Over een naald en draad en een thuis.

Vandaag pak ik hem weer op. De draad. Ik pad de draad weer op. Zelden is een gezegde nadrukkelijker waar voor me dan nu. De draad die mijn moeder spon en voorzag van naald, die niet te zien was maar die wel aanwezig was. Die ze me gaf. Die draad pak ik weer op. De opdracht op haar sterfbed gegeven om vooral verder te gaan met leven neem ik serieus. Maar dat wil niet zeggen dat ik de opdracht helemaal begrijp.

Het probleem waar ik voor sta is dat ik niet zo goed weet wat leven is.

Is het de dagelijkse dingen doen en mijn struggle for life continueren?
Of is het het onderste uit de kan halen? Tegen de klippen op leven, genieten van het moment, genieten van de vriendschappen, genieten van alles wat het leven kan bieden?
Is het het najagen van ervaringen en emoties om maar zoveel mogelijk meegemaakt te hebben?
Of is leven het verdiepen in mijn eigen ziel en van daaruit zoveel mogelijk scheppen?

Het zijn verschillende vormen van leven waarvan ik moet zeggen dat mijn opvoeding me niet heeft toegerust om aan te kunnen. Het is niet mijn opvoeding die er voor zorgt dat ik de weg in mijn leven volg die ik volg. Al jaren is het mijn gevoel dat dat bepaald. En al jaren probeer ik trouw te blijven aan mijn gevoel, hoe moeilijk dat ook soms is en hoe zwaar die weg soms ook is. Leven op die manier heeft me veel gekost, heel veel. Maar het heeft me nog meer opgeleverd. Ik heb geleerd wat liefde is en vriendschap. Ik heb geleerd dat ik kan creëren. Ik heb geleerd door te doen. Door te kiezen voor het risico, niet de veilige weg maar de onzekere. Het Bijbelverhaal waar ik altijd van onder de indruk ben geweest gaat over een brede en smalle weg. Een brede weg waarop alles duidelijk is en je in de verte kan zien waar je terecht gaat komen en waar overvallers van veraf zichtbaar zijn zodat je ze kunt ontlopen. Een smalle weg met bochten ontneemt je het zicht op de verte en de toekomst. De smalle weg stelt je voor verrassingen, goed en slecht. Maar het is die smalle weg die je leert mens te zijn en het is die smalle weg waar je jezelf leert kennen. Het is de smalle weg die ik altijd gekozen heb.

Nog steeds is het de smalle, onbegaanbare weg die me meer aantrekt dat die brede overzichtelijke allee. Om die reden pak ik de mij gegeven draad op om verder te gaan met mijn leven op een smalle weg. Het verscheiden van mijn moeder zie ik dan maar als een ontslag van de noodzaak mijn leven op deze plaats te leiden. Er is geen moeder meer om bij langs te gaan en die ernaar verlangt me weer te zien. Er is geen reden meer voor mij om mij aan deze plaats te binden. Mijn eigen verleden in deze stad waar ik woon is niet iets wat me hier kan houden. Deze stad is niet mijn thuis en hoe langer ik er over denk hoe nadrukkelijker is ga inzien dat ik geen thuis meer heb. Geen ouderlijk huis en het huis waar ik nu woon is gehuurd en niet van mij. Ik wil ook geen huis bezitten want dan wordt ik gebonden aan een plaats. Er is teveel onrust in mij om me de beperking van plaats op te laten leggen.

De draad die me gegeven is zal me naar andere plaatsen brengen. Plaatsen waar ik van betekenis kan zijn of waar ik iets moois kan maken of schrijven. Waar ik mensen zal ontmoeten die wel of niet in mijn leven blijven. Met de middelen die me nagelaten zijn zal ik proberen dat te doen wat voor mij de essentie van leven is. Mijn zintuigen laten werken en mijn handen en voeten. Het zal een paar weken duren voordat ik weet wat het gaat worden voor de komende tijd. Misschien blijft mijn huis een uitvalsbasis voor die reizen. Maar misschien ga ik dat niet willen en zal er een ander, eenvoudiger en kleiner plekje moeten komen dat ik mijn thuis zal noemen om van daaruit rond te trekken, te ontdekken en te leven. Om mijn draad te spinnen.

Alice © 2010

2 thoughts on “Over een naald en draad en een thuis.

  1. Beste Alice,

    een mooie, aangrijpende blog. Ik meen een klein beetje te begrijpen vanuit welke context je het geschreven hebt. Ik heb (gelukkig) nog niet mee hoeven maken wat het is om een vader of moeder te verliezen, maar wat je beschreef over een ‘thuis’ vond ik herkenbaar. Sterkte en hopelijk tot gauw!

    Allard

  2. Alice door dit stuk van jou moest ik aan mijn gedicht *Het Smalle Pad* denken.

    HET SMALLE PAD

    De warhoofden die
    over elkaar rollen
    achter de kudde
    aan hollen
    de druk van het
    mee moeten doen
    geenszins
    willen weerstaan
    verder
    bergafwaarts gaan

    zullen zij in
    het dal misschien
    het smalle pad
    omhoog gaan zien
    @MBE2000

Reacties zijn gesloten.