Surprise

Mijn oude karretje, mijn tweedehands fietsbarrel, is, nu mijn auto definitief aan het vertrekken is, een belangrijk vervoermiddel voor me geworden. Maar het is een oude beestje en der dagen zat aan het worden. Niet dat ik aan vervangen dacht maar sommige mensen om me heen dachten daar anders over en dus kon ik op mijn verjaardag op een mooie manier aan een nieuwe tweewieler komen. Eerlijkheid gebied te zeggen dat sinds mijn dertiende verjaardag dit pas de tweede echt nieuwe fiets is in mijn leven(s). De paar fietsen die tussen mijn Gazelle Grand Tourist (o hoe retro nu) en mijn nieuwe Union mijn billen masseerden waren tweedehandsjes in al dan niet rammelende staat.

Mijn fietshistorie bestaat (behoudens kinderfietsjes) dus uit:

Mijn eigen Gazelle Grand Tourist uit 1975 met vijf versnellingen, nieuw gekocht van mijn spaarcentjes toen ik dertien was (met hulp van pa en ma natuurlijk) bij rijwielhandel Leo de Kok in de Theresiastraat in Den Haag. Nu al enkele jaren gereduceerd tot schroot is hij geloof ik nog net tweeëndertig jaar geworden en heeft heel wat kilometertjes, kettingen, tandwielen en banden versleten. Het exemplaar van de foto is niet die van mij maar zowel het gewijzigde zadel als het gewijzigde stuur laten de fiets zien zoals ik hem het langst heb gebruikt, met een heus racestuur. Er zijn vast nog oudjes die traumatische herinneringen hebben aan die puber die in de duinen tussen Scheveningen en Katwijk hun de stuipen op het lijf heb gejaagd door idioot hard over de grindpaden te sjeezen. Nooit echt hard mee gevallen gelukkig.

Nadat mijn vader zich de luxe van een fraaie nieuwe fiets had aangemeten verviel zijn oude Junker Paramount aan mij. Een legendarische fiets uit 1953 naar Engels model. Sportfiets noemde men het ding toentertijd. Het was een geweldenaar en nog steeds staat hij ergens geparkeerd, zij het buiten mijn directe bereik. Tot nu toe is het – eerlijk is eerlijk – de fiets waar ik het lekkerste op gereden heb. Ondanks de stang. De inmiddels ook al oude Gazelle werd doorgeschoven naar mijn immer langer wordende zoon die het ding ‘op gesleten’ heeft.

De Paramount had trommelremmen met stangen, aluminium wielen, een oliebad kettingkast, een aangepaste voorvork en een spieloos crankstel. In 1953 eigenlijk een erg moderne en redelijk vernieuwende fiets. De enige vernieuwingen die mijn vader er later aan uitgevoerd heeft zijn een nieuwe remtrommel voor, een moderne koplamp (die ik later weer verwisseld heb voor een oude chrome) en een nieuw achterlicht. Ja en natuurlijk banden en trappers zo af en toe. Maar wat een heerlijk ding was dat om op te rijden.

De fiets die daarna kwam is waar ik dus tot gisteren op reed. Een Batavus ‘mamafiets’. Ik durf de foto niet eens te plaatsen, zo uncool is het ding. Afschuwelijk om te zien. Stom frame, zwarte velgen en een bijzonder oubollig uiterlijk met – schrik niet – een draadmandje aan het stuur. Erger is nauwelijks mogelijk. Dus om mezelf niet al te belachelijk te maken én om gemakkelijk met fiets naar Amsterdam in de trein te kunnen is er vorig jaar een vouwfiets gekomen. Zo’n ding van de ANWB. Rijdt lekkerder dan verwacht en is redelijk handig met vervoer. Kost in ieder geval geen fietstreinkaartje. Daarbij was hij gemakkelijk in de kofferbak van mijn oude 404 te proppen maar nu die ook historie voor me aan het worden is blijft het vooral een handig karretje voor als ik dus met de trein ergens heen moet.

En dan sinds vandaag is het afgelopen met de rammelende Batavus ‘mamafiets’ en ben ik de dolgelukkige eigenaresse van mijn tweede echt nieuwe fiets sinds mijn dertiende. Een postcodeloterijfiets omdat iemand tien loten had en dus tien fietsen en ik op het goede moment jarig was en mijn Batavus erg rammelt. Een samenloop die er voor zorgde dat ik dus vanaf nu op een 0 (nul!) versnellingen terugtraprem fiets met bakkersrek in opvallende kleuren ga rondkarren. De boodschappenfiets bij uitstek met een bagagedrager achter waarop je een olifant kan vervoeren en een stevig bakkersrek voorop voor tien kilo boodschappen. Tijd dus om een rieten mand te zoeken die met een paar riemen er op bevestigd kan worden. Hoe retro kan het zijn en hoe modern tegelijk?

Het karretje ziet er supercool uit, rijdt geweldig, zit lekker en is gemaakt om de nodige hobbels zonder moeite te nemen. Er staat natuurlijk wel veel teveel reclame voor de postcodeloterij op maar dat mag de pret niet drukken want die lui houden zich immers bezig met goede doelen. Dit ding gaat natuurlijk wel gepimped worden zodat zij nog beter herkenbaar is als mijn draagster. Het is een zij uiteraard want ze is sterk, eigenwijs en goed gevormd. Geen overbodige flauwekul er op, wél led verlichting en een dynamonaaf, gesloten kettingkast, stevig zadel, antilek banden en dus een bakkersrek dat niet met het stuur mee draait. De ideale transporteur voor een meid van mijn leeftijd die de boodschapjes op de fiets moet meezeulen. Komt bij dat het karretje behoorlijk opvalt tussen al die saaie fietsen en dat past wel bij me geloof ik. Nou maar hopen dat voldoende sloten voorkomen dat ze gejat wordt.

Ik kan nu al niet wachten tot morgenochtend om lekker even een rondje te fietsen. Na een verder nogal depressieve verjaardag zonder kaartjes en kado’s op een bos bloemen van een bewonderaar na is deze fiets in ieder geval een prachtig kado dat gekocht is met het geld dat een bewonderaarster me recent gaf. Een lieve Haagse in België met het hart op de juiste plaats die nu kan lezen dat haar gift mooi terecht is gekomen. Nu maar hopen dat morgen het zonnetje schijnt want dan kan ik lekker naar mijn moeder fietsen.

Alice © 2010

2 thoughts on “Surprise

  1. Die ziet er echt prachtig uit,
    geniet er maar van

    PS alsnog gelukkige verjaardag, sorry dat het wat laat is maar ik wist het niet

Reacties zijn gesloten.