Wat een week!

De afgelopen week was een rollercoaster van opeenvolgende gebeurtenissen en ervaringen die me aan het einde ervan het hoofd doen tollen. En zoals met alles in dit waanzinnige leven had het lot weer een onnavolgbaar web gesponnen van lach en traan, kracht en zwakte, moeite en gemak. Maar vooral een web doordesemd met liefde, geluk en inspiratie.

Het was de week waarin mijn moeder opnieuw opgenomen moest worden in het ziekenhuis en ik weer moest ervaren hoe kwetsbaar het leven kan worden als je oud bent. Een hartverscheurende ervaring, een ander woord heb ik niet beschikbaar.

Het was de week waarin we moesten gaan ontdekken hoe we in de nabije toekomst voor een betere zorg voor mijn lieve Eva tot stand kunnen brengen. Zonder er over uit te wijden: het doet pijn je eigen kind met zo’n worsteling en zoveel verdriet te zien en jezelf machteloos te voelen.

Het was de week waarin mijn laptop de geest gaf waarmee ik voor de welhaast onmogelijke opgaaf sta om zonder geld te zorgen dat ik nieuwe draagbaar schrijfgereedschap vindt zodat ik mijn nieuwe eenvrouwszaak een gezonde start kan geven. Maar wees gerust: alles is oplosbaar.

Het was de week van mijn debuut op een echt theaterpodium in het liefste theater van Den Haag. Mijn eerste theateroptreden in Pepijn dat fantastisch was om te mogen doen en meemaken én waar ik op de vrijdagavond nog een keer de heilige grond van het podium op mocht met mijn hommage aan Toon Hermans.

Het was de week van leven in de nachten. De maandag schrijfnacht en de Friday Night After de open bak in Pepijn waar een kleine groep prachtige mensen met elkaar, zang, plezier en wijn, gesprek, lach en traan samen het weer licht zagen worden.

Het was de week van de ontmoeting van een gelijkgestemde ziel. Max, ik zie uit naar onze samenwerking!

Het was de week waarin er weer een literaire salon was en waarvan ik nu kan zeggen dat het de beste tot op heden was. Heb je het gemist? Tsja, dan heb je een uiterst genoeglijke en intieme literaire salon gemist. Volgende maand komt er weer een kans.

Het was de week van de onbegrensde creatieve explosie. De creatie van de hommage aan Toon in de nacht van maandag op dinsdag met een resultaat waar ik trots op ben. Van hertalingen van zes liedjes, een herschrijving van de plot van het toneelstuk waar ik aan werk. Van de zangles waar ik de drempel van een poging tot zang naar mooie zang over ging. Met dank aan Sheila en aan Bløf voor hun heerlijk ‘Liefs uit Londen’.

Het was de week van de verkiezingen waar ik het niet kon laten hier de nodige analyses neer te pennen. Het was de week van fietsen en trammen. De week van brommen en lachen, de week van regen en zon.

Wàt een week was dat!
En binnenkort in dit theater: de video opname van het optreden in de open bak van afgelopen vrijdag!

welterusten lieve lezers en op naar de volgende week,
Alice