Titanen

Aan de zijlijn van het voetbal wordt er getennist. En sportgeschiedenis geschreven. Nooit eerder is een tenniswedstrijd in een titanenstrijd van ontaard op een manier zoals die twee mannen, de Amerikaan John Isner en de Fransman Nicolas Mahut, laten zien. Ze staan niet hoog op de wereldranglijst. Voetbal is ineens totaal oninteressant geworden voor de echte sportliefhebber want ach hoe lang duurt zo’n voetbalpot nu helemaal. Anderhalf uur en dan heb je het gehad. Isner en Mahut staan nu voor de derde opeenvolgende dag op het center court van Wimbledon.

Het is nu 64-64 in de vijfde set en de aanslag op mijn zitvlees is ernstig. Als ik niet uitkijk krijg ik doorzitplekken van deze wedstrijd. Als er nog wereldrecords zijn in de zin van aantallen aces per wedstrijd, tijdsduur, aantal games en zo meer dan zullen die ook wel sneuvelen. Wie er ook wint, een winnaar is er niet en een verliezer ook niet. Wel twee winnaars. Twee jonge mannen die op een bepaald moment in hun tennisloopbaan allebei precies even sterk zijn is een onvoorstelbaar gegeven in de topsport. Remise bestaat niet in het tennis maar het zou de enige terechte uitslag zijn van deze slijtage slag.

65-65 en nog gaat het door. Geen van de mannen breekt. Hoe ze op de been blijven is een vraag. Zelfs in de kroeg wint deze match het gemakkelijk van de WK wedstrijd waarin Italië op achterstand staat. Wisselen van kanaal op de tv is niet aan de orde en terecht. Zelf heb ik niet zoveel met sport maar deze wedstrijd bindt mij aan het scherm, naar de w.c. gaan kan alleen als de mannen even pauzeren, inmiddels is het 67-67. De wedstrijd houdt niet op en zo nu dan rolt er een ace uit. Met een snelheid van zelfs 214 km/u en dan valt de verbinding weg tot grote frustratie van het lange afstandspubliek.  O gelukkig, er is weer beeld bij een stand van 67-68. Ook het publiek in de tennistempel wijkt niet van de tribunes, net zo min als de spelers voor elkaar wijken.

Balletje links, balletje rechts, het blijft tennis. Op zich niet de meest aantrekkelijke sport om naar te kijken natuurlijk maar dit is geen sportwedstrijd meer. Het is een overlevingsgevecht geworden waardij de mannen zo ver zijn doorgegaan dat het onmogelijk is om op te geven of te verslappen. Geen van beide doet voor de ander onder en accepteert een verlies. Het is weer gelijk. Of nee, Isner staat weer even voor. Matchpoint voor Isner. Daar gaat ie en na een korte slagenwisseling is het gebeurt. Isner wint in de langste tenniswedstrijd ooit.

Ik kan weer ademhalen. Snel wordt er geschakeld naar het voetbal om te zien hoe de Italianen afgedroogd worden door de Slovenen. Niet dat het me interesseert.

Alice Verheij © 2010