De dag ik mijn moeder liet gaan.

Karin Bloemen zong zo letterlijk mijn gevoel, dat zo universeel is. Ik deel het graag met jullie.

Geen kind meer

Je leeft je eigen leven wat zij er ook van vindt
Je bent al lang geen kind meer al blijf je ook haar kind
Je wilt ‘r over praten, maar niet op haar manier
Je zult haar best verdriet doen maar niet voor je plezier
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag
En dan opeens dan is ‘ie er, die dag

De dag waarop je moeder sterft, dat jij wordt losgelaten
En al haar eigenschappen erft, die jij zo in haar haatte
Haar woorden van bezorgdheid, de bokkepruik, de schooljuffrouw
Die zullen ze dan binnenkort herkennen gaan in jou
En hopelijk ook de andere kant, de aardige, de zachte
Maar of je die hebt meegeerft valt nog maar af te wachten
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Wat al die jaren fout ging komt dan niet meer terecht
En wat je nog wou zeggen blijft eeuwig ongezegd
De machteloze frasen van je genegenheid
En dat ’t niet haar schuld was en ook dat ’t je spijt
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
En dan zo graag nog 1 keer zeggen zou

De dag waarop je moeder sterft, de dag die al je dagen
Van dan af aan wat grijzer verft, al hou je niks te klagen
Je hebt je goeie vrienden nog, die staan je ook dichtbij
En als je soms een minnaar zoekt dan staan ze in de rij
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
En niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
De dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Vandaag is die dag mijn dag geworden. Na vandaag ben ik geen kind meer. Nadat vanmiddag ik mijn moeder heb moeten wegbrengen, gestorven aan slijtage, ben ik geen kind meer. Vanaf vandaag ben ik één van de ouderen in de familie. Geen ouder meer die me kind zal noemen. Geen goedbedoelde wijze raad die hoe goedbedoeld ook meestal volslagen onmogelijk is om op te volgen. Geen wensen meer op kerstkaarten of verjaardagskaarten. Geen wandelingen meer in het park en geen milde ruzie meer over politiek of zo. Geen arm om me heen als het moeilijk is en geen stem meer die me in mijn oor fluistert dat het heus wel goed komt. Geen hand op mijn schouder, geen grijze haren om doorheen te strijken. Geen moeder meer om in de ogen te kijken.

De dag van vandaag was een levensles die ik nooit zal vergeten. De door jou opgelegde soberheid, zo extreem geïnterpreteerd door anderen dan ik zelf en jou. Geen woorden, zelfs mij is het woord ontnomen door die vastgelegde lelijke laatste wens. Slechts muziek. Deels zelfs muzak. Kil, emotieloos, smakeloos en afstandelijk. Anoniem met een door de man van het rouwcentrum verkeerd uitgesproken naam. Zelfs jouw naam mocht er dus niet zijn. Een dag om nooit meer mee te moeten maken. Hoezeer ik ook van jou als mijn moeder gehouden heb, het zal nog heel lang duren voordat ik in het reine kom met je laatste wens die mij de mond snoerde en mij mijn emotie ontnam. Het is een harde les die geleerd heb van je maar ik heb hem geleerd.

Dus wanneer het mijn tijd is en er van mij afscheid genomen moet worden wil ik dat iedereen de kans krijgt om in wat voor vorm dan ook zich uit te spreken, te laten horen en zien. Verscheur en verbrandt mijn foto’s op een avond op het strand en werp die resten in de zee alsof ik het ben. Schreeuw tegen de zee, zing! Gedenk, drink, verheug je in het leven dat ik dan gehad zal hebben en leef je leven!

De dag dat mijn moeder stierf was de dag waarop mij ontzegd werd mij te uiten anders dan door tranen. Vandaag zijn ze ruimschoots geplengd om vervangen te worden door herinneringen. Niet aan deze lelijke dag maar aan al die mooie die er aan vooraf gingen. Want dat waren de dagen die tellen, de dagen waar het echt om ging.

Want hoe dan ook mam, ik zal je altijd blijven herinneren als mijn moeder die onvoorwaardelijk van me hield ook al kwam ik op het tweede plan bij je. Eeuwige tweede is immers ook niet slecht. Conform je laatste wens zal ik de naald en draad oppakken en mijn leven verder aaneenrijgen. Zonder jouw raad, zonder jouw afkeuring en zonder jouw goedkeuring. Vanaf nu ben ik geen kind meer en ligt de rest van mijn leven in mijn eigen handen. Die vrijheid zal ik serieus in ontvangst nemen, als een kostbaar geschenk mij onverwachts gegeven.

Liefs,

Alice

One thought on “De dag ik mijn moeder liet gaan.

  1. Alice wat een rijk gegeven in jouw leven
    dat je zo’n moeder had als de jouwe…..

    Liefs,
    Marie-Bernadette

Reacties zijn gesloten.