Een lesje in bescheidenheid

Kop Reformatorisch Dagblad – 10 juni 2010 – The day after

10 juni. Als de verkiezingen als een historisch aspect hebben is het niet de groei en opkomst van de PVV, de partij van de Onverdraagzaamheid. Historisch is wel het monsterverlies van de Christelijke partijen. CDA en Christen Unie hebben samen een opdoffer gekregen die, als je er genuanceerd naar kijkt, eigenlijk al jaren terug aan de orde was. De CDA groei bij de voorlaatste verkiezingen had meer met het dispuut Verdonk, Rutte te maken dan met de kwaliteiten van het CDA. Van second best keuze voor veel liberale Christenen is het CDA in de jaren van de afgelopen kabinetsperiode verworden tot een door de Christen Unie vaardig bestuurde Christelijk dogmatische partij. In die zin is de huidige uitslag voor de Christelijke partijen een correctie naar de werkelijke verhoudingen in de samenleving. De eigen achterban is kleiner geworden door de wijze waarop geregeerd is. Paternalistisch, fundamentalistisch bij tijd en wijle (abortuswetgeving, homo’s in het bijzonder onderwijs, weigerambtenaren, euthanasie wetgeving en zo meer) en manipulatief. Dat laatste zeker ook omdat de kabinetten Balkenende er een ster in waren om beleidswijziging op juist dat soort onderwerpen door te voeren wanneer er weinig leden in de kamer zijn (vlak voor een reces bijvoorbeeld). Een ondemocratische truuk waar Jan Peter zijn kabinet een ster in was geworden.

Het land, veel Christenen ook, was het zat. Balkenende moe. De eeuwige ‘wij weten wat goed voor jullie is’ mentaliteit van de Christelijke regeerders. De moraliserende frons van André Rouvoet. De bevoordeling van Christenen in allerlei maatschappelijke situaties. Van burgermeesterspost tot toebedeling van subsidiegelden. Nog een periode met een regering die  zijn best deed om voor de burgers te denken en beslissen, een regering die de privacy ondergeschikt maakte aan de door Amerika aangewakkerde angst, een regering die manipuleerde met mandaten om Nederlandse soldaten te sturen naar gebieden waar ze niet thuis hoorden.

Dat de Christelijke politiek een lesje in bescheidenheid heeft gekregen is niet vreemd. Ze past niet meer op de dominante positie die ze altijd gehad heeft. Dit land is aan de ene kant een seculier land geworden en aan de religieuze kant diverser. De verhouding moslims versus Christenen is aan het verschuiven in ongunstige zin voor de Christelijken. Nee, de ruimte die de Christelijke politiek krijgt is fors kleiner dan tot op heden en dat is heel terecht. Immers in een democratie is het belangrijk dat het parlement een reële afspiegeling is van de samenstelling van de bevolking. En die is in 2010 wezenlijk anders dat in 1970. De uitslag van de verkiezingen is op dat punt dus een hele goede. De huilbui van de CDA dame, het verdriet van het CDA / Christen Unie echtpaar uit de biblebelt is terecht maar helemaal niet erg. De tijd dat ze de samenleving konden besturen met hun paternalistische politiek is voorbij. En dat is een zegen. Niet voor de Christelijke partijen maar wel voor de samenleving.

Voor de morele balans in de samenleving zou het zeker niet slecht zijn als er een partij is waar religieuzen bij terecht kunnen voor hun belangen. Maar dan wel een partij waar alle religies terecht kunnen en in de aard zal dat dus een seculiere partij moeten zijn. Zelfs geen humanistische. Ook geen socialistische. En uiteindelijk komen dan partijen als D66 en Groen Links in beeld. Niks mis mee denk ik dan maar.

Nu maar afwachten in hoeverre het politieke establishment zichzelf weet te vernieuwen. Want zonder drastische verandering zullen de oude partijen, inclusief VVD en PvdA, het op de lange termijn niet redden. Hopelijk beseft de PvdA dat ook daar bescheidenheid past. De PvdA is uiteindelijk wel gekrompen en niet gegroeid. Een paar false moves en te weinig vernieuwing en de zij zijn de volgende partijen die een draai om de oren krijgen. We zullen zien na het komende kabinet.

Alice © 2010