Ontsnapping

Als de muren me knijpen en mijn bed me plaagt

wordt het tijd om te zingen tegen de zuidwesten stormwind in.

De kop in de wind op mijn eigenwijze eigen wijze, ik begin

tot die gek uit mijn verwrongen brein is verjaagd.

Of jij me hoort, of jij, of jij of jullie me dan nog zien

vraag ik me wel af maar ik wijzig niet de woorden noch de zin.

Hijgend dwing ik het zout van mijn lippen, het kwijl van mijn kin

en ren door, val, struikel en spring zelfs misschien.

Kijk niet om! Vergeet dat verleden, schreeuw en speel

loop, ren, vooruit, vooruit naar dat eerste schamel begin.

En om mij heen, als Dante’s wachters staan daar in de kring

de verloren verdwaasden van vroeger voor eeuwig stil.

En ik,  ik ontsnap naar het vuur van Empyrean.

Alice Verheij © 2010

2 thoughts on “Ontsnapping

  1. Erg mooi. Op mijn foon zijn het gebroken regels. Houd dat zo. Dat is mooi. “blijf niet staren op wat vroeger was Sta. Niet stil in het verleden. Ik, zegt zij, ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, zie je het niet?” Vrij naar een kerklied ofzo.

Reacties zijn gesloten.