Alice in Wonderland

Het was er bijna niet van gekomen door een dispuut tussen Pathé en andere filmdistributeurs en Disney. En het is geheel anders gegaan dat mijn bedoeling was. Maar wat was het geweldig.

Al ruim een jaar keek ik uit naar Tim Burton’s Alice in Wonderland. De bedoeling was om er met een groep vriendinnen naar toe te gaan want Alice speelt in mijn leven natuurlijk een erg grote rol. Ik heb verschillende Alice in Wonderland boeken (zowel in het Engels als in het Nederlands), een prachtige pop-up uitgave en een tijd lang heette mijn persoonlijke website voor de samenvoeging met deze schrijfplek ‘Through the looking glass’. Het verhaal kan ik dromen. Beide verhalen. Door een stomme ruzie met toch voor mij nog steeds mijn beste vriendin had ik geen zin om een Alice avondje te organiseren. Een geluk voor mijn dochter want daardoor konden we samen naar Alice in Wonderland in de 3D uitvoering toe. Bij Pathé die het uiteindelijk met Disney heeft bijgelegd waardoor we gewoon in de mooie bios aan het Buitenhof terecht konden.

Het was van de eerste tot de laatste minuut een geweldige belevenis. Misschien omdat we allebei zoveel van het verhaal houden. Misschien omdat we gewoon lekker samen naar de film waren maar zeker ook omdat we allebei wel voelden dat deze film iets speciaals betekend voor mij. Tim Burton heeft niet teleurgesteld. De 3D effecten zijn magnifiek en voegen echt heel veel toe aan de beleving. Het verhaal is verrassend genoeg nog redelijk in lijn met de verhalen van Lewis Carroll en zowel het spel van de verschillende acteurs als het feest van de kleurrijke animaties is werkelijk sprookjesachtig. Het is wat mij betreft de mooiste animatiefilm die ik ooit gezien heb, zoveel detail, zo’n feest van kleur en zo perfect het samenspel tussen acteurs en animatie. Te bedenken dat de acteurs het grootste deel van de film voor een ‘green screen’ geacteerd hebben maakt het alleen nog maar geweldiger. Avatar als film komt niet in de buurt van de kwaliteit van Alice wat mij betreft.

Het verhaal is mooi opgezet en er is veel humor in de verschillende scènes. Gelukkig is er ook wel de nodige diepgang in het verhaal over de terugkeer van de bijna adolescente Alice naar Wonderland. Het herstellen van de orde in Wonderland en het in haar eigen wereld kiezen voor een eigen leven los van knellende familiebanden en tradities. Het maakt de film de moeite waard voor het verhaal alleen al. Maar dan ook de aankleding nog, de kostuums. Tsjonge. Van mij mag er wel het nodige van de kleding uit de film doorsijpelen in het modebeeld.

Tim Burton heeft het oude verhaal dat Carroll schreef herschapen in een compleet nieuw maar getrouwe vloedgolf van zintuiglijke prikkelingen. We hebben genoten van de film en nu, dagen later, doe ik dat eigenlijk nog steeds. Veel beelden zijn in mijn hoofd blijven hangen en komen geregeld nog even terug. De ene keer zie ik weer de prachtige contrasten tussen goed en kwaad weergegeven in kleur en licht. De andere keer zie ik weer de vele geweldige kostuums. Dan is de Mat Hatter er weer die mijn hart gestolen heeft. Of de geweldige Cheshire Cat en Tweedledum en Tweedledee. Het is een film die ik vaker zal zien zodra de dvd op de markt komt. Hopelijk beseft Disney dat juist de gelegenheid om de film in de bioscoop op het grote scherm in 3D te kunnen zien gedurende een redelijke tijd zal leiden tot een hogere in plaats van een lagere dvd verkoop. Alice is het wachten meer dan waard in ieder geval.

En Mia Wasikowska? Wat een pracht Alice heeft die jonge vrouw neergezet naast de geweldige Johnny Depp als Mat Hatter. Een beetje typecasting is wel aan de orde als ik haar Vogue shoot nog eens bekijk.

Alice © 2010