Malcolm McLaren

The Godfather of Punk is dood. Malcolm McLaren. 64 werd hij, het zwijgen opgelegd door kanker. Halverwege de zeventiger jaren was hij mede verantwoordelijk voor het ontstaan van Punkmuziek. Als manager van de Sex Pistols is hij groot geworden. De manier waarop dat gebeurde was tekenend voor het multi talent dat McLaren bleek te zijn. Hij zorgde ervoor dat Johnny Rotten de voorman van de band werd. Om later heibel krijgen met hem over de rechten van de muziek van The Sex Pistols nadat de band al snel uiteen was gevallen. De stunt om tijdens het jubileum van Queen Elisabeth The Sex Pistols op een boot op de Theems hun versie van God save the queen te laten spelen kostte hem een dagje brommen maar zette wel de toon voor de punk cultuur.

One of the regulars at Sex was a kid named John Lydon, who was distinguished on three counts: 1) his face had the pallor of death; 2) he went around spitting on poseurs he passed on the street; and 3) he was the first to understand the democratic implications of punk — rather than pay ten pounds for an ugly T-shirt with holes in it, he took a Pink Floyd T-shirt, scratched holes in the eyes and wrote I HATE over the logo. McLaren stood him in front of the jukebox, had him mouth Alice Cooper’s ‘I’m Eighteen’ and declared him their new lead singer. Jones noticed the mung on Lydon’s never-brushed teeth, and christened him Johnny Rotten.

Door hem was muziek nooit meer hetzelfde. Zelf maakte McLaren ook de nodige muziek, al heel vroeg speelde hij met afro-Amerikaanse en zuid Afrikaanse muziek en ritmes. Vóór Paul Simon dat in een brave vorm deed. McLaren vernieuwde de muziek constant. Double Dutch, later platgesampled door zo ongeveer iedereen zette een stevige streep onder de kracht van de muziek en de dans uit de slumps van de grote steden.


Double Dutch

Maar het hield niet op. Met Buffalo Gals, een rare mix van nota bene line-dance en vroege rap zorgde hij ervoor dat rapping en hiphop zichtbaarder werden in de muziekscene. Het is nog steeds een voorbeeld van zijn talent om in een heel vroeg stadium te zien wat er in de muziek naar boven komt drijven en bepalend wordt voor een groot deel van de jongerencultuur. Het is een teken van armoede in de hiphopscene dat dit nummer uit 1983 nog ontzettend actueel klinkt. Alsof het gisteren gemaakt is door een hiphopper, een scratcher en een handige sampler.


Buffalo Gals

Later werd hij, samen met zijn modemuze Vivienne Westwood, ouder en braver. Waar Malcolm de punk op gang hield als manager en impressario deed Vivienne dat met de mode. In dat latere werk van Malcolm is goed te zien waar die verbintenis in uitwerkte. Het ondeugende Something is Jumping in your shirt en vooral Deep in Vogue zijn stylish. Waarbij Deep in Vogue zo mogelijk spannender is dan Madonna’s Vogue. Het nummer verscheen een jaar voor dat van Madonna en gaat over de dansstijl Vogue die in de tachtiger jaren in New York in de gay scene was ontstaan uit het sinds de dertiger jaren sluimerende performance dansen waarbij poses van modellen het uitgangspunt vormen. Natuurlijk heeft Madonna dit later geweldig opgepakt in misschien haar mooiste clip ooit maar dus wel vlak na McLaren’s geweldige videoclip.


Something is jumping in your shirt


The Bootzilla Orchestra – Deep in Vogue

De laatste jaren was Malcolm nog steeds volop bezig met muziek en cross-overs naar mode. Braver dan in de zeventiger jaren, volwassener natuurlijk maar nog steeds grenzen opzoekend. Soms in onverwachte samenwerkingen zoals met het immer prachtige Franse stijlicoon Catherine Deneuve in hun nummer Paris, Paris. Vooral die clip vind ik zelf het interessantste van al zijn werk. De gebrekkige zang, nou ja zang, van Malcolm naast de onaantastbaar mooie Deneuve, afgewisseld met typisch Franse erotiek. Stylish, ingetogen. Decennia weg van de punk en toch passend bij hoe Malcolm McLaren werkte.


Paris, Paris met Catherine Deneuve

Het is jammer dat we de volgende vernieuwing van de muziek door Malcolm niet meer zullen zien. Een man die eigenlijk nooit zelf de popster was maar eerder de manager, de stijldenker en de man achter de artiesten. Wel af en toe zelf die muziek makend, schrijvend en creërend. Ik had nog veel willen zien ontstaan uit die bijzondere geest. Achteraf bedenk ik me dat ongezien hij regelmatig in mijn leven langs kwam en ik me nooit realiseerde dat zo iemand als hij ruim vijftien jaar ouder was dan ik. We zijn toch een beetje tegelijk opgegroeid uiteindelijk.

Alice © 2010

One thought on “Malcolm McLaren

  1. Blog http://www.henkjanvanharten.nl
    Ik ben altijd een fan geweest van Malcolm McLaren. Niet dat ik al z’n muziek goed vond, maar hij was één van de mensen die de tijdgeest aanvoelde en wist te vertalen naar muziek. Controversieel, creatief en commercieel. En dat decennialang…
    Als mens was hij volgens de overlevering grillig, onbetrouwbaar en zelfingenomen (‘op de een of andere manier ben ik permanently cool’), maar dat paste misschien ook wel bij die tijd. Of eigenlijk is dat van alle tijden.
    Ik blijf een fan en vraag me af wie de Malcolm McLaren van deze tijd is? Controversieel, creatief en commercieel.
    Wie weet het antwoord?

Reacties zijn gesloten.