Wogst en bisnismannûh

Op z’n Haags: wogst. Worst dus. Spam. Ik ben er gek op. Op worst dan en heel soms op spam. Spam in mijn mailbox is net als bij iedereen een vrij normaal gegeven als bij normaal wordt verondersteld dat het iets is dat veel en vaak voorkomt. Want gewoon is spam natuurlijk niet. Ik heb een paar favoriete vormen van spam die ik met een glimlach in plaats van ergernis uit mijn mailbox wis.

De meest hilarische voor mij is natuurlijk de viagraspam. Het oeverloos aanprijzen van de pil voor het omhoog krijgen en omhoog houden van dat wat bij mij nu juist in de geschiedenis is verloren gegaan. Zo zinloos maar zolang spambotjes nog steeds veronderstellen dat ik een mannetje ben blijkbaar iets om mij geregeld aan te raden ter consumptie. En ja ik weet ook wel dat ik die flauwekul in mijn mailbox krijg omdat ik porno kijk maar dat ga ik natuurlijk niet hier zomaar bevestigen. Kom op zeg.

Naast de viagraworst in mijn mailbox mag ik me ook net als vele anderen verheugen in de warme belangstelling van ‘businessmen’. Soms denk ik dat ik verdulleme een soort ‘pretty woman’ ben of zo want het ene indescent proposal volgt het andere in hoog tempo op. Tijdenlang van Nigerianen die later gevolgd werden door Ghanezen en Ivoorkusterianen. Sinds enige tijd zijn het gewoon Engelsen met van die geweldige unieke namen als John Smith, Joe Williams en ga zo maar door. De heren, want dames businessmen kennen we nog niet in de wereld van de worstenmakers, doen mij op wekelijkse basis geweldige voorstellen die me zo schathemelrijk maken dat ik niet kan nalaten me daadwerkelijk te koesteren in hun warme belangstelling. Heerlijk toch als al die mannen je miljoenen (dollars) gunnen? Nooit yen, dinars, roebels of euro’s maar keiharde US dollars. En steevast vergezeld van verhalen over neergestorte vliegtuigen, aardbevingen en wat dies meer zij. Vandaag kreeg ik weer eens dit soort fanmail, deze keer van de immortal Joe Williams.

Het moet een enorm dilemma zijn om met al dat geld en die diamanten opgescheept te zitten terwijl de ‘rightfull owners’ omgekomen zijn bij de aanslag op de WTC torens op 9/11. Wat ik wel jammer vind in het voorstel van de zo genereuze meneer Williams is de verdeelsleutel. 50% voor hem, 10% onkosten (dat is dus 2 miljoen dollar in dit geval) en maar een lousy 40% voor mij. Het is al zo moeilijk voor de beste man om iemand te vinden om met hem in zee te gaan dat als dat nog steeds niet gelukt is ik toch maar liever een verdeelsleutel zie van 80% voor mij, 10% onkosten (iemand moet uiteindelijk die Rolls Royce betalen die ik nodig heb om dat bedrag te gaan pinnen) en 10% voor meneer Williams. Van die 2 miljoen dollar moet hij lekker kunnen leven en voor minder dan 160 miljoen zie ik me niet instappen. Ik heb hem nog teruggemaild met mijn tegenvoorstel voor die nieuwe verdeelsleutel maar ik kreeg geeneens antwoord. En zijn mobiele nummer antwoord niet. Toch wel jammer.

Ach, het zal me eigenlijk ook gevoeglijk worgst wezûh. Ik ga morgen wel gewoon weer fietsen of met het OV, die Rolls zie ik toch voorlopig nog niet voorrijden met meneer Joe Williams aan het stuur. Bisnismannûh, pfffff.

Alice  © 2010

2 thoughts on “Wogst en bisnismannûh

    • Ja stom he?
      Over dat weer, wist je dat het eigenlijk 25 graden is met een vrolijk zonnetje en een strakblauwe lucht?
      Alleen niet hier maar ach, dat komt wel weer hoor.
      Maak er een mooie dag van. Zet de lekkerste koffie die je kan maken, zoek zomerse muziek op en zing lekker mee!
      Groet vanuit Den Haag zuid-west. Of zo.

Reacties zijn gesloten.