Mannen, vrouwen, andersen en de wet

Vandaag werd ik door een vriendin gewezen op een gebeurtenis aan de andere kant van de wereld. Voor mensen die niet geloven in de beperkingen van een verdeling van de wereld in mannen en vrouwen maar die overtuigd zijn van een continuum waarin allerlei varianten en mengproducten bestaan van mannelijkheid en vrouwelijkheid een bijzondere gebeurtenis. Als eerste ‘westers’ continent, land, deelstaat ter wereld heeft New South Wales een mens het geslacht ‘niet gespecificeerd’ toegekend. Een heel bijzondere beslissing omdat er een einde wordt gemaakt aan de gekunstelde dichotomie tussen mannen en vrouwen die we in de maatschappij kennen. Gekunsteld omdat allang duidelijk is dat er meer mogelijk is dan man of vrouw. Interseksuelen, transseksuelen, transgenders, nichterige homo’s, butch lesbo’s, allemaal varianten van mensen waarbij het begrip gender lang niet zo eenduidig is als het bij anderen lijkt te zijn. Lijkt te zijn, precies.

Overigens is Norrie May-Welbie niet de werkelijke naam van de betreffende persoon. Het is een queer activist(e) die als artiestennaam de achternaam May-Welby (may well be) gebruikt. De werkelijke achternaam is niet bekend in de media.

Want de gedachten over eigen gender en seksualiteit (verschillende maar wel verbonden begrippen) hebben in een heel leven in het algemeen nog weleens te maken met verschuivingen van tijdelijke of permanente aard. De vrouw die er later achter komt lesbisch te zijn. De homoman in een hetere huwelijk. De ‘type B’ transseksueel die op latere leeftijd van geslacht veranderd, de na een lange zoektocht overtuigde transgender die noch man noch vrouw is. Er zijn er zoveel op de wereld. Veel teveel om te kunnen spreken van ‘niet normalen’. Want wat is normaal dan? Voldoend aan de algemene norm? Maar wat als die algemene norm op een misvatting is gebaseerd? Wat nu als er inderdaad meer bestaat dan man of vrouw? Wat nu als het fysieke geslacht niet per sé gelijk is aan het mentale geslacht zoals bij transgenders en transseksuelen? Wat nu als wat wij van het begin van de mensheid al kennen (zie o.a. de ‘Mythe van de Androgyn’ die Plato optekende) ook een werkelijkheid is?

Dan blijft er maar één ding over en dat is het erkennen van die werkelijkheid. In alle aspecten en dus ook in wetgeving. In die zin is de keuze van de regering van New South Wales een keuze uit werkelijk inzicht in het begrip gender. Een gevorderde keuze waarbij eindelijk een werkelijkheid onder ogen wordt gezien. Zelf ken ik iemand die een vergelijkbare gang gemaakt heeft als de Australiër die in het bericht genoemd wordt. Geen man, geen vrouw, beetje van allebei en een prachtmens. De kwaliteit van een mens wordt immers niet bepaald door gender, genderbeleving of genderuiting.

Ik ben blij met de keuze van de regering van New South Wales. Zelf weiger ik onder de huidige wetgeving uit principe om mijn geslacht juridisch aan te laten passen ondanks dat het mijn leven aanmerkelijk zou vereenvoudigen. De huidige wetgeving in Nederland eist van mij dat ik een document overleg waarin staat aangegeven dat ik onvruchtbaar ben als gevolg van een medische ingreep. Het is het toegangskaartje tot het tegen extreem hoge kosten (meer dan 1000 euro) laten wijzigen van mijn geslachtsaanduiding op mijn geboorteakte en dus in de Gemeentelijke Basis Administratie waar allerlei registraties binnen en buiten de overheid aan gekoppeld zijn. Ik weiger aan die wet te voldoen want het is een illegale wet die op grond van uitspraken van de Europese Commissie en het Mensenrechtenstatuut niet zou mogen bestaan. Geen overheid mag van iemand eisen het eigen lichaam aan te tasten in welke omstandigheid dan ook. Dus ook hier niet. Het wachten is op wetswijziging en hoe dichtbij dat ook is, de val van het kabinet zal een ongewenst uitstel opleveren op dit punt. In de tussentijd zal ik juridisch als man te boek staan, voor mijzelf en ieder die mijn kent een onwerkelijke situatie. Maar soms mag een mens niet wijken voor een foute wet. Nederland is geen New South Wales. Nog lang niet. Ik heb geduld.

Alice Verheij © 2010

4 thoughts on “Mannen, vrouwen, andersen en de wet

    • Tsja. Jammer, erg jammer. Het was zo mooi dat er eindelijk een (regionale) regering ergens op de wereld aangeeft te begrijpen dat er meer is dan man of vrouw. Het is een lange weg die nog gegaan moet worden. Steun betuigen kan zeker geen kwaad.

  1. Het werkelijke bedrag ligt zelfs hoger.

    Je kan vermindering van de kosten krijgen als het inkomen laag genoeg is. Alleen dan wordt het restant betaald door de belastingbetaler. Dat veranderd niets aan het principe. punt is dat er een (administratieve) rechtszitting voor nodig is met de betrokkenheid van een rechter, procureur (kan ook advocaat/procureur zijn) en een griffier. De kosten voor de procedure liggen rond de 1200 euro afhankelijk van welk gerechtshof de zaak behandeld. Het bedrag is iets hoger dan de kosten voor naamsverandering.
    Het gaat er niet om wie betaald, het gaat om het principe van de noodzaak van een rechtszaak (wat onzinnig is) en de onnodige kosten die daardoor gemaakt worden.

    Eigenlijk zou het (net als in bijvoorbeeld Spanje) een zaak van de burgerlijke stand moeten zijn en de wijziging tegens normale legeskosten moeten kunnen worden doorgevoerd, een paar tientjes dus. Veel erger dan de kosten is overigens de infertiliteitseis die een overheid simpelweg niet mag stellen wanneer diezelfde overheid het universele verdrag van de rechten van de mens onderschrijft én daarnaast ook nog aangeeft de yogyakarte principles te respecteren.

  2. “Het is het toegangskaartje tot het tegen extreem hoge kosten (meer dan 1000 euro) laten wijzigen van mijn geslachtsaanduiding op mijn geboorteakte en dus in de Gemeentelijke Basis Administratie waar allerlei registraties binnen en buiten de overheid aan gekoppeld zijn.”

    Het heeft mij in totaal 350 euro gekost. (Kreeg geen extra vergoeding ivm eigen huis) Waar je die 1000 euro vandaan haalt, is mij een raadsel.

Reacties zijn gesloten.