Voortschrijdend Verhelderend Inzicht.

Steven Covey zat er niet zover naast wat mij betreft.

Voortschrijdend Verhelderend Inzicht. Ik heb het altijd een mooi zinnetje gevonden. Het gaat over leren en ervaren maar dan op een manier waarbij de tijd de kans krijgt om tot de kennis van feiten en het gevoeld van een ervaring uit te stijgen. Het gaat over inzicht krijgen. Inzicht krijg je niet zomaar en niet voor niets. Er is iets voor nodig. Het vergt dat je ideeën, dromen, wensen, ervaringen en kennis verteert. Dat je ze goed kauwend opeet, proeft, doorslikt en verteert. Pas dal zal je er ‘lering uit trekken’. Inzichten hebben ook de onbedwingbare neiging om te veranderen naarmate de tijd vordert.

Dezer rouwdagen ervaar ik dat nadrukkelijk. De ervaring van het overlijden van een dierbare, het gevoel van pijn en gemis, het los komen te staan van de ogenschijnlijk zo zekere wereld als gevolg daarvan. Het gevoel van de ontdekkingsreiziger die op zoek gaat naar iets waarvan hij nog niet eens weet wat het is. De weg er naar toe wordt belangrijker dan de bestemming. Zo is het ook met inzicht. Inzichten die ik nu heb zullen over een tijdje anders zijn. Maar om inzicht te krijgen is hard werk nodig.

Zo zit er al decennia in mijn achterhoofd dat wij het in deze westerse wereld veel te goed hebben in vergelijking met anderen die minder gelukkig terecht zijn gekomen. Maar klopt dat beeld wel? Klopt het wel dat die westerse zaken die we zo goed kennen en die we voor gewoon nemen daadwerkelijk zo goed zijn? Is het leven in zo’n ander deel van de wereld werkelijk zoveel slechter? Natuurlijk, in crisisgebieden heerst crisis en daar kun je maar beter niet zijn. Maar het is niet overal crisis. Ook niet in landen waar de economische en levensstandaarden werkelijk veel lager liggen dan hier. Maar komen wij er ooit achter hoe dat werkelijk is via tv beelden en internet? Ik denk van niet. Ik denk dat je daarvoor en tijd op zo’n plek moet leven. De gedachten in mijn achterhoofd vertellen me dus ook al decennia dat ik dat eigenlijk een tijd zou moeten doen. Als westerling heb je dan de mogelijkheid om nadien weer terug te keren naar je eigen verwende wereld en hoe dat verloopt en of je je daar dan nog thuis voelt is ongewis.

Wat me tegenhield om de daad bij het woord over het idee te voegen is het woordje verantwoordelijkheid. Altijd was er iets of iemand waarvoor ik me zo verantwoordelijk voelde dat het simpelweg onmogelijk voor me was om mijn gevoel te volgen. Altijd waren er activiteiten en projecten, werk en gezin. Maar de wereld is veranderd en Voortschrijdend Verhelderend Inzicht leert me dat de situatie nu drastisch anders is geworden. Hoe zit het dan nu met me?

Welnu, drie jaar terug kwam ik uit mijn gezin om alleen in Den Haag te gaan wonen. Het werd Den Haag omdat ik dan de mogelijkheid zou hebben om daar te werken en ondertussen de banden met mijn moeder die nog maar een beperkte tijd te leven had kon aanhalen. Een jaar later kwam mijn dochter bij me wonen omdat dat goed voor haar was. De jongens bleven bij hun moeder wonen. Die situatie is in een jaar sterk veranderd. Mijn werk heb ik niet meer (en dat is een zegen want daardoor doe ik veel boeiender dingen als schrijven, podiumwerk en prachtige mensen ontmoeten). Mijn dochter woont sinds een tijdje in Gelderland in afwachting van een plaats in een kliniek voor een tijd om aan haar medische problemen te werken. En mijn moeder, tsja mijn moeder is er dus niet meer. Vooral het laatste is iets dat de grond onder mijn voeten weggehaald heeft.

Niet de grond om te leven maar wel de grond op basis waarvan ik op de plaats leef waar ik nu ben. Binding met Den Haag heb ik niet, al ben ik er geboren. Ik voel geen emotie behoudens bij het weerzien van de wijk waar ik opgroeide. Eigenlijk maakt het me niet veel waar ik woon maar wel met wie. De mensen die ik ken zijn belangrijker geworden dan mijn woonplaats of wereldse zaken als bezit en economische welstand.

Over dat laatste. Bezit gaat me steeds meer in de weg zitten. Ik wil graag versobering in mijn leven. Ervaren hoe het is om minimaal te leven. Niet in gebrek, maar wel minimaal. Leven zonder behoefte aan al die dingen waar je hier bijna automatisch een behoefte aan krijgt. Hoe me ten goede, ik ben gek op kleding, schoenen, gadgets, films, muziek en mooie dingen. Maar ze brengen me tijdelijk geluk, de rest is gelul. Nodeloos vaak en meestal een substituut voor innerlijke leegte. Want die is er.

Het wringt bij me. De luxe van een overdadig leven, niet rijk maar wel overdadig, brengt me geen geluk. Vaak hindert het me. En dat moet anders. Heel anders.

Op het moment ben ik druk met het uitzoeken van de waarde, risico’s, kosten, moeite en complexiteiten van uitzending voor lange tijd naar het buitenland. Het land waar naartoe weet ik al. Nepal. Waarom Nepal? Simpel, omdat het één van de armste landen is. Een land dat vooral hindoeïstisch is en er dus met mijn achtergrond van transseksualiteit geen probleem hoeft te zijn. Geen Afrika want dat is een continent waar ik gevoelsmatig niets mee heb. Ik zie daar geen verdieping van het innerlijk van de mens maar eerder een orgie van geweld en ellende. Geen Zuid-Amerika want de strijd tussen rijk en arm in Zuid-Amerika is een strijd waar ik niet aan kan bijdragen en Spaan spreek ik ook al niet. Dus Azië. Omdat ondanks de moeilijke leefomstandigheden het als westerling in een aantal landen in Azië (zeker niet alle) het goed mogelijk is van waarde te zijn voor de lokale bevolking. Landen als Vietnam, Cambodja, Laos en Thailand vallen af omdat de westerse invloed daar al veel te negatief is. Ik wil daar niet overmatig mee geconfronteerd worden en in die landen zal dat zeker gebeuren. Ik wil geen toerist zijn. Nepal is een land waar ik met mijn Engels redelijk terecht kan ook al zal ik de nodige fallback geregeld moeten hebben. Het is een land waar mijn kennis en vaardigheden nuttig ingezet kunnen worden en bovenal is het een land waar ik verdieping in mezelf zal kunnen zoeken. Of ik dat er ook ga vinden weet ik natuurlijk niet maar het is de poging zeker waard. Ik weet dat ik mijn kinderen zal missen en mijn vriendinnen. Maar ik weet ook dat er na mijn kinderen nog steeds mijn kinderen zijn en ze dat jaar zonder mij heus wel doorkomen. Ik weet dat mijn vriendinnen na dat jaar nog steeds mijn vriendinnen zullen zijn ondanks het voor mij zware gemis.

Lesgeven in Nepal is iets heel anders dan hier in Nederland.

En dus rolt er allerlei informatie mijn kant op en zijn er gesprekken met verschillende mensen van stichtingen, het consulaat en ervaringsdeskundigen gepland. Volgende week is het eerste gesprek. De rest van dit jaar zal ik besteden aan het voorbereiden van een jaar in dat verre land. Geestelijk, fysiek, praktisch. Alles komt aan bod. Ik zal mijn cabaret en theatertrainingen afmaken en het toneelstuk afschrijven. Maar ik zal ook een cursus videotechniek volgen zodat ik kan documenteren want het moet een jaar zijn dat als resultaat een boek en een documentaire hebben. Over Nepal en over mijzelf. Ter plekke zal ik waarschijnlijk Engelse les en andersoortige lessen gaan geven aan jonge kinderen maar misschien liggen er andere taken in het verschiet. Het zal me duidelijk gaan worden door de Voortschrijdende Verhelderende Inzicht dat ik omarm.

Is dit een bevlieging? Gegeven het bovenstaande, oordeel zelf.
Heb ik dan werkelijk besloten om naar dat land te gaan? Het simpele antwoord is ‘ja’.

Alice Verheij © 2010

2 thoughts on “Voortschrijdend Verhelderend Inzicht.

  1. Alice, als je beschrijft wat er nu aan de hand is met je familie en als je bedenkt wat je in de afgelopen weken en jaren aan niet-geringe tegenslagen overkomen is, is dit dan niet een -te- grote stap om -nu- te zetten?

    Let op: ik zeg niet dat je het niet moet doen, ik vraag me alleen af of je het -nu- moet doen: of het niet beter is om eerst innerlijk tot rust te komen, je pijn te voelen en daarmee te verwerken, je plannen de tijd te geven om te rijpen voor je ze uitvoert in plaats van op stel en sprong een volgend project in te rennen (voor mijn gevoel: je huidige gevoelens en emoties te ontvluchten).

    N.B: nee is ook een antwoord😉
    N.B-2: ik heb je geloof ik “De Creatiespiraal” van Marinus Knoope al aangeraden?

    • N.B.2. Stuk van gelezen maar raakt mij totaal niet. De schrijfstijl irriteert me mateloos en verhindert me er wat mee te kunnen. Geen match dus.
      N.B.1. Inderdaad, nee.

      Punt is, ik ken mezelf donders goed. Die innerlijke rust en pijnverwerking ga ik hier nu juist niet vinden. Al is het alleen al omdat me de gelegenheid niet geboden wordt. Maar, en dat is belangrijker, ik stel niet tot morgen uit wat nu kan. Er is geen reden te blijven want er is hier geen thuis voor me, noch een taak. Er is nu juist geen sprake van op stel en sprong, dit is een keuze die al decennia zich aan mij opdringt maar niet gemaakt kon worden om uiteenlopende redenen. Nu kan dat juist wel en dan ben ik er de mens niet naar om daarvoor opzij te stappen.
      Je hebt overigens geen idee hoe de maatschappij mij hier in de weg zit en irriteert.
      Daarbij ben ik een uiterst planmatig mens in dit soort gevallen. Ik ga nooit over één nacht ijs maar ik schrik zeker ook niet terug voor het onbekende. Leven is meer dan de betrekkelijk zekerheid van een onbetekenend bestaan in dit land op een plek waar ik eigenlijk niet wil zijn.
      Ik ben mentaal al lange tijd ‘disconnected’ van huis, woonplaats en een groot deel van de samenleving. ik ben in die zin een bohémienne.

Reacties zijn gesloten.