Marlene

Marlene Dietrich in ‘Morocco’

Nonchalante verleidelijke verleden muze
in de tijd verdwenen maar op mijn netvlies gegrift.
Zelfs in zwart wit en in onscherpte gevangen
zie ik je ogen en kus je lippen rood gestift.

Een sigaret in je hand losjes vastgehouden
met een houding als een man met zekere lach.
Het jacquet je op het lijf gesneden maakt dat
je me op een dwaalspoor leidt en ach.

Dan droom ik tijdens warme nachten dat ik
voor even jou mag zijn, niet voor lang maar
man en vrouw betoverend met slechts een blik
of been of zwoele stem en zacht golvend haar.

Marlene, bijna in het verleden verdwenen,
maar bij mij ben je blijven leven nog iedere dag.
Alsof ik me aan je kan spiegelen of zelfs
een oud Duits lied met je samen zingen mag.

Alice Verheij © 2010