Solliciteren

Ik heb het niet vaak hoeven doen: solliciteren. Toen ik jonger was speelde het ook geen rol want ik had al een baan, of een eigen bedrijf. Nu is dat wel anders. Ik ben 48, deels arbeidsongeschikt verklaard (wat ik bepaald niet prettig vind) en de economie is niet geweldig. Komt bij dat mijn oude werk geen realistische optie is want de belasting die dat werk met zich meebrengt is iets wat niet haalbaar meer voor me is. Misschien ooit wel maar nu nog zeker niet. Daarbij sta ik er nu al een behoorlijke tijd naast door ziekenhuis ellende en herstel wat niet zonder horten en stoten verloopt. Kansarm wil ik mezelf niet noemen maar kansrijk ben ik zeker niet. De statistieken heb ik fors tegen.

Daarbij, ik woon in de stad waar ik niet wil wonen en in de stad waar ik wel wil wonen woon ik dus niet. Wat zoveel inhoudt dat ik in die stad naar werk zoek. De voorkeur voor werk is op een paar sectoren gericht: emancipatie (vrouwen, LGBT, transgenders), politiek (fractieondersteuning of iets dergelijks) en natuurlijk schrijven (redactie of misschien gewoon iets eenvoudigs als een baan in een boekhandel). Toch is het niet eenvoudig om wat te vinden.

Ondertussen neemt de sollicitatiedruk toe. Verplicht solliciteren, uitkeringsdruk en ga zo maar verder. Ach het zal wel goed komen maar ik denk inmiddels wel dat het niet een kwestie is van werk vinden maar in zekere zin ook werk maken. Het werken aan het toneelstuk is daarbij een investering in een project dat commercieel moet worden en waar ik in ieder geval ook een deeltje van een inkomen kan verwerven. Hetzelfde geldt voor het organiseren van literaire events en het uitgeven van eigen en andervrouws werk. Allemaal zaken die niet een flink inkomen opleveren maar wel bestanddelen voor een klein basisinkomentje. Misschien zelfs over een tijdje genoeg om van te leven.

En toch, toch is het wel fijn om gewoon weer een paar dagen in de week te kunnen werken. Ik heb nooit gedacht in deze situatie te komen en eerlijk is eerlijk, het valt me niet mee. Ach, misschien komt er wel een lucky break ergens. Inmiddels overheerst het gevoel dat na 25 jaar keihard werken ik vooral bereikt het dat niemand op me zit te wachten. En dat voelt eh… kut. Om het maar een plastisch uit te drukken.

Alice © 2010

One thought on “Solliciteren

  1. Ik ben na 22 jaar trouwe dienst op de keien gegooid.
    Ik herken wel iets in dat gevoel, knap lullig!

    In een half jaar ondersteuning heb ik geen nieuwe sterke kanten bij mijzelf ontdekt.
    Solliciteren in mijn oude werk gaat toch het makkelijkst.
    Daar zitten mijn sterke kanten.

    Jouw verhaal lezend komt het wel goed!

    Succes en sterkte.

    Vriendelijke groet uit Amsterdam-ZuidOost van

    Rob Alberts

Reacties zijn gesloten.