Is dit dan het einde… van een verandermens?

Na een behoorlijk heftige paar weken is er iets gebeurt bij me dat ik niet had verwacht. Verandermoeheid heeft toegeslagen. Dat werd me duidelijk toen een lieve vriendin me door de telefoon ‘sommeerde’ nu eens te kappen met veranderen. Ik schijn wel goed te zijn zoals ik ben, ze was het behoorlijk moe om elke week een andere Alice te ervaren. En eerlijk is eerlijk, ze heeft gelijk.
Eerder deze week hintte mijn psychologe met de mooie ogen me al hierover. De jaarevaluatie kwam er op neer dat ik steviger ben, beter met tegenslagen om ga, opener ben en, het belangrijkste, ik weer een beeld heb van een toekomst. Wel een heel andere toekomst dan ik ooit verwacht had.

De afgelopen jaren heb ik natuurlijk die ingewikkelde transitie door moeten maken en dat is echt niet meegevallen. Je moet het meemaken om te beseffen wat er met je gebeurt, sociaal, psychisch, fysiek, relationeel en zelfs seksueel. Het is een rit in een rollercoaster gebleken. De effecten zullen bij mij in ieder geval nog jaren doordreunen. Maar in diezelfde jaren heb ik door de situatie gedwongen ook heel erg gezocht naar wat mijn toekomst zou kunnen zijn. Mijn oude vak is me tegen gaan staan omdat het me te gronde richtte, de wetenschappelijke kant door te pogen te promoveren was aantrekkelijk maar te langdurig en financieel niet haalbaar en zo passeerden er nog een paar richtingen die ik kon kiezen. Mijn krappe economische positie beperkt die mogelijkheden nu maar door goede afspraken rond mijn ontslag heb ik wel de vrijheid om een aantal opleidingen te volgen in de carriërerichting die mijn hart sneller doet kloppen. De laatste jaren ben ik immers ook gaan schrijven en uiteindelijk zelfs optreden samen met Jet Valk als de ‘Quetterende dames’ en solo als ‘Anna Reiziger’. Die combinatie, schrijven en optreden, is geweldig. Ik kan helemaal los gaan en met dat doe ik met het grootste plezier.

Dus richt ik me naast het zoeken van een baantje voor het in stand houden van een basis bestaan op het versterken van mijn schrijfkunst en mijn podiumpersoonlijkheid. Cabarettraining, stemvorming, zangles en acteertraining. Allemaal in een periode van de komende vier maanden. Intensief, hard werken, alles geven, keihard werken aan wat mijn eerste cabaretshow moet gaan worden: ‘Van de barkruk gevallen’. En ja, ondertussen leer ik ook van de barkruk te vallen op een manier die me geen blauwe plekken oplevert. Het is een toekomst waar ik met liefde aan werk. Het is ook de toekomst die bij me past en de toekomst waar ik een tijd terug nog niet klaar voor was. Nu wel. En dus, dus ga ik er voor.

Maar omdat te kunnen doen is het belangrijk dicht bij mezelf te blijven, oorspronkelijk, stevig en niet gekunsteld. Hoe moeilijk mijn leven soms ook is. Ik wil niet meer veranderen, ik wil groeien. Ik ben geen verandermens meer.

Alice Verheij © 2010

5 thoughts on “Is dit dan het einde… van een verandermens?

  1. Mooi! In 1 woord: mooi!
    Ken je dat, dat mensen vergelijkbare dingen zeggen en dat je dan antwoordt met: “Wauw, heel veel succes daarmee…”? Ik las dit en ik zeg nu niks. Want ik denk en voel: ja, dit gaat haar lukken. Helemaal. (En dan breng ik weer een brownie met twinsessenglazuur.)

  2. Om een verandermens te zijn hoef je niet telkens zelf te veranderen. Verandering is ook een effect dat je hebt. Bijvoorbeeld door je coaching, sowieso door wie je bent en wat je aangeeft. je hebt mij ook best veranderd.
    Ik denk dat het zeker goed is dat je bewuster omgaat met je groei, want die is er.

Reacties zijn gesloten.