd worden.

  3. Een hele mooie, herkenbare column. ………en ik ben zo een buurvrouw van BIJNA 65.

Reacties zijn gesloten.