Alternatieve kerst

Tsja nu mijn oude leven op zijn kop gezet is de afgelopen jaren en er nu zowaar enige rust lijkt weer te keren vind ik mezelf terug in een geheel ander leven. Het rare leven van de organisatieadviseur en projectleider die teveel projecten deed die er niet toe deden en die met Kerstavond er altijd een huisje-kerstboompje-reerug feestje van maakte is over. Gelukkig maar. Het paste uiteindelijk toch niet bij mij.

In plaats daarvan doe ik wat ik nu doe. Schrijven in mijn favoriete kroeg in hartje Amsterdam. Met een gezellig etentje voor de boeg en een nog gezelliger lange avond. Schrijven over van alles, van het corrigeren van mijn roman en die van mijn zusje via het maken van een barkrukgedichtje (wat ik misschien hier nog wel laat vallen) tot het werken aan mijn theaterprogramma dat begin 2010 klaar moet zijn. De kruk in het souterrain bij de pooltafel bevalt me prima. De muziek is een beetje soul, beetje hiphop, de sfeer een pietsie rokerig en op dit moment is het nog vooral koffie dat er in gaat.

Het leukste vind ik het om te werken aan ‘Van de barkruk gevallen’, het theaterprogramma. Mijn eerste nadat ik in 2007 mijn eerste toneelstuk schreef en in 2008 mijn eerste (niet gepubliceerde roman), kwam er dit jaar mijn tweede (in januari 2010 dus te publiceren) tweede roman terwijl de derde ook vordert. In januari reis ik zoals het er nu naar uitziet weer af naar Budapest om verder te kunnen werken aan ‘Terug naar Budapest’, de roman waar ik hard aan werk en die nogal wat research vergt. Maar eerst dus die theatershow. Het wordt een programma van één uur en twintig minuten. Met een pauze dus. Zonder er al teveel over te verraden kan ik wel iets vertellen over het thema dat de rode draad vormt.
‘Van de barkruk gevallen’ wordt door mijn alter ego Anna Reiziger op de planken gebracht. Het beschrijft een avond in mijn stamkroeg waar Anna op haar kruk naar de wereld binnen en buiten de kroeg kijkt. Ze komen er allemaal in voor, de types die zo bij de stad horen en zo af en toe de kroeg aan doen. De barvrouw, een paar stamgasten, de rozenverkoper, het oude verwarde vrouwtje op straat, de pizzabezorger en de taxichauffeur die Anna aan het eind van de avond naar huis brengt. Allemaal vertellen ze wat over de stad, over hun leven, over wat de kroeg voor ze betekend. En Anna? Anna zit op de kruk, kijkt, praat, drinkt, laat zich versieren of versiert zelf, lacht en huilt. En ze viert vast ook Kerstavond op haar barkruk.

Misschien kom ik Anna vanavond wel tegen en krijgt ze een Southern Comfort van me. Met ijs. En als ze van de barkruk dondert vang ik haar wel op.

Alice Verheij © 2009