Schimmenspel

foto: Marjan Emmen

Bevroren in stille beweging als zielen in een vagevuur
zonder onrust echter, zijn ze omringd door rook.
Vaag vuur verteert in een verborgen duistere wereld
gedachten en woorden. Verborgen gevoelens.

Handen die elkaar raken, blikken ongezien kruisend,
boodschappers van met stomheid geslagen taal.
Als beelden gevangen in een verhaal van kleurloos licht.
De wereldse dwaasheid buitengesloten in zijbeuken.

Duister beneden, licht boven alsof een engel zich verstopt
in een verre nok en wat licht laat vallen. Zachtjes.
Terwijl de vette lucht van kaarsen hun zielen heeft bedwelmd
staan zij daar onbewust van wat komen gaat.

Waarom, vraag ik je, is het geluid van de wereld verstorven?

Alice Verheij © 2010

Een aantal dagen al zit een foto in mijn hoofd, genomen door Marjan Emmen. Een foto met een ongeschreven verhaal. Dagen duurde het eer ik woorden vond. Het verhaal zal vast nog geschreven worden, het gedicht is er al.

One thought on “Schimmenspel

  1. “……………..Soms, heel soms is er zo’n nacht waarin de slaap me in de steek laat omdat de inspiratie me overweldigt”.

    Heel herkenbaar voor mij.
    Met die uitzondering dat IK ALLEEN MAAR INSPIRATIE HEB IN DE NACHT met mijn “kunstenmakerijen”.

Reacties zijn gesloten.