Lágrimas são palavras ainda não escritas.

‘Tranen zijn woorden nog niet geschreven.’

Met dank aan Paolo Coelho die deze zin op Twitter zette. Hoe waar. Op dit moment ben ik een accu voor woorden. Het schrijven aan het toneelstuk ‘Handtassen maffia’ en de roman ‘Terug naar Budapest’ ligt nu anderhalve maand stil. Gedurende de laatste weken van het leven van mijn moeder en het verwerken van de eerste dagen na haar overlijden maakten het me onmogelijk om meer te schrijven dan korte teksten op deze schrijfplek en herinneringen en gedachten over haar.

Inmiddels is het twee weken terug dat het voor allemaal voorbij was. Het gemis is er elke dag, de ene dag heviger dan de andere en het ene uur intenser dan het andere. Maar het is er. Toch, na twee weken lach ik weer af en toe. Na twee weken begin ik bij mezelf ongeduld te bemerken. Ongeduld om weer uit mijn schulp te kruipen. Nog twaalf dagen zal ik het volhouden om me vooral in mezelf terug te trekken met af en toe een uitstapje met een vriendin of zo. Maar langer zal dat niet het geval zijn. Er is simpelweg teveel te doen en dat is iets dat ik me nauwelijks meer kan heugen. Veel te doen. Veel te regelen, veel uit te zoeken en veel te schrijven.

Ik ben weer begonnen met het samenstellen van een weekrooster. In september beginnen immers de theaterlessen weer en dat script voor dat toneelstuk moet nu echt flink aan gewerkt worden. De beide bundels (mijn verhalenbundel en mijn dichtbundel) en die rare roman van vorig jaar zijn publicatie gereed. De correcties zijn gedaan, alleen de selectie van gedichten in mijn dichtbundel is nog niet klaar. De illustraties ook niet. En dan is er de roman. Een werk waar ik bijstellingen in moet doen omdat er veel veranderd is in het leven van de hoofdpersoon en de omstandigheden waaronder ik de roman schrijf. Daarbij komt nog dat ik me dus serieus aan het voorbereiden ben voor dat once in a lifetime project om te werken op een ander continent. Tot slot zijn er de afhandeling van die erfenis en het vinden van de minst slechte oplossing van de financiële problemen waarmee ik mijn ondernemersleven heb moeten afsluiten.

Er is dus heel veel te doen en het zal nog een klus zijn om voor het eind van het jaar het meeste gerealiseerd te hebben. Op de roman na dan want daar is geen haast mee, het verhaal is er immers al en het researchmateriaal ook. Het is vooral het vastleggen en uitwerken, corrigeren en publicatierijp maken wat moet gebeuren. Het staat niet op de eerste plaats nu.

Het voelt goed dat er veel te doen is. Bij de moeilijke dingen krijg of haal ik hulp. Het schrijven is natuurlijk een eenzame activiteit. Maar er is perspectief, er zijn sinds lange tijd weer concrete plannen aan het ontstaan waarbij ik mijzelf daar volledig aan kan wijden. Het vreemde is dat een aantal van de moeilijke zaken waarmee ik geconfronteerd ben in de afgelopen jaren eigenlijk wegbereiders zijn voor wat komen gaat. Zonder die gebeurtenissen had ik immers de besluiten niet kunnen nemen die ik genomen heb.

Nu ga ik slapen. Straks naar Amsterdam om informatie te halen die de komende jaren erg belangrijk zal gaan worden. Volgende week en de weken erna volgen dan een serie gesprekken over de plannen en verder zal ik het wel zien. Of het klopt weet ik niet maar mijn gevoel is de laatste dagen dat ik de lijn in de rouwcurve weer een beetje omhoog aan het buigen ben en dat voelt goed.

‘Tranen zijn woorden nog niet geschreven’, maar het zijn ook de bouwstenen van vernieuwing. Ik heb er genoeg geplengd om voorlopig vooruit te kunnen met schrijven en vernieuwen.

Alice © 2010

One thought on “Lágrimas são palavras ainda não escritas.

Reacties zijn gesloten.