Vrouwendag

8 maart is het Internationale vrouwendag. Tijdenlang speelde rond die datum wel een zekere behoefte om activiteiten af te lopen maar het is er eigenlijk nooit van gekomen. Misschien speelde valse schroom een rol of een zekere verlegenheid. Net als in 2008 zat er vorig jaar mijn (zoveelste) komende operatie aan te komen dus was ik met andere zaken bezig. Dit jaar ligt dat eindelijk anders.

De moeder van een groepsgenoot van mijn dochter is een lieve Hindoestaanse vrouw die het leuk vindt om contact met me te hebben en dus nodigde zij me uit voor een bijeenkomst morgenmiddag en avond. In wat sommige Hindoestanene in Den Haag ‘the getto’ noemen. Het is een bijeenkomst die georganiseerd wordt door de stichting Hindustani, de stichting vrouwenorganisatie Sarita en het Cultureel Centrum Koerden. Een middag en avond met een vol programma van workshops op allerlei gebied, muziek, dans, poëzie (!), lezingen en mode. Stiekumpjes is mijn maag ook erg gelukkig met de aanwezige multiculturele keuken. Ik heb de uitnodiging aangenomen. Natuurlijk.

Voor mij is het een middag en avond om naar uit te zien. De verschillende niet westerse culturen boeien me altijd al en natuurlijk ben ik benieuwd naar hoe vrouwen in deze kleurrijke maar soms ook zeer traditionele culturen zichzelf plaatsen en verhouden tot elkaar en die westerse buitenwereld. Het is overigens niet mijn eerste kennismaking met deze culturen maar ik besef wel dat ik de buitenstaander ben. Het belangrijkste onderwerpen is ‘netwerken’, doorgaans voor veel westerse vrouwen een redelijk uitgekauwd onderwerp hoewel buiten de randstad dat weer anders ligt. De hele dag staat in het kader van de internationale vrouwendag en heeft dus een emancipatorisch doel. Gegeven de achterstand die vrouwen in het algemeen nog steeds hebben ben ik benieuwd hoe dat ligt bij vrouwen die niet in het mij bekende westerse deel van onze samenleving leven. De beelden die ik natuurlijk ook heb over de positie van de vrouw in de Hindoestaanse, Surinaamse en Koerdische bevolkingsgroepen ga ik thuis laten er vanuit gaande dat die beelden sowieso niet kloppen met de werkelijkheid. Als redelijk geëmancipeerde lesbische transgender vrouw heb ik natuurlijk zo mijn vragen in hoeverre vrouwen uit deze culturen tegen mij aan kijken. Is er acceptatie of afwijzing? Ik ben eigenlijk niet van plan het daar over te hebben tenzij het mij gevraagd wordt natuurlijk. Het is niet waarvoor ik naar de bijeenkomst ga.

Zeker nu de xenophobe Wilders met zijn PVV in mijn stad een steviger positie inneemt en daarmee andere bevolkingsgroepen bijna continu beledigt, beschimpt en op afstand zet heb ik behoefte aan een tegengeluid. Ik merk dat ik juist meer onderdeel wil uitmaken van dat veelkleurig palet dat we in onze stad hebben. Wat is er dan mooier om ter gelegenheid van vrouwendag uitgenodigd te worden om naar zo’n ongetwijfeld boeiende en kleurrijke bijeenkomst te gaan?

Alice Verheij © 2010

One thought on “Vrouwendag

  1. Nobody passes. Maar dat is ook niet erg,zeker niet als beleefdheid een overlevingsstrategie is. Zeker in den vreemde. Hopelijk vinden we elkaar op onverwachte plaatsen en staan we open voor elkaar.
    Veel plezier.

Reacties zijn gesloten.