Lente, verkiezingen en emancipatie

Is het echt of vergis ik me? Is de lente ontpopt uit een lange kille winter? Zowel klimatologisch als politiek. Ik zit hier in de Balie te genieten van een Latte, leuk uitzicht op mooie mensen die stuk voor stuk vrolijk zijn. Of op zijn minst lijken. Buiten schijnt de zon en is de temperatuur aan het oplopen tot zo’n dertien graden en het voelt als eenentwintig. Het is lente. Gisteren zag ik krokussen opbloeien in een perkje in de stad. Op de achtergrond speelt relaxte veertiger jaren jazz. Is het Billie Holiday?

En is het echt lente? Ik knijp me nog maar een paar keer in mijn arm want ik was bijna gaan geloven dat die lente nooit zou komen. De dag gisteren was mooi in Amsterdam. Hard werken aan het toneelstuk, conceptueel, verhaallijn aanscherpen, scènelijst samenstellen, proefdialogen doorlopen. Gevoel krijgen. De avond in mijn stamkroeg met leuke gesprekken en allerlei uitzicht op mooie nieuwe zaken. Zoals werk. Gesprekken ook over emancipatie, over de irritatie over normativiteit. Over heterenormativiteit maar nog meer irritatie over homonormativiteit. Ideeën over hoe er nu eindelijk maar eens die beweging gemaakt moet worden om een nieuwe emancipatiefase in de Nederlandse LGBT wereld in te gaan. Over waarom we het nu wel zat zijn om overal tegen twintigste eeuwse terminologie te moeten blijven aanlopen omdat we in Nederland nog steeds niet willen inzien dat ‘homobeleid’ iets is dat niet zou mogen bestaan. ‘LGBT beleid’ wel.

Zou het ook in de LGBT wereld in Nederland lente worden? Gewoon omdat we vanaf heel binnenkort voortaan alleen nog maar spreken van LGBT emancipatie, LGBT organisatie, LGBT subsidie, LGBT festiviteiten, een LGBT agenda, LGBT rechten en LGBT zorg. Te beginnen in de communicatie richting politiek en media? Gewoon taalkundig heropvoeden van al die mensen die nog steeds de exclusieterminologie hanteren. Die blijven spreken over ‘homo’ of ‘gay’ en daar bij vergeten dat in de LGBT wereld ook niet-gay’s rondlopen en ‘homo’ toch echt een label is dat de maatschappij plakt op mannen die van andere mannen houden. Alsof er geen lesbische vrouwen bestaan of biseksuele mannen en vrouwen of transgenders waarbij het issue niet zozeer seksuele voorkeur maar vooral gender is? En alsof niet al die groepen ten opzichte van de rest van de maatschappij niet overlappende problemen kennen. Niet dezelfde problemen maar overlappende problemen. Uitsluiting, geweld, achterstelling, discriminatie, beschimping en ga zo maar door. Onvolledige zorg ook. Maar die problemen wel in verschillende mate en verschillende uitingen ervaren. Groepen binnen de LGBT wereld ook die zich in verschillende stadia van emancipatie bevinden. De soms over geëmancipeerde homo mannen, de wat minder zichtbare maar inmiddels behoorlijk zelfbewuste lesbische vrouwen, de biseksuelen die vaak toch niet serieus genomen worden door anderen (zelfs binnen de LGBT scene) en de transgenders die op zich al een wereld aan diversiteit vertegenwoordigen en in hoge mate ongeëmancipeerd zijn. Onzichtbaar vooral en zonder representatieve rolmodellen.

Een LGBT wereld die bestaat uit groepen die te maken hebben met een eerste emancipatiegolf en nog moeten vechten tegen foute wetgeving en medicalisering van hun identiteit (transseksuelen zijn in de medische wereld immers nog steeds DSM IV cases en dus gestoord). Maar ook groepen die inmiddels in een derde emancipatiegolf zitten en allang een geaccepteerde maatschappelijke positie hebben (in zo goed als) alle uithoeken van onze samenleving maar die nog wel te maken hebben met geweld en uitsluiting in de wat minder geëmancipeerde of open hoekjes van de maatschappij. Er is werk aan de winkel mensen. De emancipatienota is deels gestruikeld met de val van het kabinet, het gedoe rond de emancipatieportefeuille in het demissionaire kabinet toont dat al aan. Over anderhalf jaar is de werkingstermijn van die nota afgelopen, de financiering van LGBT belangen op grond van die nota ook en dus zal er in de komende verkiezingstijd met de politiek in discussie gegaan moeten worden over hoe we verder moeten gaan na 2011. Het is nu, zo vlak voor de verkiezingen, de tijd om ervoor te zorgen dat we goed in de politieke agenda komen.

Is het lente in de politiek aan het worden met het opstappen van een aantal politici die vooral stonden voor de politiek van de afgelopen vijf tot tien jaar. Een politiek die niet gewonnen heeft aan interesse en respect van de bevolking maar die steeds meer aan het vastlopen is in een vals beeld van een schijndemocratie? Lente omdat er daardoor andere mensen naar voren komen die minder vanuit economisch perspectief denken en spreken en meer vanuit maatschappelijk perspectief (Geen economen onder de lijsttrekkers wat zelfs door professor Heertje als een goede zaak wordt gezien). Mensen als Job Cohen waar best wel het nodige tegen in te brengen is maar die in ieder geval wel een menselijk gezicht laat zien in de politiek en die mensen aan zich weet te binden. Hoewel hij in Amsterdam toch ook voorvader van de vertrutting in de stad is geweest. Iemand die op fatsoenlijke wijze het debat met voklsmenners als Wilders en Verdonk aan durft en aan kan. Die misschien wel beter op zijn plaats is in Den Haag dan in Amsterdam waarmee Den Haag een fatsoensinjectie krijgt die broodnodig is en Amsterdam weer wat vrijheid krijgt om die lieve gekke recalcitrante stad te worden die het altijd was in de tijd van voor de vertrutting.

Is het echt lente?

  • Krijgen we in de LGBT wereld in Nederland nu echt eindelijk een nieuwe klank van inclusie en het verdwijnen van het eigen interne hokjes denken? En gaan we er dan ook voor zorgen dat die stomme emancipatienota ‘Gewoon homo zijn’ opgevolgd wordt door een intelligenter versie ‘Gewoon er bij horen’?
  • Krijgen we in Den Haag eindelijk een discussie tussen fatsoen en solidariteit aan de ene kant en uitsluiting en (verbale) agressie aan de andere zijde? Een discussie die nog steeds niet echt aangegaan is.
  • Krijgen we in Amsterdam na de Cohen-jaren een nieuw fris geluid dat de ingezette vertrutting nog net op tijd een halt toeroept en de stad de vrijheid teruggeeft die bij de stad hoort?

En wordt het echt lekkerder weer? Ik hoop het. Nee, ik ga er vanuit en als het aan mij ligt doe ik lekker mee aan de lente.

Alice Verheij © 2010

2 thoughts on “Lente, verkiezingen en emancipatie

  1. Waarom nou weer in het Engels LGBT, terwijl we een heel mooi Nederlandstalig alternatief hebben, HLBT. Kan je nog diskezeuren of die H als eerste, tweede, of derde in het rijtje moet of helemaal op zijn kop.

    Maar met de grote strekking van je verhaal ben ik het uiteraard eens.

    • Heel simpel Irene, gewoon omdat we in een internationale wereld leven waar buiten Nederland de meesten gewoon over LGBT spreken. Om emancipatie maximaal te bevorderen denk ik dat het niet slim is om op een eilandje te blijven zitten. Niet als het gaat om de doelgroepjes zelf maar ook als het om taal gaat.

      Natuurlijk zie ik liever Nederlands en dan in de volgorde TBLH om de boel maar eens flink op de kop te zetten. Alleen buiten Nederland zie ik dat echt niet werken.
      En buiten Nederland zie ik ook liever TBLG maar ook dat zal niet werken omdat LGBT inmiddels internationaal flink ingeburgerd is, om maar eens een besmet Nederlands woord te gebruiken.

      Maar misschien wil Pro-Gay het voortouw nemen en zich omdopen naar Pro-LGBT of Pro-HLBT of zoiets? Het is zo jammer dat het woord gay nu zoveel mensen niet zo ‘blij’ maakt.

      Of nog beter, misschien kunnen we gewoon als verzamelde individuen, ongeacht eventuele organisatorische achtergrond, alvast beginnen met het consequent gebruiken van een – maakt me niet echt uit welke als het maar ‘lekker bekt’ – terminologie. Gewoon er door douwen, indoctrineren, pushen en zo?

      groetjes,
      Alice

Reacties zijn gesloten.