Puberdochters en The Who

Ik schijn ook zestien geweest te zijn. Gelukkig herinner ik me er niet al teveel van. Wat ik er nog van weet is dat het niet zo’n fijne tijd was. Om andere redenen dan het puberen overigens. Als alleenstaande ouder (verdikkeme, hoor ik toch weer bij een groep!) is het vaak erg leuk om een puber in huis te hebben. Samen plezier maken en knettergek doen is natuurlijk heerlijk en het houdt een mens jong. Maar er zijn van die momenten…

Bij mij in huis leeft er zo eentje. Dochterlief pubert tegen de klippen op. De meest voorkomende poses zijn hangen en liggen. Activiteit is met uitzondering van het geratel op de laptop nauwelijks waar te nemen, ‘iets’ in huis doen is uit den boze, uit bed komen in de ochtend is een ramp en het lijkt wel of de mond recht evenredig groter wordt in verhouding tot de lengte. En dan is het nog een dame ook die behoorlijk last heeft van ‘onregelmatigheid’. Dus vanmorgen is mijn hoofd weer eens afgebeten na de zoveelste aanvaring om het wicht op tijd het huis uit te werken voor de verplichte schoolgang naar een school waar ze helaas nauwelijks iets leert.

Mijn personal puber heeft het niet gemakkelijk want ik ben er ook nog. Dat betekend voor haar dat enige lichte druk om in beweging te komen al snel wordt gezien als een volledig buiten proporties zijnde ouderlijke repressie die haar dwingt om te doen waar ze vooral geen zin in heeft. Zoals op tijd de deur uit gaan naar school. Als ouder leer je naast het af en toe verschrikkelijk pissig worden om een soort pantser te vormen tegen de geboden weerstand. Oordopjes zijn een vast onderdeel van dat pantser en het is mij verstandig gebleken vooral te doen alsof er in een voor mij volslagen vreemde taal wordt gecommuniceerd. Gompie, waar leren die kids hun taal tegenwoordig denk ik dan stilletjes, direct gevolgd door de gedachte dat ik nu wel heel erg op mijn moeder ga lijken.

Op dit moment is het wel jammer dat er geen partner in huis is die ik vervolgens na de dagelijkse verdwijning van dochterlief eens lekker volkomen onredelijk kan uitkafferen. Het zou zo opluchten. Maar ja, nu de dame de deur uit is valt me de stilte in huis wel op. Oorverdovende stilte zoals vlak na een vulkaanuitbarsting. Wat me er toe brengt om maar eens de muziek op te zoeken die ik draaide toen ik een jaar of zestien was. Even kijken hoor… Ah, de Stones. Paint it black dan? Nee, te braaf. O wacht, daar hebben we The Who. Talking ‘bout my ge-generation…. Tijd om weer eens ouderwets een gitaar in elkaar te rammen.

Pffff. koffie dan maar en vrolijk mee neuriën op The Who. Straks komt ze weer thuis.

Alice © 2010

3 thoughts on “Puberdochters en The Who

  1. ……………..valt nog best mee hoor dat puberen bij jouw dochter.
    Ik heb uit de tijd dat mijn kinderen “puberden” een dagboek bijgehouden en heb dat zojuist eens te voorschijn getoverd.
    Herkenbaar gedrag. Wanneer ik mijn dochter strafte door haar naar haar kamer te sturen, kreeg ik alle denkbare ziektes naar mijn hoofd geslingerd.
    Nu lees ik in dat dagboek dat ik haar eens terug riep en zei: “je bent de cholera nog vergeten………………..” haha
    Het gaat over, troost je.
    Weer onwijs goed verwoord. Inderdaad een column waardig zoals mevr. Vreer schreef.

Reacties zijn gesloten.