Until hell freezes over…

‘#Fail’, we kennen het van Twitter en nog wel meer plaatsen op internet. Soms ook in het ‘echte’ leven, zoals vanavond. Ik had met mijn oudste zoon afgesproken in ‘De Zwarte Ruiter’, toch wel één van mijn favoriete kroegen in het Haagse. Onur Ataman zou er met band optreden. Fusion Jazz, altijd leuk nietwaar? En inderdaad het is normaal lekkere muziek om te horen. Om tien uur zou het concert beginnen. Goed ik weet, vaak begint zoiets later. Een kwartiertje of half uurtje speling kan geen kwaad en neem je al snel voor lief. Maar vanavond was het een wanvertoning. Until hell freezes over, en dan bedoel ik niet de geweldige cd van The Eagles maar de wachttijd waarop we daar getrakteerd werden voordat Onur en co. gingen spelen.

De leden van de band kwamen pas in de toch al wel volle kroeg binnenstromen tegen half elf waarna in uiterst sloom tempo begonnen werd met het klaarmaken van het podium. De instrumenten werden neergezet in de te verwachten opzet. Drums, basgitaar, gitaar, toetsen en klarinet. Verder een trits microfoons, per instrument een monitor en bij de gitaren het bekende rijtje effectpedalen. Al snel wordt zoiets een lekker kabel zootje, zeker als je een klein podium hebt. Maar rocket science? Nee. het is een bekende setup. Zelden, of eigenlijk nooit, heb ik zoveel geklungel gezien met het podium klaar maken. De een installeert de effectpedaaltjes en bekabelt om dan door de gitarist zelf gevolgd te worden met het omsteken van diezelfde kabeltjes waarna de beste man in opperste verbazing een half uur later er achter komt dat er geen geluid uit zijn plank komt.

Het gereedmaken voordat er begonnen kon worden duurde maar liefst een tenenkrommende anderhalf uur. Voor de OV-afhankelijken onder het publiek zou er dus maar een krap uurtje overblijven om te kunnen luisteren naar de ongetwijfeld virtuoze Onur. Nou vergeet het maar! Kwart voor twaalf werden de eerste klanken de kroeg in gesmeten onder de aankondiging dat er eerst een paar nummertjes gespeeld zouden worden als soundcheck! En er was al anderhalf uur geklooid met het opbouwen.  De piepende microfoons in het eerste nummer voor lief nemend en het geneuzel rond en op het podium negerend kwam er zowaar tegen twaalven (twee uur na de geprogrammeerde aanvangstijd) een beetje vaart in. Dat wil zeggen, een lange eindeloze gitaarsolo. Knap maar niet interessant.

Fusion jazz? Nou ehm, eigenlijk klonken de eerste vijftien minuten dus als een soort Pink Floyd. Nu houdt ik daar wel van maar van fusion jazz was nog verdomd weinig te horen.

We hebben het opgegeven om kwart over twaalf na ongeveer een kwartiertje gitaargefreak vooraf gegaan door bijna twee uur wachten op een optreden. Een grote dikke vette #fail dus. Zowel voor de Zwarte Ruiter die als muziekkroeg wat ons betreft met een doodsklap door de mand donderde als voor Onur & special guests die zo verschrikkelijk lang nodig hebben om muziek uit hun instrumenten te toveren dat de belangstelling bij een beetje muziekliefhebber verdampt is tegen de tijd dat ze eindelijk gaan spelen. Zeldzaam hoe sloom een stelletje muzikanten zichzelf neerzetten en het publiek eindeloos laten wachten. Waardeloos!

Voor het gemak vergelijk ik het gedoetje maar eens met ‘Luchtalarm’ dat op de eerste maandagavond van de maand ’s avonds bij de buren (September, andere kroeg zelfde eigenaar) plaatsvindt. Eén geluidtechnicus, drums, gitaar, basgitaar, contrabas, een rijtje microfoons en een aantal monitors van bescheiden formaat. Vijf kerels die doodkalm de boel eventjes vlot opbouwen (kwartiertje werk, zo gepiept), nauwelijks soundchecken, gaan zitten en de sterren van de hemel spelen met een sound die staat als een huis. Zo kan het ook! Roy Cruz and friends weten hoe het moet in tegenstelling tot de pretentieuze Onur and special guests.

Het is jammer maar het geklungel in de Zwarte Ruiter was onprofessioneel, publieksonvriendelijk en triest. Onur zal verder best lekker gespeeld hebben hoor maar aan mij is het niet besteed om uren voor een podium te hangen en wachten op een band die om half tien al aan de slag had moeten zijn om het podium op te bouwen. Als dat de manier is waarop in de Zwarte Ruiter concerten worden neergezet dan kunnen ze wat mij betreft wel ophouden. Of zet anders op je (overigens voor smartphones volslagen onbruikbare website) de èchte aanvangstijd. Vanavond was een demonstratie hoe je een band niet moet neerzetten en die demonstratie is goed gelukt! Dat mijn zoon als eerste de strijd opgaf is tekenend. De kerel ziet enorm veel bands en concerten en kon het geklooi niet langer aan zien. Ik kan hem geen ongelijk geven.

Alice Verheij © 2010

Maar wie is dan die Roy Cruz die het met zijn vrienden wel voor elkaar krijgt?
(de onderstaande tekst komt van de site van Roy www.cruzmusic.nl)

Roy Cruz treedt op als zanger/slide gitarist en is nu vooral bekend als vertolker van Ry Cooder repertoir en oprichter van The Ry Cooder Fanclub. Hij leerde gitaar spelen van zijn opa en zijn vader, groeide op met een gitaar in zijn hand en wist al sinds kind wat hij liefst zou willen doen: muziek maken! Dus hij was de hele zomer met gitaar op het strand te vinden bij paviljoen ‘de Instuif ‘ waar Haagse Country Blues muzikanten als Philip Krooneberg , Ton van Bergeyk , Frenk van Meeteren zaten te spelen in de zon .
Hij begon zijn professionele carrière als bassist in de populaire Indo Rock band ‘The Survivals’ (van zijn oom  de zanger/gitarist Frans Croes) maar kwam er al snel achter dat hij toch liever zijn eigen weg wou gaan.
Hij leerde zichzelf naast fingerpicking ook 5-string banjo slide-gitaar en mandoline spelen en had ook klassieke gitaarles en pianoles. Zijn eerste eigen band (Onderkast) waar ook Evert Willemstijn ooit als saxofonist in speelde kreeg de aandacht van KRO DJ Vincent van Engelen die het in de Vara studio opgenomen ‘ Texel’ met grote regelmaat op de Hilversumse radio draaide. Ook staan er twee nummers van de band  op de elpee Rocktempel van de KRO.
Sinds die tijd verscheen Roy regelmatig op de Nederlandse podia met verschillende nationaal en internationaal bekende muzikanten. Hij trad op met o.a Casino (singles EMI: Some people, Turn on ), Step by Step (singles CNR Do it again, Eloise) en speelde als bassist (vaak samen Taco Gorter) met o.a  Jan Akkerman, Daniel Sahuleka, Peter Tetteroo (Teeset), Polle Eduards (After Tea), Jeff Wattkins (James Brown band) en leidde daarnaast drie jamsessions per week in Den Haag en Delft.

One thought on “Until hell freezes over…

  1. ……….en ik, ver weg in “Belgenland”, maar geboren in Den Haag kom zoveel bekende dingen tegen en bekende namen hier in dit blog. Nostalgie???
    Ook weer GOED VERWOORD.
    Chapeau!

Reacties zijn gesloten.