Between a rock and a hard place.

Het is een track van mijn favoriete Stones album ‘Steel Weels’. ‘Between a rock and a hard place’. Een stukje van de lyrics luidt als volgt:

This talk of freedom
And human rights
Means bullying and private wars and chucking all the dust into our eyes
And peasant people
Poorer than dirt
Who are caught in the crossfire with nothing to lose but their shirts

Stuck between a rock
And a hard place
Between a rock and a hard place

Het zegt zo ongeveer hoe de wereld in elkaar zit. Vandaag werd ik met die werkelijkheid weer eens geconfronteerd.

Van de man van het UWV die per sé mijn paspoort wil kopiëren en geen genoegen neemt met mijn rijbewijs waar het foute gender niet op vermeld staat. Van de gemeenteambtenaar die me niet kon vinden in de administratie omdat er nog een ‘M’ in de Gemeentelijke Basis Administratie staat in plaats van een ‘V’. Gewoon omdat de wet iets van me eist dat ik weiger te overleggen: het smerige document waarin staat dat ik onvruchtbaar ben omdat het nodig is dat te bewijzen voordat ik die meer dan duizend euro die ik niet heb op de tafel van Justitie gooi teneinde die verrotte ‘V’ achter mijn naam te krijgen.

Net als de uitleg die me gegeven werd rond WIA uitkering en WW wat er op neer komt dat omdat ik ooit (meer dan twee jaar terug) zelfstandig ondernemer was én ik in de afgelopen twee jaar teveel ziek ben geweest ik niet voor WW en niet voor een normale WIA uitkering in aanmerking kom. Een kleine (helft minimumloon) uitkerinkje kan ik krijgen. Aanvulling te bevragen bij de Sociale Dienst van de gemeente. Tsja, had ik als ondernemer maar niet onderuit moeten schuiven en als loonslaaf maar niet vijf keer in het ziekenhuis moeten belanden in twee jaar tijd. Eigen schuld nietwaar? Geen bonus maar weer een malus dit jaar. Vorig jaar al 40% ingeleverd en nu dus nog eens 50% van de resterende 60%. 70% teruggang in inkomen in minder dan twaalf maanden. Wie had dat gedacht? Dat wordt schrapen en rotzooien de komende tijd om de koppetjes boven water te houden. Het wordt ook de vernederende gang naar de Sociale Dienst om te bedelen om ondersteuning want zelfstandig kom ik er natuurlijk allang niet meer uit.

Nee, ik voel me inderdaad ‘between a rock and a hard place’ gevangen. Nog harder zoeken naar een baantje is nodig om te kunnen overleven. Ga er maar aan staan in deze tijd want wie wacht er op een vrouw met een recent ziekteverleden die last van depressies heeft een onder een paar loden lastjes gebukt gaat. Genoeg reden om volledig uit het veld geslagen te worden. Maar dan is er toch nog een vriendin met vriendelijke woorden om me op te peppen, om me in gang te houden. Omdat ze begrijpt wat dit is, omdat ze zelf ook weet hoe het is om aan de grond te zitten.

En dus heb ik de rest van de dag mijn huis extra opgeruimd, de gemeente gebeld en afspraken gemaakt, gesurft op zoek naar baantjes, gedacht, even getreurd, even in paniek geraakt en vooral geïncasseerd. Waarna het leven van alledag gewoon verder gaat. Straks als ik weer wakker ben gewoon verder zoeken naar werk, verder schrijven aan mijn roman, verder werken aan de correctie van die twee andere romans, verder denken over wat te doen, verder ademen.

Ach het zal wel loslopen. Nederland is toch immers een overbeschermde maatschappij? Tenminste als je niet een gefaalde ondernemer bent of een eerst ziek en nu herstellend mens. Het zal wel. Liefde, vriendschap, mijn kinderen, mijn schrijven en optreden, het zijn de reddingsboeien in mijn leven. Ik grijp ze vast in het geloof dat ik ook hier doorheen kom. Misschien is er iemand met een gouden tip voor werk zodat de problemen in de hand gehouden kunnen worden, misschien, heel misschien. Maar het zal zoals altijd weer uit mijn vermoeide zelf moeten komen dus daar gaan we dan maar weer. Morgen gezond weer op. Dat dan weer wel.

Alice © 2010

3 thoughts on “Between a rock and a hard place.

  1. Da’s inderdaad kudt. Al die regeltjes die langs elkaar heen werken waardoor je uiteindelijk nog 3x niks krijgt. ’t Is strondvervelend en voelt (in ieder geval voor mij) heel onrechtvaardig. Nogmaals sterkte gewenst!

  2. OK dat zijn dus de smerige details. De moeite van het vloeken waard. Men brengt je in een positie dat je ongeveer niets kunt gaan doen zonder vervolgens je aanvulling op de uitkering te verleizen – als je hem al krijgt. Dit is dus ook het geziecht van een mens-onvriendelijk systeem.
    Ik zou ook maar een afspraak maken bij sociaal raadslieden; die kennen de weg door het doolhof en zijn er voor de cliënten. Als ze niet ondertussen zijn afgeschaft.

    Sterkte ermee en sein me gerust in voor krijgsraad

Reacties zijn gesloten.