Reizen of vluchten

In tegenstelling tot voorgaande jaren is het dit jaar er niet van gekomen om te reizen. De gelegenheid was er wel maar er miste telkens iets. Er was geen gezelschap om mee te reizen op de momenten dat ik het liefste een reisgezel had of er was geen geld beschikbaar om te reizen. Kortom er zat voldoende in de weg om me aan dit land te binden terwijl ik eigenlijk heel erg graag juist uit dit land weg wel. Misschien wel voorgoed trouwens.

Dat laatste is een spook dat al jaren in mijn hoofd zit, vertrekken uit dit land dat me tegenstaat. Een andere plek op de aardbol waar ik anoniem kan zijn en een ongekend klein bestaan kan opbouwen. Los van de ballast die ik in mijn leven verzameld heb. Juist in deze rouwtijd speelt die gedachte nadrukkelijker op. Ik weet dat het een onderdeel is van de fase die ik doormaak. Bij de meeste mensen gaat zo’n gevoel op de langere termijn weg. Of dat bij met het geval zal zijn weet ik niet zeker.

Aangezien ik volslagen tweetalig ben en me prima kan redden in een ander land in het dagelijkse leven, mits ik in een Engelstalig land leef, zijn er een aantal mogelijke landen om naar toe te gaan voor langere tijd. Het is een serieuze gedachte omdat het leven zoals dat nu door mij geleid wordt nog niet is wat ik wil. Niet zozeer door de zorgen maar vooral doordat het een leven is dat me inperkt in mijn creativiteit. Goed, ik kan niet zo scherp aangeven waar dat in zit maar ik leef met een constant gevoel dat ik op afstand gehouden wordt van wat ik wil en kan. Dat is een slecht gevoel waar ik vanaf moet.

Over enige tijd ga ik een aantal weken naar een plek waar ik niet eerder geweest ben, voor een tijdje. Hoe lang weet ik niet precies. Een bestemming Het doel wel. Geen vakantie maar een test. Een test om te bezien of ik kan gedijen op een plek ver verwijderd van mijn huidige woonplek, om te scheppen. Er is genoeg te doen, een boek afschrijven, een toneelstuk. De verhalen en gedichtenbundels eindelijk afmaken en ga zo maar door. De bestemming is overzee in ieder geval. Nu het geld nog. Met wat geluk is dat nog wel voor elkaar te krijgen en dan is het mooi geweest hier.

Plan ik een vlucht? Een ontsnapping? Misschien. Weet ik waaraan ik  wil ontsnappen? Een beetje, een klein beetje. En dat is dan de belangrijkste reden om te gaan. Ontdekken waarom ik niet hier wil zijn. Ontdekken waarom alles om me heen me niets meer zegt. Ontdekken wat de redenen zijn om te bestaan. Zweverig voor velen maar concreet voor mij. Misschien zoek ik er wel een baantje voor een half jaar of zo, misschien ook niet. Misschien vind ik wat ik zoek, misschien ook niet. Maar hier blijven is eigenlijk nauwelijks meer een optie.

Alice © 2010

2 thoughts on “Reizen of vluchten

  1. Marie-Bernadette,

    het zou mij niet verbazen als mij hetzelfde overkomt. Misschien is het tijd voor een stap. Maar misschien ook niet. Punt is dat ik het gewoon niet weet. Wat ik wel weet is dat na alles wat er is gebeurt in de afgelopen tien jaar ik op het punt ga komen waarbij ik mijn leven volledig naar mijn eigen hand moet zetten. Gewoon omdat ik niet meer afhankelijk kan zijn van wie of wat dan ook in mijn omgeving. Alsof ik losgelaten ben.

    Alice

  2. Alice mijn moeder overleed in maart 1991.
    Ik had al langer het gevoel te willen verhuizen, maar na haar heengaan was dat sterker geworden.
    In juni uit vermoeidheid na alles, kwam ik wat achteraf bleek, in de beginfase van mijn verhuizing naar Zuid-Frankrijk in 1992………………

Reacties zijn gesloten.