Steeg

Toscane, 2009

Als een explosie, een
verticale brievenbus van licht.
De duisternis gebroken,
uit onmacht gezwicht.

Alsof donker gelijk onrecht is.
Tenietgedaan, doorbroken,
zonder toekomst en
gewelddadig lek gestoken.

Buiten mijn blikveld sta
jij om de hoek en wacht
vergeefs of niet. Op mij.
Of enkel op mijn kracht?

Onzichtbaar verlangen
als het einde van de steeg
waar het licht mij verblindt
en ik in het donker verbleef.

Je weet dat je wint en
mijn monster verslaat.
Zodra ik verder ga,
dees gruwelstraat verlaat.

Is het liefde dat je drijft,
of geilheid die mij lokt?
Of slechts de belofte van
bedrog die met me knokt.

Alice © 2010

Steeg is een metaforisch gedicht over het mechanisme van aantrekking en afstoting dat soms tussen mensen werkt en uiteindelijk kwetst en vertrouwen weg neemt.

2 thoughts on “Steeg

  1. Dank je lieve Helena. Het gaat me goed de laatste tijd. Alsof ik eindelijk ga begrijpen dat ik precies doe wat ik altijd had moeten doen maar niet eerder kon.

    Kus en slaap lekker de rest van deze stille nacht.

    Alice

  2. U blijft mij werkelijk verbazen met zulke vreselijk mooie teksten.
    Velen “geloven” in U, dus gewoon doorgaan ook al zit het soms wellicht een keertje tegen!

Reacties zijn gesloten.