Verslapen

En dan had ik nog wel serieus het plan me bij Roze Links te vervoegen voor een bijeenkomst. Netjes op tijd naar bed gegaan (bij hoge uitzondering vóór twaalven) zodat ik lekker fris weer aan de start zou komen vandaag.

Nou vergeet het maar!

De dame werd pas wakker om kwart over twaalf. Veel te laat om op tijd in Utrecht te zijn. Mijn hemel, dramatisch verslapen. Het gebeurt me wel vaker de laatste tijd en schijnt een beetje te horen bij het afbouwen van pillen die het waak/slaapritme verstoren. Afbouwen van een ongewilde – maar toch ook tijdje noodzakelijke – afhankelijkheid van antidepressiva. Die noodzaak voor dat soort pillen is in zekere zin nog wel een taboe tegenwoordig want het toegeven van het gebruik van deze middelen houdt een erkenning in van het feit dat het geestelijk allemaal niet zo geweldig gaat met je. Je kunt maar beter een arm of been breken dan je geest.

Toch vind ik dat er weleens over geschreven mag worden en gelukkig gebeurt dat door verschillende mensen nu ook wat gemakkelijker. Mike Boddé bijvoorbeeld. De cabaretier heeft ‘Pil’ geschreven over zijn strijd tegen depressies en zijn afhankelijkheid van medicatie daartegen. Ik heb het gelezen en dat op zich was al een emotionele ervaring. Veel herkenning, herkenning over de komische momenten maar vooral over de strijd van de schrijver. Ik vrees dat ik zelf vergelijkbare ervaringen heb en niet eens in mindere mate. Te lang heb ik mezelf medicatie onthouden met alle gevolgen van dien, zoals een toch al jarenlange sluimerende depressie die me uiteindelijk opgebroken heeft. De consequenties zijn er.

Pas de laatste maanden is me duidelijk aan het worden wat het betekend om, zonder het direct als zodanig aan te duiden, te leven met een depressie. De vrolijkheid naar buiten die soms extatisch kan zijn en het sombere naar binnen. Met de nodige pillen (in mijn geval helemaal niet eens zo zwaar) is er nog wel een beetje de hand in te houden. Voor een tijdje. Dat tijdje is bij mij anderhalf jaar geworden totdat mijn slaappatroon zo mismaakt is geworden dat ik er voor gekozen heb de pillen af te bouwen. En dan begint het pas. In plaats van verbetering ervaar ik in eerste instantie verslechtering. De sombere buien zijn frequenter, de interactie met sommige mensen moeizamer en de energie om te doen wat ik moet doen lijkt als water in een droge woestijnbodem verdwenen. Een overheersende moeheid is opgetreden die in combinatie met zeer onregelmatige slaap er toe geleid heeft dat mijn dagritme niet meer bestaat. Werken, schrijven, doe ik liefst ’s nachts om vervolgens overdag niet zoveel te kunnen. Af en toe is er dan een ‘vroege’ nacht die dan zonder uitzondering extreem langs wordt. Ik wordt gewoon pas heel erg laat wakker en moet me met al mijn doorzettingsvermogen werkelijk het bed uit slepen. Het is maar goed dat ik niet iemand bij me heb die me ’s morgens ziet want het is niet zo’n geweldig plaatje. Allerlei middeltjes grijp ik aan om in een energieker stand te komen. Vrij koud douchen ’s morgens, drie bakken cafeïnerijke koffie na elkaar, uitwaaien op het balkon en stevige muziek. Dat proces duurt een uur of twee en pas dan merk ik aan mezelf dat ik er weer ben.

Zo ging het de afgelopen weken in toenemende mate. De laatste week is zwaar geweest en toch geloof ik dat ik verder moet gaan met afbouwen van die pillen. Gewoon omdat ik weer een redelijk normaal levensritme terug wil. Eerlijkheid gebied te zeggen dat het me, net als Mike Boddé in zijn boek beschrijft, helemaal niet meevalt. Eerlijkheid gebied ook te zeggen dat mijn werk kwalitatief er niet per sé onder lijdt. Wel kwantitatief. Nog een paar weken en dan mag ik van mijn ‘pil’ helemaal stoppen met mijn pillen. Het verloop dat ik ervaar heeft hij me uitgelegd als normaal voor iemand die gevoelig is voor dit soort middelen. Blijkbaar ben ik dat. Het zij zo.

Vandaag dus geen Roze Links meeting omdat ik te laat ben. Maar vandaag wel vriendinnen opzoeken in Amsterdam op mijn vaste plekje want dat maakt me vrolijk.

Alice © 2010

3 thoughts on “Verslapen

  1. Ik ga maar lekker een paar bammetjes eten met een glaasje melk er bij en de Rolling Stones in de speakers. Daarna naar Amsterdam, fietsje mee. Op mijn gemakkie.

  2. Owja, nu ja. Ik had toch al niet gegaan vandaag. Volgende keer weer hoop ik. En het staat vooral in het teken van het congres morgen geloof ik. Vermoed dat je niet veel mist.

Reacties zijn gesloten.