Ode aan Toon Hermans – de video

Het is 11 juni en de zenuwen gieren me door de keel. Max geeft me een peptalk en ik ga achter de coulissen staan. Het is donker en om beurten gaan we op. De zaal is gedeeltelijk gevuld maar ons maakt het niet uit of maar één of tien of misschien wel 50 mensen zijn komen kijken. Het is ons moment.

Op heilige grond…

Ergens inde stad op de vroege zaterdagmorgen, onze poster.

Het eerste Haags Kleinkunst Festival is nu vier dagen onderweg. Begonnen op de maandag met een heerlijke avond waarop ik het podium deelde met de andere cursisten uit de cabaretklas van Elisabeth Boor. Het is een Koorenhuis feestje in Pepijn, de hele week. En nu sta ik, na een opwelling, op de vrijdag nog een keer op het podium van Pepijn. Met een weliswaar gerepeteerd maar nog wel heel erg verse conference. Mijn ode aan Toon Hermans. Het is immers tien jaar geleden dat hij ons hier achter liet met onze herinneringen aan hem en met zijn teksten, zijn liedjes, zijn gedichtjes. En zijn stem, die warme vriendelijke stem.

Max Douw kondigt me aan. Ik stap naar voren, tussen het doek door de vloer op. Het is tijd voor mijn ode aan Toon.

En naarmate mijn optreden vordert voel ik me meer verbonden met het publiek in dat mooie kleine en o zo Haagse theater Pepijn. En met Toon.

Alice Verheij © 2010