De nieuwe Levant: Palestijns én Israëlisch.

De historische ‘Levant’

Veel mensen zeggen dat het conflict tussen Israël en de Palestijnen onoplosbaar is. Ondanks alles geef ik ze geen gelijk. Het is waar, er is teveel gebeurt, er zijn teveel doden en verminkten, teveel wantrouwen en haat, teveel belangen vanuit de verschillende landen rond Israël en ga zo maar door. Er zijn veel, teveel, bezwaren tegen een normalisering van de verhoudingen in het Midden Oosten, liever gebruik ik de term Levant, waardoor een vreedzame toekomst onmogelijk lijkt.

En toch.

Toch denk ik als alle partijen zouden nadenken over wat zij anderen en zichzelf aandoen het ook anders zou kunnen. Al meer dan een halve eeuw is er oorlog om het stuk grond dat Palestina heet. Voor die tijd werd het onder andere de Levant genoemd. Het was een gebied waar Joden, Arabieren, Palestijnen en andere bevolkingsgroepen bij elkaar leefden in betrekkelijke vrede. Het gebied was onontwikkeld.

De Israëlische  religieuze geopolitiek.

De Joden hebben het gebied Palestina sinds 1948 ontwikkeld en veel gerealiseerd. Ze zijn er gevestigd en dat is een fait accomplí. Later zijn de door de Israëlisch bestreden Palestijnen gevestigd op de westelijke Jordaanoever en de Gaza strook. Maar het grote wantouwen van Israël tegen de Palestijnen die zichzelf moeilijk konden organiseren en verscheurd werden tussen Fatah en Hamas heeft er toe geleidt dat Israël een extreem onderdrukkende politiek is gaan voeren. Illegale landinnames op westelijke Jordaanoever door kolonisten, het oprichten van een muur, het verhinderen van een duurzame verbinding tussen de Gazastrook en de westelijke Jordaanoever, het bezet houden van de Golan hoogte, het onder Israëlisch bestuur houden van de interreligieuze stad Jeruzalem, de blokkade van Gaza, bovenal ook het regulieren van de waterstromen in het gebied waardoor alleen de gewenste gebieden geïrrigeerd kunnen worden en ga zo maar door.

Een duurzame vrede vergt zowel bescherming van Israël als het stopzetten door Israël van haar repressief beleid.

Op dit moment in tijd heeft Israël echter een misdadige regering die staatsterreur hanteert tegen de Palestijnen én een ieder die wenst dat ze de bezetting van het grondgebied van de Palestijnen opgeeft. Het beleid rond de westoever, en Jeruzalem is in strijd met de internationale afspraken en VN resoluties. De blokkade van Gaza is een misdaad. Aangezien Israël zelf vindt in oorlog te zijn met Hamas is er in veel gevallen van extreem geweld sprake van oorlogsmisdaden. Het platbombarderen van scholen, overheidsgebouwen, ziekenhuizen en zelfs VN gebouwen is een ernstige misdaad tegen de internationale gemeenschap. Met name het gericht vernietigen van scholen en ziekenhuizen kan niet anders worden gezien dan een een poging tot genocide. Binnen Israël is er sprake van verregaande apartheid waarbij de Arabisch-Israëlische bevolking veel minder rechten en mogelijkheden krijgt dan de Joodse bevolking.

De Israëlische regering, de fundamentalistische Joodse organisaties en de kolonisten vormen een welhaast fascistoïde samenwerking met als enig doel het realiseren van een exclusief Joodse staat waarbij er geen ruimte wordt geboden aan mensen met een andere godsdienst én gegeven de aard van het Jodendom een andere dan Joodse afkomst. Die benadering van de wereld is in strijd met vele internationale verdragen, VN regels, mensenrechten statuten en is met onmogelijk moreel te verdedigen.

Israël heeft door de gekozen weg zichzelf tot een paria in de wereld gemaakt. Het enge is dat juist de holocaust door hun gebruikt wordt als argument om hun misdadige onderdrukking van andere groepen te verdedigen op een wijze die niet ver van directe genocide af staat inclusief deportatie en massamoord.Dat is natuurlijk een onhoudbare politiek op de lange termijn. Als bijvoorbeeld homosexuelen, transgenders, roma en al die anderen die ook onder de holocaust geleden hebben dezelfde benadering zouden kiezen zou er een homostaat, een transgenderstaat en een romastaat moeten ontstaan. Het zou absurd zijn. Net zo absurd als de houding van Israël op dit moment.

Israël heeft in Palestina het grootste getto ooit geschapen en binnen dat getto streeft ze naar uitbanning van alles wat niet Joods is. Daarmee isoleert de staat Israël haar eigen bevolking van de rest van de wereld en richt onmeetbare schade aan het Jodendom aan. Precies tegenovergesteld van het streven.

Ik kan onmogelijk een grond vinden om de religieuze geopolitiek van de huidige staat Israël te steunen of verdedigen. Sterker nog ik voel mij verplicht het op te nemen voor hen die onderdrukt worden en tegen die geopolitieke benadering van Israël. Mijn mening is dat zo snel mogelijk de blokkade van Gaza opgeheven moet worden. De West-oever en Gaza met een corridor duurzaam verbonden moeten worden, de kolonisten zich volledig terugtrekken van de bezette gebieden, de Golan hoogte terug gegeven moet worden aan Syrië en Libanon en Jeruzalem de eerste stad ter wereld moet worden onder directe bestuur van de Verenigde Naties, een VN gouvernement. Dat laatste omdat Jeruzalem voor drie religies een essentiële stad is en geen religie boven de andere gesteld mag worden. Het bestuur van een dergelijke stad moet in handen zijn van een seculier gouvernement. Het oud Hollandse idee van een stadhouder zou daar prima passen.

In ruil voor deze aanpassingen in het beleid van Israël mag van de wereld verwacht worden dat het bestaan van de staat Israël gewaarborgd wordt en Israël gesteund wordt daarin.

Bezwaren

Natuurlijk zijn de bezwaren die opgeworpen gaan worden tegen een dergelijke oplossing vooraf simpel te voorspellen. Het probleem is het onderlinge wantrouwen. Geen van de partijen heeft voldoende reden om de andere partij te vertrouwen waardoor iedere opgave van geografisch eigendom of geografische scheiding een directe bedreiging voor de eigen veiligheid is. Het is precies die emotie die er voor zorgt dat Israël geen stappen maakt en geen toenadering zoekt maar nu juist hun gebiedspolitiek versterkt. Het is ook precies die reden dat Palestijnen Israël gewapend blijven bevechten. Ze zien immers geen toenadering.

Het hele probleem in Palestina kan zonder het te versimpelen teruggebracht worden tot een combinatie van een clash van religies, identiteiten, veiligheidsgevoel en economische belangen. Iedere aanpak waar deze niet allemaal gehonoreerd worden is gedoemd te falen. Misschien is een integrale aanpak echter iets wat buiten de macht van de mens staat want het vergt onbegrensde moed. En de moedigen zijn vermoord.

Zelf kies ik ervoor om vooralsnog de kant van de onderdrukten te kiezen. Dat zegt meer over mij dan over de verschillende groepen en hun onderlinge wanverhouding. Ik vind dat de wereld niet meer de blik van de Palestijnen af mag wenden maar er aan moet werken dat ze een menswaardig bestaan krijgen in een eigen land. Maar ik vind ook dat de wereld haar verantwoordelijkheid naar Israël moeten in corrigerende én ondersteunende zin. Sterker, ik vind dat de wereld zich moet richten op een herinrichting van de Levant met zowel een Israëlische als een volwaardige Palestijnse staat.

Alice © 2010