Nou goed dan.

Naar aanleiding van een telefoongesprek gisteren naar aanleiding van een tweet van mij eerder die dag en naar aanleiding van de petitie die in mijn vorige blog besproken is ben ik aan de slag gegaan om naast al mijn andere schrijfwerk toch maar mijn verhaal van de afgelopen tien jaar op schrijft te stellen.

In de vorm van een novelle waarin de feiten de feiten blijven maar namen en plaatsen aangepast worden.

Een verhaal over verandering, zakelijk falen, psychische nood, maatschappelijke druk, faillisement, pijn, verdriet en vreugde, kunst en levenskunst en ineenstorting van een leven tot op het punt dat er alleen nog maar een kleine kern over is die zich opnieuw opricht.
Over het heruitvinden van jezelf en over hoe een deel van een leven verwordt tot een vorig leven met een grote afstand ten opzichte van wie je nu bent.
Over hoe dat oude leven je blijft achtervolgen en het bijna onmogelijk maakt om je weer op te richten.
Over de waarde van vriendschappen en de betrekkelijkheid van de liefde.
In de wetenschap dat niets meer is wat het was en niets meer zal worden wat het had kunnen zijn. Dat niets belangrijker is dan jezelf zijn en dat je het uiteindelijk ook zelf zult moeten doen.

Een novelle over leven. De titel spreekt voor zich: ‘over-leven’.

Alice © 2010