Comfortably numb

Ik had het niet in de gaten vanmorgen toen ik wakker werd. De nacht was lang geweest en in tegenstelling tot vele nachten hiervoor niet onderbroken door rusteloosheid. En toch was er geen kracht in me. Vermoeidheid als een loden jas die me omlaag drukte, mijn kussens in, in plaats van de veerkracht van een uitgerust lijf en wakkere ziel. Niets van dat al. In plaats daarvan lukte het me amper de ogen te openen en de vormen van de meubels om me heen tot me door te laten dringen. Net zo min als dat het ochtendlicht bij me naar binnendrong. Mijn armen en benen waren zwaar en opstaan kostte me zoveel moeite dat ik niet snel na het gebruikelijke toiletbezoek weer moest gaan liggen. Uren later werd ik weer wakker. Minder vermoeid. Echt veel reden om op te staan kon ik me niet bedenken dus werd het schrijfwerk in bed. De hersens laten werken door het spinnen van zinnen tot een verhaal.

Schrijven gaat me moeilijk af in deze tijd. Het hoofd is te vol voor grote werken. Korte teksten, een klein lied misschien of een gedicht. Een paar bladzijden van de roman wellicht, de Herculesjob die nog ver van voltooiing is. Uren later sta ik dan toch naast mijn te lage bed. Pijn in de onderrug van de slechte houding tijdens het schrijven. Ondanks de grote hoeveelheid activiteiten en to do’s kan ik me niet zetten aan het dagelijkse dagwerk. Uren later volgt een ontbijt, ruimschoots na lunchtijd. Een paar telefoontjes en wat huishouden. Koken zelfs maar zonder inspiratie. De dag van vandaag trok me al niet aan, die van morgen des te minder.

Ik heb me weer donker gekleed. Met een frivool polkadotje weliswaar, maar toch overwegend zwart. Zwart zal nog tweeëneenhalve week mijn lijf deels bedekken. De reden is er nog om te rouwen. In de avond, na het wegwerken van een paar restjes als warme maaltijd, bedenk ik me dat ik op dagen als deze bij haar langs ging. De eenzaamheid delen net als de doelloosheid van alledag. Of gewoon om samen te zijn en wat bij te kletsen. Soms om gewoon bij elkaar te zitten zonder een ander doel dan precies dat. Vandaag voor het eerst bedacht ik me dat er geen reden meer is om de tramrit te maken naar mijn geboortewijk. Geen reden omdat er niemand meer is die daar op me wacht. Hoogstens nog een verlaten kil huis met dode spullen en een geleidelijke aftakeling nu er zo af en toe spullen verdwijnen. Tot uiteindelijk straks ook dat er niet meer zal zijn. Het verleden in de wijk waar ik opgroeide is gestorven, ze heeft het meegenomen en ik mis het nu al.

‘Where does it all lead to?’ © 2010 Alice Verheij

Als ik mezelf in de spiegel bekijk, iets wat ik sinds lange tijd weer deed vanavond, zie ik een vrouw met een nieuwe rimpel in het gezicht die ik niet eerder zag. De ogen staan anders, kouder vooral. Ik mag dan geen zichtbare sluier dragen maar hij is er wel degelijk. Een sluier voor mijn ogen. Noodzakelijk om de emoties onder controle te houden. Vandaag ben ik niet buiten geweest. De schrijfproductie beperkte zich tot twee pagina’s voor het boek waarvan ik niet weet, niet kan overzien, of die er ook daadwerkelijk in komen. Het liefste zou ik mijn koffers pakken en afreizen naar een plek waar niemand mij kent en ik niemand. Waar ik in zekere zin opnieuw kan beginnen. Proberen van nut te zijn. Werken met mijn spieren om mijn lijf weer te gaan voelen. Ergens waar mijn zintuigen geprikkeld worden en mijn ziel gevoed. Maar ik kan niet beslissen om te gaan, ik weet ook niet waarheen. Vooralsnog dan. Misschien over een paar weken of een paar maanden wel.

Ik begin steeds minder van mezelf te begrijpen, steeds onduidelijker wordt het beeld hoe ik verder moet. Zo onduidelijk dat ik inmiddels niet meer weet wat te doen, waarheen te gaan of wat te beginnen. Wat rest is een dagelijkse, wekelijkse, maandelijkse routine om in te vervallen. Voor een ander wellicht prettig om in een sleur te leven, voor mij is het een angstbeeld. Langzaam maar zeker voel ik me ‘comfortably numb’ worden en ik heb er niet eens middelen voor nodig om dat te bereiken. Voordat iemand nu denkt dat dit erg is moet ik er wel bij schrijven dat het natuurlijk niet erg is. Er zal geen haan kraaien naar wat ik verder met mijn leven doe. De kinderen vinden hun weg en mijn vrienden redden het ook wel. Ik kan welbeschouwd doen wat ik wil. Er is maar één probleem: ik weet niet wat ik wil. Wat ik wel weet is dat ik iets anders wil. Dat ik het bloed door mijn aderen wil voelen vloeien en mijn zintuigen wil voelen werken. Dat ik mijn leven terug wil. Maar ik weet ook dat het de tijd er nog niet voor is. Ik ben nog niet klaar om te leven, er moet eerst nog het nodige gebeuren om oud leven af te sluiten. Huizen leeghalen, spullen loslaten, zaken regelen. Pas daarna valt er te denken over een toekomst. Niet eerder en tot die tijd leef ik als verdoofd. En straks kies ik dan wel. Wordt het verder gaan op het pad, zo duidelijk afgebakend? Of wordt het het groene gras van de nieuwe ervaringen of het koude water van het overleven?

‘Hello, is there anybody in there? Just nod if you can hear me?’

Alice © 2010

5 thoughts on “Comfortably numb

  1. Alice weet je hoe het voelt om in het *wit* te rouwen?

    Xje
    Marie-Bernadette

    • Nee dat weet ik niet. Net zo min als hoe het voelt om in het wit te trouwen.
      Ik heb me er in verdiept vooraf. Witte rouw is in de verlichting door verschillende koningshuizen in Europa geïntroduceerd, later door rijke adel en burgerij gekopieerd. Zwarte rouw stamt van de Romeinen. Gegeven dat mijn moeder en ik uit een heel gewoon milieu komen én in het dorp waar mijn moeder vandaan kwam altijd zwarte rouw werd gedragen heb ik me daarbij aangesloten. Wit heeft wat mij betreft op grond van de geschiedenis een decadente ondertoon.
      Oh ja, zwart staat me ook beter…

  2. @Rob
    Ik heb in de loop van de tijd gezien dat jij één van mijn vaste lezers bent. Het is een fijne gewaarwording dat er mensen zijn die hier af en toe of soms zelfs heel vaak hier terugkomen. Het mooie daarvan is dat jullie mij leren kennen. Zonder overigens dat ik jullie leer kennen. Heel soms springt er iemand uit en ik heb veel aan deze schrijfplek, dit schrijfproject te danken, vooral mooie mensen om me heen.

    En dat is nu precies wat me op de been houdt en me verder helpt in dit idiote leven. Mensen die lezen wat ik schrijf, soms geraakt worden, soms een glimlach of een traan laten. Of soms gewoon een wenkbrauw optrekken. Min of meer anonieme vrienden van me.
    Langzaam, heel langzaam rondt ik af. Wat er dan gebeurt zie ik wel maar de kans wordt met de dag groter dat wat er ook komt ik dat niet in dit land zal vinden. Gelukkig kent mijn schrijfplek geen grenzen.

    Decennialang spookt er in mijn hoofd dat ik mij voor een periode in mijn leven me nuttig zou moeten maken voor anderen die het veel slechter hebben dan wij in dit zo rijke maar vaak ook kille westen. Eigenlijk een erg egoïstische wens want ik wil er vooral ook achter komen wat een sterk contrasterende cultuur met mij zal doen. De komende maanden zal ik me verdiepen in de stappen die ik moet nemen en de keuzes die ik moet maken om die oude gedachte maar eens waar te maken.

    Wat dat betekend voor mijn schrijf en theaterwerk kan ik me nog niet goed voorstellen.

    Voor nu, dank je voor je woorden.

    Alice

  3. Hemelsbreed ben ik ver weg, maar in gedachten wel dicht bij je en helpt dit misschien?:
    The power of intention is the power to manifest, to create, to live a life of unlimited abundance, and to attract into your life the right people at the right moments.”
    Wayne Dyer (Spiritual Guru)

  4. Via Lady Guin doorverwezen naar jouw blog nu toch maar een reactie.
    Sinds tijden volg ik dit blog.
    Maar weet steeds geen reactie te geven.
    Nu dan maar wel!
    Sterkte met de afronding.
    Het vervolg en de toekomst wijzen zich daarna vanzelf.
    Sterkte!
    Vriendelijke groet.

Reacties zijn gesloten.