Noodles queerpraatje 7: 2010

Het is al een tijdje terug dat de eerste twee cijfers van het jaar waarin we leven een getal leveren dat dubbel zo groot is als de laatste twee cijfers. Negentienhonderdenacht. Honderdentwee jaar geleden. En helaas, helaas, er is in die tijd niet echt iets veranderd in de politiek van dit landje.

Er waren Olympische Spelen in dat jaar en er werd geklaagd over de vermenging van politiek en sport. Politici kwamen uit gegoede kring. George Sorel, wie kent hem nog, schreef in ‘Réflexions surt la violence’ over zijn afkeer van de democratie als regeringsvorm die in de dagelijkse praktijk corrumpeerde en onder zou gaan in decadentie. Echt ongelijk had hij op dat punt niet. Immers, is het niet zo dat politici al snel beloften doen over verbetering van slechte situaties en opheffing van wantoestanden om die vervolgens niet waar te maken? Het is een probleem dat al zo oud is als de politiek zelf.

Zo ‘vieren’ we dit jaar het tweejarig jubileum van de emancipatienota ‘Gewoon homo zijn’ die op aangeven van allerlei organisaties die daar hard aan gewerkt hebben was opgesteld door de ambtenaren van projectminister Plassterk. De nota op zich was voor transgenders een teleurstelling omdat er eigenlijk vooral in stond dat men niet voldoende wist van de problemen die transgenders ervaren in de maatschappij en in hun leven. In die tijd dat de kamercommissie zich er mee bemoeide heb ik het publiek debat kritisch gevolgd. Welnu van de 53 onderwerpen rond de problemen van transgenders in Nederland zijn er in de uiteindelijke nota slechts een bedroevend drietal ‘gehonoreerd’. Nou ja, toegezegd.

Met veel inzet van enthousiaste en geweldige mensen is TNN tot stand gekomen en heeft zij een plaatsje in het landschap van Nederlandse LGBT organisaties verworven. Verbetering van de zorg voor transseksuelen en transgenders en opheffing van de mensenrechtende wet op de geslachtsverandering zijn ook toegezegd. Vooral dat laatste is nadien door een rijtje ministers al meerdere malen onderstreept als een wet die moet verdwijnen omdat het niet meer van deze tijd is dat van transgenders verwacht mag worden dat zij aantonen onvruchtbaar te zijn als ze hun gender veranderd willen zien bij de burgerlijke stand. Het zou niet veel meer dan een jaar moeten duren was het verhaal. Het is nu bijna twee jaar geleden al dat die nota werd vastgesteld en serieus zicht op een goede aanpassing is er niet. De ambtenaren werken er hard aan volgens Twitterminister Verhagen in een aantal tweetjes naar aanleiding van de eerste ministerraad dit jaar. Zijn collega van Justitie had hem verzekerd dat er hard aan gewerkt werd. Tsja. Ach.
Zo zou ook naar de zorg gekeken worden omdat die toch wel als onvoldoende werd aangemerkt en het vergoedingensysteem rond de ziekenzorg discriminerend is. En er zou extra geïnvesteerd worden in de kennis bij hulpverleners rond transgenderzaken.

Weet je, ik geloof het niet dat we verbetering mogen verwachten en dat de ambtenaren hard werken aan verandering van wetgeving. Als er hard aan gewerkt was bestond die wet niet meer of was middels een noodwetje uitgeschakeld en niet in stand gehouden tot in het laatste jaar van een kabinet. Via een noodwet worden wel vaker slechte wetten buiten werking gesteld om tijd te kopen om te komen tot een degelijke nieuwe wet. Nee, toegezegde aanpassing in een laatste kabinetsjaar is immers doorgaans een garantie voor het niet realiseren van die aanpassingen en wetsvoorstellen die enige controverse in zich hebben. Kortom, realisme is dat we niet mogen verwachten dat er nog deze kabinetsperiode iets goeds tot stand zal komen. Het lijkt er op dat die hele emancipatienota transgenders in ieder geval niet serieus geholpen zal hebben met emanciperen. Of een nieuw kabinet opnieuw met een emancipatienota zal komen valt te betwijfelen gegeven de politieke verhoudingen.
De grijpstuiver die voor deze kabinetsperiode beschikbaar is gesteld in de vorm van projectsubsidies aan TNN is natuurlijk een panacee geweest. Immers, je kunt er amper een full time kracht mee bekostigen en dan is er dus van een reeële en krachtige aanpak van de broodnodige emancipatie niet veel te verwachten. Niets ten nadele van TNN, wel ten nadele van een kabinet die problemen niet ter hand wil nemen. Knap van TNN wat er ondanks de geringe middelen wel tot stand is gebracht, maar niet dankzij de steun van dit kabinet.

De zorg voor transgenders is nog steeds een probleem. Sociaal maatschappelijke ondersteuning is nog steeds nauwelijks georganiseerd, net als psycho sociale begeleiding. Het blijft een vooral medisch gebeuren dat zich op transseksuelen richt en de andere broeders en zusters in de kou laat staan. Bortsvergroting moet nog altijd zelf betaald worden door transvrouwen terwijl dat een idiote regel is. Echte verandering op dat punt zijn niet te verwachten. Wachtlijsten voor behandeling bij de genderteams van het VUMC en UMCG blijven bestaan terwijl die hele wachtlijst eigenlijk niet zou bestaan als de genderteams zouden werken als die in onze buurlanden. In Duitsland en België worden mensen als bij de start van de real life test en hormoonbehandeling op de operatiewachtlijst geplaatst, in Nederland na de real life test en hormoonbehandeling. Dat scheelt anderhalf jaar in het nadeel van de mensen die de behandeling ondergaan. Die keuze op zich houdt de wachtlijst in stand en zoals iedere insider weet kun je maar beter wachtlijsten hebben om zeker te zijn van budgetten in ons bijna uitsluitend financieel gestuurde verwrongen zorgsysteem.

Zal 2010 het jaar van de grote démasqué worden? Zal transgender Nederland nu eindelijk eens opstaan en zich laten horen. Duidelijk maken dat we het zat zijn om door politiek en het zorgsysteem belazerd te worden? Duidelijk maken dat wij net zoveel rechten hebben op een gelukkig leven als ieder ander mens? Duidelijk maken dat ministers hun toezeggingen aan ons moeten waarmaken? Binnen de toegezegde termijnen en zonder radiostilte en met openheid van zaken? Aan de genderteams duidelijk maken dat het afgelopen moet zijn met het gedonder met die idiote en onnodige wachtlijsten die alleen maar bestaan omdat er een van de internationale behandelstandaard afwijkend protocol gehanteerd wordt? Duidelijk maken aan de zorgverzekeraars dat transvrouwen zonder borsten daar onder te lijden hebben op dezelfde wijze als biologische vrouwen die hun borst of borsten verloren hebben door ziekte? Duidelijk maken dat wij geëmancipeerde transgenders zijn met onze eigen plaats in een veelkleurige maatschappij? Of wordt 2010 net als 2009 en 2008 en 2007 en… Zoals onze Christenbroeders zeggen: er is hoop.

Alice Verheij © 2010

5 thoughts on “Noodles queerpraatje 7: 2010

  1. Mwah, ik vind dat niet echt een goed idee hoor. Wat je voorstelt is een verkorte diagnose omdat op basis daarvan een vervolg bepaald zou moeten worden. Ik vind dat je dat niet van een psych kan vragen. Op basis van twee gesprekken is dat onverantwoord.

    Wel vind ik ook dat er een maximum aan het aantal gesprekken moet zijn en een mogelijk voor switch met een ander psych op verzoek van de cliënt. Ik blijf van mening dat zowel psych als arts zich moeten houden aan hun beroepsethiek en dus nooit op basis van een quick and dirty diagnose mogen werken. Wél zou men het uitgangspunt van de huidige behandeling moeten veranderen en niet baseren op foute standaarden die stammen uit een archaïsch psychiatrisch denkmodel. Maar dat is een geheel andere column wat mij betreft.

    Discussie gesloten alsjeblieft.

    groetjes,
    Alice

  2. Voor de volledigheid: ik ben het er mee eens dat er (maximaal) twee gesprekken met een psycholoog nodig zijn. Daarin kan de psycholoog bekijken of iemand weet waar die over praat als het om hormonen en geslachtsoperatie gaat en of er wat dat betreft reëele verwachtingen zijn. Kan ook kijken of iemand in het dagelijks verkeer geacht kan worden om eigen keuzes te maken. Kan kijken of iemand zeker genoeg is over de keuze voor hormonen/geslachtsoperatie. De hele rest (dus: wel-of-geen diagnostiek, second opinion, hormonen, geslachtsoperatie, enz) is wat mij betreft aan de patiënt en niet aan de arts of de psycholoog.

    En verder ben ik het grotendeels wel met je eens, denk ik😉

  3. Ho ho. Rustig rustig Frederique. Even op rij af.

    Het is een column, geen allesomvattend betoog. Dat is onmogelijk om in een column te vatten, het zou een gedrocht worden. Als ik dat al zou willen heb ik overigens nog wel zo’n twintig pijlen op mijn boog.

    Ik heb het zeker niet alleen over psychosociale zorg, integendeel. Ik schrijf in die ene column over achtereenvolgens maatschappelijke zorg, wachtlijsten, afwijkende behandelprotocollen en juridische geslachtswijziging. O ja, borstvergroting ook nog. O ja, vergat bijna de passiviteit onder transen nog even. Dat is nogal wat in één enkele column. Het is geen preek.

    Je zou toch nu wel moeten weten dat ik de laatste ben die de psychosociale praktijk van de genderteams als ‘zorg’ zou kenmerken terwijl het diagnostiek en indekken tegen fouten aan de kant van de genderteams is. Die mening van mij mag ik als bekend veronderstellen.

    Verder zijn ziekenhuizen niet de geëigende plek om psychosociale zorg te leveren, het is een eerstelijns zorgvorm die elders thuishoort, in de GGZ om precies te zijn. Er is dus geen sprake van een uitwisselbaarheid van budgetten. Wellicht wel over het geheel genomen maar niet binnen de organisatorische eenheden die betrokken zijn. Je beeld en oplossing staan te ver van de realiteit van de organisatie van de zorg in Nederland en is alleen al om die reden onuitvoerbaar. Overigens bestrijd ik de gedachte dat er geen gesprekken nodig zouden moeten zijn bij gehele of gedeeltelijke geslachtsverandering. Ik vind dat nadrukkelijk wel noodzakelijk.

    Mijn column gaat in hoofdzaak over twee zaken: het gebrek aan vertrouwen dat ik inmiddels heb in oplossingen die van regeringszijde zouden moeten komen maar dat dus niet doen én de passiviteit onder transgenders en transseksuelen om te strijden tegen de misstanden in de samenleving waar wij mee te maken hebben. Hand in eigen boezem dus ook. Maar wel met een vage hoop op verbetering.

    groet,
    Alice

  4. Jammer dat je alleen naar te weinig psycho sociale begeleiding kijkt, terwijl het net zo goed zo is dat er (veel) te veel psycho-“zorg” aangeboden wordt aan mensen die die uitgebreide zorgen van psychologen kunnen missen als kiespijn. 11 gesprekken door de strot rammen van iemand die psychisch niets mankeert en die dit soort “zorg” expliciet afkeurt. 14 maanden wachten met het verstrekken van medicijnen die al 14 maanden eerder nodig waren. Dit is het gevolg van een genderteam dat één werkwijze kent voor álle gendervariante mensen en dat weigert hun eigen werkwijze ter discussie te stellen.

    Het is gewoon 1 en 1 optellen: laat ze stoppen met gesprekken die door patiënten als nutteloos ervaren worden en laat ze beginnen met de psycho sociale hulp na de geslachtsoperatie voor mensen die dat nuttig vinden. Doe je dit met dezelfde psychologen dan kun je dit budget-neutraal opvangen en dan hoeven psychologen hun werk niet te verliezen als we in 2012 volgens DSM-V en ICD-11 een lichamelijke ipv een psychische aandoening blijken te hebben (waardoor die 11 gesprekken dus zowieso niet meer afdwingbaar zijn). Werken vanuit de vraag in plaats van vanuit het aanbod -kan- toch niet zo moeilijk zijn?! Het moet toch ook in een ziekenhuis mogelijk zijn om win-win te denken?

    Groetjes,

    Frederique

Reacties zijn gesloten.