Queensday

Koninginnedag. Het maakt Nederland tot een vreemdsoortig landje. In de ogen van niet Nederlanders in ieder geval. Gisteren ben ik, ik zal het maar bekennen, voor het eerst in heel lange tijd in Amsterdam Koninginnedag wezen vieren. Of beter: Queensday in the Jordaan.

Na eerst – eindelijk – Koninginnenach in het Haagje te hebben doorstaan inclusief regen onder de veilige beschutting van de grote parasols van het enige terras in de buurt van het Spuiplen. Dus na het beluisteren van een spetterend optreden van de New Cool Collective Big Band gevolgd door een aan mij en mijn zoon niet besteed optreden van een stuk of vier vage niet verstaanbare hiphop rappers, die aan alle clichés van motorisch gestoorde blaaskakende patatgeneratie mafketeltjes voldeden, en daarna de prachtig Caro Emerald vergezeld van helaas bereslecht podiumgeluid. En dus ook na het beluisteren van een te lange gitaarsolo van een over zijn top zijnde oude rocker bij de Grote Kerk gevolgd door een te korte nachtrust. Na dat alles dus ben ik, zijn wij, met het OV naar het Amsterdamse getogen. Tegen de tijd dat ik in die trein zat was die zo vol dat we klem stonden en zaten wat mij na herhaaldelijk ongecoördineert stampen van omstanders op mijn linker tenen op een beetje beurse linker voet kwam te staan. Bij Lelylaan dan maar die trein uit om tram 72 te pakken richting de Elandsgracht. Hoe gemakkelijk kom je toch op zo’n dag nog Amsterdam in. Het zal de regen in de ochtend wel zijn geweest. Naarmate de dag vorderde werd het drukker en drukker in de Jordaan en dus ook gezelliger. Mijn Engelse date en haar zus vriendinnen (gelukkig allemaal hartstikke lesbisch) zouden eind van de middag op komen dagen en dat gaf de mogelijkheid om nog lekker wat rond te struinen door de stad. Het leverde ons een heerlijk gezicht op de totale chaos op en in de gracht op. Het duidelijkst was dat zodra ik mijn ogen sloot en probeerde te luisteren naar onderscheidende klanken in de orgastische geluidssoep die over de Jordaan was uitgegoten. Alsof het hele land op die paar vierkante kilometer volledig gestoord was geworden. Knotsknetteregk maar wel heel erg leuk, super tolerant en lekker relaxed.

Later die middag was Emma daar, met zus en vriendinnen. Zoonlief was inmiddels al afgehaakt en na wat omzwervingen weer op weg naar huis. En ik probeerde dan maar eens aan die verbaasde Engelsen uit te leggen wat de diepere betekenis is van die Hollandse gekte rond een dag gewijd aan het koningshuis dat eigenlijk niet uitblinkt door een geweldige landshistorie. Het werd met verbazing aangehoord en gadegeslagen door de meiden. Na enige tijd besloten we dan maar met het expat collectiefje de Jordaan door te worstelen om tenslotte ergens op een grote boot te landen waar bier en hormonen vrolijk stroomde tussen de charmante mix van Hollanders en expats. Hoe precies weet ik niet meer maar uiteindelijk zijn we ergens bij een gezamenlijke kroegkennis geland om tot in de heel kleine uurtjes een feestje te bouwen met eighties muziek, bier, Procecco, hapjes en goed gezelschap.

Vanmorgen werd ik wakker, hoe en waar zal ik maar niet proberen uit te leggen want dat is slecht voor mijn reputatie. Mijn hoofd heb ik nog zeker een uur gezocht voordat ik in staat was enig ontbijt (scrambled eggs, fruitjuice with paracetamol and strong coffee with milk and sugar) naar binnen te werken. Het was een heel rustig triootje wat daar ’s morgens zat te kletsen in het allercharmantste grachtenpandje. Eenmaal de zon weer doorgebroken heb ik mezelf na een hartelijk afscheid van die heerlijke meiden getrakteerd op een lekkere lome stadswandeling tussen al die vrolijke mensen waarbij ik onderweg nog een mooie vilten hoed kon scoren. Al met al een koninginnedag die ik iedereen zou gunnen en die, wie weet, me zelfs een muzikant heeft opgeleverd om me te begeleiden bij mijn podium dingetjes. Dàt wordt in ieder geval vervolgd, net als die date overigens. De schat.

Op naar vijf mei dan maar weer?

Alice © 2010

One thought on “Queensday

Reacties zijn gesloten.