Als ik in jouw ogen kijk dan zie ik jou niet meer.

The book of life is brief.
Once a page is read,
all but love is dead.
That is my believe.

Drie zinnen uit een lied geschreven door de door mij zo bewonderde Amerikaanse singer/songwriter Don McLean. Zeventiger jaren vorige eeuw: mijn wereld was nog groot door mijn eigen kleinheid. Muziek uit een tijd dat ik op de lagere school zat. Een tijd die ik me herinner als de gelukkigste tijd uit mijn leven. Mijn onbezorgde jeugd. De enige zorg die bestond was of mijn vriendjes na schooltijd er weer waren om buiten te spelen. Ze waren er bijna altijd maar nooit voordat ik eerst nog na thuiskomst een kop thee met een beschuitje met suiker gegeten had. Beschuit, ik eet het bijna nooit meer. Een jeugd doorgebracht in lichte tinten in een lichte school in een lichte woonwijk in een vrolijke stad. Een ‘mammoetkind’ in een ‘babyboomwijk’. Het is als de dag van gisteren voor me want al de jaren daarna hadden schaduwen in zich die de herinnering versluieren. Schaduwen in een kwetsbaar puberleven, schaduwen in een onzekere adolescentie en uiteindelijk schaduwen in een huwelijk dat er, achteraf gezien, niet had moeten zijn. Soms ook met gelukkige perioden, dat wel.

Zelfs in een compleet nieuw leven na de ‘grote verandering’ bleven er schaduwen. Duidelijker zichtbaar dan vroeger, veelvuldig en kil. Maar ik kan er tegen inmiddels, zoals een mens zich kan harden tegen de kou door er maar lang genoeg in te verblijven. Een mens went aan schaduwen, zelfs die in je hoofd. Iedereen heeft ze in meer of mindere mate want ze zijn het gevolg van het opgroeien, van het volwassen worden. Die onontkoombare volwassenheid die vaak helemaal zo fijn niet is. Als kind wil je zo snel mogelijk tot de kring van volwassen horen maar eenmaal daar aangekomen wil je maar al te vaak weer dat kind zijn. De meeste mensen zien hun ouders bij hun leven wegvallen uit hun bestaan. Bijna iedereen verweest en dat is maar goed ook want meemaken dat je eigen kinderen ontvallen is ondraaglijk. Dat wegvallen is een heel gewoon gegeven, niets is normaler en nadrukkelijker een onderdeel van het leven als juist het einde van dat leven, doorgaans bewerkstelligd door de beperkte houdbaarheid van het lichaam.

And I wonder if you knew
that I never understood
that although you said you’d go
until you did, I never thought you would.

De tekstschrijver mag de woorden dan bijeengebracht hebben in een liefdesliedje over een verloren liefde maar voor mij heeft het een geheel andere betekenis gekregen de laatste maand. Een tijdje terug heb ik dit lied van diezelfde Don McLean hertaald, elders op mijn schrijfplek is het resultaat nog te vinden maar ik zal de Nederlandse tekst van de hertaling hier nog eens laten zien:

En ik vraag me af of jij weet
dat ik er nooit iets van begreep
dat ondanks dat je zei te gaan
totdat je ging, ik nooit dacht alleen te staan.

Dezer dagen gaat de tekst vooral over het wegvallen van jou, mijn moeder. In de loop van mijn leven ben je veranderd van een vaste waarde op de voorgrond die me opvoedde en losliet in die moeilijke wereld, zodanig toegerust dat ik er nog steeds ben. Dat is een hele prestatie van je, je hebt me sterk gemaakt. Je bent veranderd in een vaste waarde op de achtergrond waar ik altijd terecht kon voor raad en steun als het moeilijke tijden waren. De laatste drie jaar met de nodige regelmaat. Mijn rots in mijn branding. Klein, gehavend maar sterk en altijd met antwoorden op de vragen die ik had. Soms nog voor ik ze stelde. We hebben elkaar zoveel beter leren kennen.

In de kamer even verderop in de gang van dit grote onpersoonlijke ziekenhuis licht jouw geest te vechten om dat lichaam eindelijk zover te krijgen dat het je laatste adem uitblaast. Je gezicht is in een kramp vertrokken, onmachtig zich nog in rust te plooien met een uitdrukking die van je ongekend is. De oogleden een beetje geopend waardoor jouw inmiddels versluierde ogen te zien zijn. Het licht wordt nog door ze opgevangen maar of er in je hersenen nog beelden van gecomponeerd worden zal ik nooit weten. Gezien de fletsheid lijkt me dat onwaarschijnlijk, maar wie ben ik.  Je ligt daar zo roerloos, met schokken ademend zonder de natuurlijke regelmaat van een normale ademhalingsreflex. Het gewicht van je te dunne armen is zo groot en je spieren zo zwak geworden dat de eindeloze reeks bewegingen die je armen maakten ten lange leste opgehouden zijn. Verstild en in een willekeurige houding geland op de witte lakens.

In mijn hart tel ik de dagen, de uren en de minuten die verglijden totdat het je eindelijk vergund zal worden om alleen je liefde bij me te laten. Je zwakke lijf is zo oneerlijk sterk in het rekken van je leven dat geen leven meer is en dat al dagen terug is afgelopen. Het verdwijnt steeds meer in een vorm die niet meer in overeenstemming is met wie je eigenlijk bent. Of was. Als ik in jouw ogen kijk dan zie ik jou niet meer en of je mij nog ziet zal ik nooit meer weten.

Als ik in jouw ogen kijk dan zie ik jou niet meer

Als ik in jouw ogen kijk
dan zie ik jou niet meer.
Slechts een schaduw rest
nog in jouw blik deze keer.

Even hoop ik op een flikkering
een simpel teken van herkenning.
Even slechts een blik mijn lieveling
een beweging of een laatste zin.

Als ik jouw handen vastpak
dan voel ik jou niet meer.
Slechts een schim is er nog
een huls, licht als een veer.

Even hoop ik op een flikkering
een simpel teken van herkenning.
Even slechts een blik mijn lieveling
een beweging of een laatste zin.

Even hoop ik op een flikkering
een beweging of een laatste zin.

Als ik door jouw haren strijk
dan zie ik de glans niet meer.
Slechts een paar plukken nog
ijl en dun en wit en teer.

Even hoop ik op een flikkering
een simpel teken van herkenning.
Even slechts een blik mijn lieveling
een beweging of een laatste zin.

Als ik in jouw ogen kijk
dan zie ik jou niet meer.
Slechts een schaduw rest
en zelfs dat is er niet meer.
Zelfs jij bent er niet meer.

Alice Verheij © 2010

2 thoughts on “Als ik in jouw ogen kijk dan zie ik jou niet meer.

  1. CHAPEAU! /Prachtig weergegeven-en dat moet je maar kunnen wanneer je zelf in dit proces van afscheid nemen zit……’
    xx

  2. Alice mijn waardering voor de intieme Huldeblijk aan jouw moeder.

    Kracht,
    Marie-Bernadette

Reacties zijn gesloten.