La vie en rose

Vannacht was wederom Orpheus nergens te bekennen en was het me dus onmogelijk om in zijn armen te rusten. Zin in pil dan? Nee, niet echt want dan wordt je zo rottig wakker is mijn ervaring. Dus dan maar film. ‘La vie en rose’, ondanks de titel niet bepaald een blik op het leven door een roze bril. Misschien wel een film over de liefde gecamoufleerd in het levensverhaal van Edith Piaf. Het is een ontroerende film over het zware leven van de grote kleine vrouw die de wereld veroverde met haar stem maar tegelijk ten onder ging aan haar liefdes voor haar overleden kind en verongelukte geliefde. Een tragisch leven met een jeugd die zich afspeelde in een armenwijk in Parijs in het bordeel van haar moeder.

De film ontroerde mij niet alleen omwille van de geweldige acteerprestatie van Marion Cotillard of de blik op het zware leven van Edith Piaf maar ook door de kracht van die vrouw. Een vrouw die te snel opbrandde als een kaars, een bizarre loopbaan meemaakte en geplaagd werd door een lijf dat niet mee wou doen. Reumatiek in ernstige mate, overmatig medicijn- en drankgebruik, een kapotte lever en ga zo maar door. Na haar veertigste levensjaar een lijf voortslepend dat zich gedroeg als dat van iemand van zeventig. Piaf werd zevenenveertig, net zo oud als ik nu ben. Wat me doet beseffen dat het leven niet alleen oneerlijk maar ook veel te kort is voor sommigen. Piaf was legendarisch nerveus voor elk optreden, een klein monster voor de mensen die om haar heen waren en die geregeld getuige waren van de donkere kanten van haar leven. Maar op het podium was ze een ander mens. Sterk met een stem die stond als een huis. Nog steeds herkennen veel mensen haar karakteristieke stem als er ergens een lied te horen is van haar. Er zijn veel grote chansonniers en chansonnières geweest, zij was één van de allergrootste. Haar levenshouding was als de tekst van het lied dat bij haar is gaan horen als bij geen ander:

Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Ni le bien qu’on m’a fait, ni le mal
Tout ça m’est bien égal
Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
C’est payé, balayé, oublié
Je me fous du passé

Avec mes souvenirs
J’ai allumé le feu
Mes chagrins, mes plaisirs
Je n’ai plus besoin d’eux
Balayés mes amours
Avec leurs trémolos
Balayés pour toujours
Je repars à zéro

Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Ni le bien qu’on m’a fait, ni le mal
Tout ça m’est bien égal
Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Car ma vie
Car mes joies
Aujourd’hui
Ça commence avec toi…

Op het lijf geschreven van Piaf en passend bij mezelf. Piaf, naar eigen zeggen minder bang voor de dood dan voor de eenzaamheid. Alsof ze met die paar woorden de essentie van mijn leven weergeeft. Een lijflied over het niet willen hebben van spijt over het verleden, over het achter je laten van de moeilijkheden en de pijn en over het opnieuw beginnen, over het willen leven tegen de klippen op als schreeuwen tegen de stormwind in.

Prachtig.

Alice Verheij © 2010