Rugwind

Voor het eerst sinds lange tijd is er sprake van rugwind in plaats van tegenwind. Niet dat die tegenwind is gaan liggen zoals vorige week mijn fietsenmaker me nog verzekerde dat ooit zou gebeuren. Maar is wel rugwind bijgekomen. Sterke rugwind zelfs die me vooruit duwt. Met de hulp van vrienden ben ik de afgelopen tijd op de been gebleven en dat is bijzonder om te mogen ervaren. Ze zijn er, die vrienden.

Maar de meeste rugwind is ontstaan omdat ik na al het struikelen hard gewerkt heb om mezelf opnieuw uit te vinden. De zoveelste incarnatie van mijn ik. De laatste maanden van het vorige jaar waren zwaar, net als de eerste van dat jaar. Alleen de zomer was me in 2009 welgezind. Na de jaarwisseling ben ik voor veel mensen uit zicht, zelfs voor mijn beste vriendin, hard aan het werk gegaan. Nieuwe paden zoekend, nieuwe mogelijkheden onderzoekend en oude problemen heb ik aangepakt voor zover dat in mijn mogelijkheden lag. Het resultaat is dat ik vandaag begonnen ben met een zorgvuldig in elkaar gezette opleiding om niet alleen het podium op te klimmen als kleinkunstenaar maar om dat ook te doen met de noodzakelijk ambitie om daar goed in te worden.

In mijn geval betekent dat het opzoeken van mijn grenzen. Tot waar kan ik gaan, tot waar durf ik te gaan en wat gebeurt er als ik grenzen voor mezelf over ga? Waar schort het aan als het gaat om het creëren van een goede podium presentatie, van een goed programma? Ben ik in staat om oude groeven te verlaten, oude valkuilen te dempen, nieuwe ervaringen op te doen zonder vooroordeel of angst? Durf ik mijzelf los te laten zodat ik beter acteer, durf te zingen zonder twijfel, kan ik de creativiteit in mijzelf losweken of losbreken om te bereiken wat ik mezelf tot doel stel? Natuurlijk is het onmogelijk om dit soort vragen alleen te beantwoorden dus heb ik me omringd met strenge docenten die kunnen vormen wat er is en ontdekken wat er in zit maar nog niet zichtbaar is. Voor mezelf zal dat hard werken zijn. Veel lessen op verschillende gebieden, van acteren, mime en cabaret tot stemontwikkeling, tekstbehandeling en zang. Lessen om beter te bewegen op het podium, om expressie aan te scherpen en tegelijk om dicht bij mezelf te blijven. Om teksten te maken die op het podium werken om beter te visualiseren.

Ik ben ermee gestart deze week. De eerste lessen stemvorming en ontwikkeling zijn geweest, de eerste zangles. Het is spannend maar tegelijk geweldig om te doen. Elke les leer ik nieuwe dingen over mezelf en over mijn fysieke en mentale grenzen. Vijf jaar terug heb ik tijdens mijn coming out periode acteerles gevolgd. Method Acting. Een zwaarder soort acteren is niet snel te bedenken omdat de eigen emoties en ervaringen de bronnen zijn van waaruit je speelt. Met alle gevolgen van dien. Toen was het therapie. Nu is het heel wat anders geworden. Een enkeling om me heen zal het gezien hebben bij me. Vooral het afgelopen jaar heeft veel veranderd in mijn leven, mijn identiteit, mijn normen en waarden en mijn manier van het omgaan met wat er met mij en om me heen gebeurt. Ik ben niet klaar als mens en zal dat ook nooit zijn, wil dat ook nooit zijn, maar de angst om te leven die er tot voor een jaar in zat is wel goeddeels verdwenen. Of het nu om relaties gaat of om het naar buiten laten knallen van mijn creatieve kant, het is anders geworden en niet meer zo vijandig.

Sheila van Rheenen leert me nu zingen. Klassieke scholing, deels op basis van mijn eigen repertoirekeuze. Ivo de Kroon helpt me mijn stem te onwikkelen tot een goede podiumstem waar ik niet voor opzij hoef te gaan en die me steunt in plaats van in de weg zit. In het Haagse Koorenhuis werk ik aan cabaret met Elisabeth Boor, mime met Janneke Albers en nog wat andere zaken die ik op het podium inzet. Ida van de Lagemaat gaat in april me onder handen nemen als het om method acting gaat. Het zijn stuk voor stuk goede mensen waarvan ik ontzettend veel zal leren en dat geeft me vertrouwen in het resultaat.

Het zijn voor mij niet de minste mensen in mijn omgeving die soms in de lach schieten als ze horen dat ik zangles heb of stemontwikkeling volg. Ik gun ze de lach, maar ze zullen nog opkijken van het resultaat want halverwege dit jaar is mijn programma podiumrijp. Gewoon een kwestie van hard werken, veel repeteren en een pietsie rugwind. Het gaat me lukken.

Alice Verheij © 2010