A right delayed is a right denied

Vorige week stond ik met mijn zoon op het Spui in Den Haag. Voor het filmhuis want we waren op weg naar de geweldige film van Tom Ford ‘A single man’. In de donkere avond zagen we door lasers geprojecteerde teksten verschijnen op de gevels van de gebouwen rondom ons. Het waren uitspraken, citaten, uit toespraken van Dr. Martin Luther King jr. We werden beiden getroffen door de krachtige uitspraken. De projectie voelde als een kado.

Het ontwerp voor het laserproject is gemaakt door lichtontwerper Reier Pos, in opdracht van de Stichting Spuiplein en de Gemeente Den Haag in verband met de opening van het King center later dit voorjaar in Den Haag. De projectie is een vervolg op eerdere laserprojecten in 2007/2008 en 2008/2009. Lichtontwerper Reier Pos is de afgelopen jaren betrokken geweest bij diverse producties en gezelschappen zoals het Nationaal toneel, RO Theater en het Amsterdamse Bos.

Na de film die op zich al indrukwekkend was liepen we terug naar de tramtunnel om naar huis te gaan toen er de volgende uitspraak op de gevel geprojecteerd werd:

A right delayed is a right denied.

Dat gebeurde op het moment dat we de consequenties bespraken van de val van het kabinet in relatie tot het op handen zijnde voorstel tot verandering / afschaffing van het beruchte wetsartikel waarin de mensenrechten schendende sterilisatieeis bij geslachtsverandering staat. Er vanuit gaande dat de intentie van die wet is dat mensen als ik zich niet zouden mogen voortplanten besefte ik dat indachtig die wet mijn zoon niet naast mij had kunnen lopen ware ik eerder met mijn transitie begonnen. Het was een schokkende gedachtenflits als gevolg van dat geprojecteerde citaat.

We spraken er juist over dat we geen van beiden geloofden dat bij een demissionair kabinet eindelijk die rotwet buiten werking zou treden zodat ik mijn transitie achter mij kan laten. Iets dat ik erg graag wil maar wat me door de overheid wordt belet. Want mezelf onderwerpen aan die wet weiger ik, al moet ik de rest van mijn leven juridisch man blijven. De huidige wet heeft enkele vervelende repercussies voor mij (en mijn omgeving) die zo goed als dagelijks optreden.

Om te beginnen sta ik dus als man in de Gemeentelijke Basis Administratie (GBA) geregistreerd. Ik kan dat laten wijzigen als ik akkoord ga met het overleggen van een artsenverklaring waarin staat dat ik onvruchtbaar ben. Dat ben ik natuurlijk ook als gevolg van mijn operaties maar dat is niet het punt. Het punt is dat een overheid die eis niet mag stellen want zij eist daarmee dat ik voor die juridische wijziging de integriteit van mijn lichaam laat aantasten om juridische redenen. Het internationale mensenrechten statuut verbiedt dat. Net als de Yogyakarta Principles overigens (Google er maar eens op). De consequenties van die onterechte en foutieve registratie in het GBA zijn aanzienlijk. De GBA kent immers een groot aantal koppelingen naar andere systemen in en buiten overheidsland. Mijn gemeente, de belastingdienst, mijn ziektekostenverzekeraar, de meeste zorgverleners, politie en ga zo maar even door kennen mij alleen als ik me als dhr. Verheij kenbaar maak. Ze adresseren via de post en soms aan het loket ook die meneer Verheij die feitelijk dus helemaal niet (meer) bestaat. Ik voel mij daarmee als mens door mijn eigen overheid ontkent.

Mij onderwerpen aan de gesel van het opzij zetten van mijn principes en te buigen voor illegale wetgeving is geen optie. Maar los daarvan is het ook nog zo dat als die wijziging zou kunnen plaatsvinden zonder de gewraakte sterilisatie eis ik daar een extreem hoog bedrag voor moet betalen. Geen legeskosten van enkele tientjes of zo maar een bedrag hoger dan duizend euro. Want er moet een rechter aan te pas komen om bij Koninklijk Besluit de verandering op mijn geboorteakte te laten doorvoeren en daarmee in alle daarvan opgebouwde registraties waaronder dat GBA. Er moet dus een rechter, griffier, procureur, advocaat en zo meer tijd besteden aan ‘de zaak van de geslachtsverandering van dhr Verheij naar mevrouw Verheij. En dat kost geld, veel geld en er wordt verwacht dat ik dat betaal. Kan ik dat niet dan zal de staat bijspringen en zijn eigen mensen betalen. Hoe krom kan het zijn?

In deze absurde situatie komt de uitspraak van Dr. Martin Luther King hard binnen. Want al sinds het vaststellen door nu oud minister Plasterk van de emancipatienota wordt er door ambtenaren bij Justitie ‘gewerkt’ aan verandering van die wet. Dat blijkt erg lang te duren. De wijziging is door vier ministers toegezegd: Plasterk, Verhagen, Hirsch-Ballin en zelfs Klink. Maar gegeven de huidige demissionaire staat van het restant kabinet zal het voorstel dat al meer dan een jaar aangekondigd wordt om ‘binnenkort’ naar de kamer gestuurd te worden met een vrij grote zekerheid niet behandeld worden voor de verkiezingen. Daarna volgt een formatieperiode en pas lange tijd daarna zal dat voorstel wellicht pas in behandeling komen. Als dat al gebeurt want wat een volgend kabinet gaat worden en doen is nog onduidelijk.

Daarmee wordt naar mijn stellige overtuiging (ook al blijven anderen ongebreideld optimistisch) mijn recht uitgesteld. Volgens MLK’s uitspraak zelfs ontkend.

Het stem mij somber omdat ik geen uitzicht heb op een wijziging terwijl het mij bijzonder hoog zit. Ik heb last van de huidige situatie. Als ik de post van de mat haal, soms als ik voor het loket sta, soms als ik internationaal reis, als ik met hulpverleners van doen heb en ga zo maar even door. Iedere keer wordt ik er aan herinnerd, iedere dag. En dat begint pijn te doen nu ik bang ben dat King gelijk heeft met zijn uitspraak. Het is niet fijn om als mens ontkent te worden door een overheid die er voor je hoort te zijn en die zelf zoveel van je eist.

Daarom zal ik blijven strijden voor dit punt, daarom hoop ik dat er maatschappelijke actie komt hoewel die naar mijn mening alleen zinnig is tijdens de verkiezingscampagnes en wanneer er een zittend en functionerend parlement is. De toezeggingen in de parlementaire commissie die de emancipatienota besprak zijn nu bijna twee jaar geleden gedaan. Nog steeds is dat wetsvoorstel niet op tafel gekomen. Het is de hoogste tijd dat de politiek weer gewezen wordt op de instandhouding van een wet die de mensenrechten met voeten treedt. Het wordt tijd voor buitenparlementaire actie. Ik ben er klaar voor.

Alice Verheij © 2010

One thought on “A right delayed is a right denied

  1. Dank voor deze uitspraak. Is nuttig! Moet eens meer van die uitspraken vinden. Overigens was MLK niet zo’n fan van LGBT mensen

Reacties zijn gesloten.