Briefkaart uit het verleden

Lief dagboek,

Gistermorgen lag er een briefkaart op mijn deurmat. Van oom en tante. Want weet je, ik ben net bevallen en de lieverds wonen zo ver in het hoge noorden. Leeuwarden. Het is wel een dag reizen met de paardentram naar het Staatsspoor en de stoomtrein naar Utrecht om daar over te stappen naar Leeuwarden. Het is een hele reis hoor. Ik kan me best voorstellen dat oom en tante Smid nu niet langs kunnen komen want hierheen is het net zo lastig. Misschien als de winter voorbij is. Het gaat wel goed met ze gelukkig volgens het kaartje.

Met de kleine is  het gelukkig ook goed. Mijn lieve man Philip is zo zorgzaam voor haar en mij. Lief van oom en tante dat ze hopen dat ik snel weer op de been ben. Ik heb nog wel wat pijn en zo, de bevalling was uiteindelijk nog maar drie dagen terug, maar ik herstel gelukkig snel. De kleine lieve Anna huilt alleen als ze aan de borst wil of moet ontlasten maar verder slaapt ze vooral. Net als ik want ik ben nog wel moe natuurlijk. Het moet trouwens voor oom niet gemakkelijk zijn geweest om naar het station in Leeuwarden te komen om de kaart te posten want ik heb begrepen dat er veel sneeuw ligt en het kan daar zo koud zijn. Vanmorgen is de kraamvrouw melk gaan halen bij de Sierkan vlak bij haar om de hoek en heeft door wel dertig centimeter sneeuw moeten ploegen. Sara is een schat. Ik ben ook zo gelukkig nu. Gisteren moest ik huilen en volgens Sara hoort dat er bij maar ik geneerde me wel want ik moet toch juist heel erg gelukkig zijn en dat ben ik natuurlijk ook.

Philip vertelde me dat hij eergisteren wel acht keer getelefoneerd heeft om iedereen in de familie te vertellen dat hij de trotse vader is van een gezonde dochter. De dominee kwam ook nog langs maar ik mag die man niet zo. Zelfs op mijn kraambed zei hij me nog dat ik God wel heel erg dankbaar moest zijn en hem moest belonen door maar snel een jongen op de wereld te zetten. Om de familienaam een toekomst te geven. Die man moest eens weten hoeveel pijn de bevalling deed. Ik moet echt niet denken aan nog een kind hoor. Nu niet in ieder geval. Nu ja, straks komen schoonpapa en schoonmama langs om te helpen. Wat zoveel inhoudt dat schoonmama helpt en schoonpapa pijp gaat zitten roken met Philip en over politiek gaat praten zoals heren doen. Hij zal Philip nu wel vragen om mee te gaan naar de Witte want hij weet dat Philip graag geïntroduceerd wordt en zijn zoon heeft bewezen voor nageslacht te kunnen zorgen. Ik hoop maar dat hij niet al te teleurgesteld is dat Anna een meisje is.

Lief dagboek, morgen zal ik je schrijven wat oma voor kleertjes voor de kleine Anna heeft meegenomen. Ik ben toch zo benieuwd. Ach, was mama er nog maar. Ze had zo graag een kleindochter in haar handen gehad. Ik heb de afgelopen dagen zo vaak aan haar moeten denken.

Jo.

Alice © 2010

Met dank aan Twitter vriendin @electricluna die me eergisteren verraste met deze prachtige briefkaart en die hierbij het verhaal van Jo terug krijgt. Het verhaal is een schrijfoefening in het oproepen van een sfeer en tijdperk.

2 thoughts on “Briefkaart uit het verleden

  1. Klopt helemaal. Op een enkele muur vindt je de Sierkan nog terug. En in de verhalen van ouderen zoals mijn moeder.

Reacties zijn gesloten.