Blog over een discussie over een blog.

Ik verkeer regelmatig op de website vk.nl van de Volkskrant. Ik lees er naast nieuws en achtergrondartikelen graag de blogjes van journalisten. En soms, heel soms, laat ik me verleiden tot het lezen van de reacties op die blogs. Om zonder uitzondering na een tijdje teleurgesteld af te haken door de stupiditeit van de bulk van die reacties. Kortzichtige, eendimensionale een bekrompen reacties vaak waarin er slecht geargumenteerd wordt. We zijn het goed argumenteren verleerd blijkbaar en wellicht is dat een aspect van de teloorgang van ons onderwijs.

Zo las ik vandaag het blog van de hand van Michel Maas, een journalist in Indonesië, over ontwikkelingen in de Indonesische maatschappij. In dit geval over kindhuwelijken en de verstoring door politie, politiek en moslim-knokploegen van een grote lgbt conferentie. Het is een prima genuanceerd blog met een uitglijer in de laatste zin. Michel kaart misstanden aan die hij registreert en signaleert een lelijke trend in de ontwikkeling in Indonesië. Dat roept reacties op.

De teneur van de reacties is eigenlijk dat hij het blog niet zou mogen schrijven omdat er zoveel mis is in onze eigen maatschappij en het simpelweg signaleren van misstanden in een (voornamelijk) islamitisch land niets anders is dan ‘moslim-bashen’. Waarmee voorbij gegaan wordt aan het simpele feit dat de journalist er woont en zijn blog dus gaat over de maatschappij waar hij zelf als mens deel van uit maakt. De discussie op het blog verloopt van kwaad tot erger en alles wordt er bijgehaald. Kerken, Wilders en nog veel meer. Uiteindelijk is iedereen op het blog het spoor in de discussie bijster en worden onwaarheden, halve waarheden en niet relevante zaken vermengd tot een (typisch Nederlandse) commentaarsoep die niet meer te vreten is voor de lezer op de website. Wat mij tot de volgende overweging bracht:

@zoongeveeriedereen

wat een bizarre discussie is hier weer eens te lezen.

Er wordt een blog geschreven over misstanden rond kinder- en vrouwenrechten in een voornamelijk islamitisch land waarin een trend wordt gesignaleerd van steeds extremer misstanden rond die rechten en er ontstaat een discussie over Hollanders die ook niet koosjer zijn, kerken die niet deugen, westerse maatschappij die niet ok is en rare ideeën over wat er in de islam nu wel en niet mag. Alles ademt een sfeer van onkunde en het vergelijken van appels, peren en bananen.

Het begint simpelweg allemaal met het gegeven dat er in een ‘bevriend’ land in deze tijd (!) misstanden zijn. Een land waarin onderdrukking van kinderen, vrouwen, lgbt mensen toeneemt de laatste tijd. Een land waar fysiek geweld niet geschuwd wordt bij die onderdrukking. Dàt is wat er geschreven is in het blog. Los van de stupide uitglijer in de laatste zin (want er bestaan heel veel lieve arabieren) klopt het allemaal wel.

Het blog gaat niet over de misstanden in ons land, de kerken in ons land of de ellende in de westerse maatschappij. Het gaat over Indonesië. Waarom zou daar nu ineens niet over geschreven mogen worden? Waarom zou actualiteit genegeerd moeten worden OMDAT het een land met islamitische signatuur is (of aan het worden is)? Omdat de beste schrijver het niet heeft over het misbruik door katholieke priesters en protestantse dominees? Moet er verzwegen worden er elders ook misstanden zijn?

Gaan we een wedstrijdje misstanden houden en die dan tegen elkaar wegstrepen? Zo van: in een islamitisch land hangen ze homo’s op maar in ons land discrimineren ze moslims dus dan zeggen we van beide maar niets?

Het is niet zo dat er geen aandacht in de media wordt gegeven aan misstanden in ons – ogenschijnlijk – beschaafde landje. Het is niet zo dat de kerken niet onder vuur liggen wegens jarenlang misbruik van kinderen en voornamelijk jongetjes. Het is niet zo dat er geen weerstand tegen Wilders met zijn discriminerende benadering van medemensen is. Het is niet zo dat in Nederland we ons niet druk maken over toenemend geweld op straat, tegen homoseksuelen, tegen lesbïennes, tegen moslims (ja ook dat gebeurt), tegen kinderen, tegen volwassenenen. Het is niet zo dat in ons landje kritiekloos gekeken wordt naar het eigen functioneren.

Het is wel zo dat er mensen zijn die zich kwaad maken over uitwassen van religie of het nu om foute paterkes gaat of om vrouwenbesnijdenis, verkrachting, kinderhuwelijken, seksuele mishandeling en uitbuiting door westersen in Aziatische landen en misstanden in zowel ons eigen land als in andere landen. Dit land staat nog toe dat er mensen kwaad worden over die ellende en er over schrijven, niet hun mond houden of de andere kant op kijken of er wat aan proberen te doen. Dat maakt onze samenleving niet beter maar wel opener, toegankelijker en vrijer dan die in vele andere landen.

Het moment dat we ons niet meer uiten over misstanden elders is het moment waarop we onze eigen vrijheid verloren hebben. In die zin is er met het blog niets mis, wel met de idiote discussie hier er na.

Alice

Blogs, het blijft een moeizaam medium al is het alleen maar door de reacties van iedereen die zonodig een beetje olie op maakt niet uit welk vuurtje wil gooien. Tekstueel vandalisme is misschien een goede aanduiding voor het bizarre verschijnsel van het begrip ‘reageren’ op een blog. Nuance, het was altijd al een moeilijk begrip.

Alice © 2010