The Atma Project

Tot nog toe in de schaduw, maar een wat vroegtijdige onthulling kan geen kwaad.

Ik begin aan een meerjarig avontuur. Voor velen, degenen die het dichtste bij me staan niet in het minst, verrassend. Maar voor diegenen die me echt goed kennen eigenlijk juist niet.

Gegeven het overlijden van mijn moeder en de vaststelling dat vanaf nu het volledig open is waar ik de rest van mijn leven aan besteed heb ik mijzelf (op aangeven van verschillende mensen) een aantal vragen gesteld. Het zijn vragen die in het kader van een levensbalans staan. Ik doe dat zoals al eerder geschreven twee maal per jaar om daarmee te volgen hoe ik in het leven sta en me ontwikkel.

Welnu, de vragen deze keer waren eenvoudige vragen. Op het oog dan. Dit zijn ze:

  1. Ben ik gelukkig?
  2. Als ik mijn voordeur binnenstap kom ik dan thuis?
  3. Waar ben ik volgend jaar rond deze tijd?

De antwoorden waren helemaal niet eenvoudig. Maar het ene antwoord volgt uit het andere. Hier zijn mijn antwoorden in het kort:

  1. Nee, ik ben niet gelukkig om verschillende redenen.
  2. Beslist niet. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ‘thuis’ is.
  3. In ieder geval niet waar ik nu ben. Alsjeblieft niet.

Verdiep ik de antwoorden dan moet ik vaststellen dat de complexiteit van mijn leven geluksbeleving in de weg staat. Ik ben ontzettend moe van die complexiteit. Zo moe dat ik weet dat ik het niet lang meer zal volhouden. Geluk is ongrijpbaar, ongedefinieerd en volledig afhankelijk van de vraag of ik zelf vind dat ik een nuttig en waardig leven heb. En natuurlijk of ik de vriendschap waard ben die mijn vriendinnen, vrienden en vriendandersen me zo onbaatzuchtig schenken. Ik leef zonder partner maar met liefde(s). Ik ben passioneel maar ervaar dat ik de passie niet kwijt kan.

Thuis is een relatief begrip. In mijn leven in ieder geval. Thuis is waar je familie is zeggen Hindu’s regelmatig. In ogenschouw nemend dat mijn familie in de categorie extended family valt dan onderschrijf ik dat van harte. Ik voel me thuis in het warme gezelschap van mensen die van mij houden en waar ik van houd. Niet noodzakelijkerwijs familie op grond van bloedband. Thuis is voor mij niet een huis of voordeur. Niet een bank en een televisie en niet een verzameling materie die in mijn bezit is en dus herkenbaar voor me is. Stuk voor stuk zijn dat zaken die me bedrukken, me de adem ontnemen en me beperken in mijn mens zijn.

Volgend jaar ben ik niet waar ik nu ben. Het vreemde doet zich voor dat ik het liefste op reis ben. Me begeef in onbekende werelden om onbekende ervaringen op te doen met onbekende mensen. Vaak alleen, soms in het heerlijke gezelschap van een reisgenote. Reizen is hetzelfde als thuis zijn als thuis zijn gekoppeld is aan mensen en vriendschappen. Die zijn immers niet gekoppeld aan locaties. Of tijd zelfs.

Dat alles beziend heeft me doen besluiten om dit land te verlaten voor lange(re) tijd. Niet zomaar voor de vaart weg maar met een missie. Met doelen. De doelen en wat er gaat gebeuren is te zien op de website van het Atma Project. De voorlopige site is hier te vinden. Zoals het er nu voor staat zal ik in het eerste kwartaal van 2011 Nederland verlaten voor een leven als vrijwilliger in Nepal. Niet om de hoek dus en wel zeker beroofd van de luxe van het bestaan in het rijke westen. Ik ga daar lesgeven, schrijven, opbouwwerk verrichten en een documentaire filmen. Werken dus. Ik zal er geen toerist zijn maar een inwoner uit een ver en vreemd land die de eenvoud zoekt en de lach van iemand die geholpen is met mijn inzet. Ik zoek daar een mogelijkheid om te ervaren wat de waarde, of het gebrek daar aan, is van het leven dat wij in het westen leiden.

Voor wie me wil volgen of beter nog voor wie me wil helpen is het eenvoudig mogelijk om me te steunen. Alle informatie daarover is te vinden op mijn website over het project. Voor wie er in geïnteresseerd is, ik heb een huis vol spullen dat leeg moet. Een aantal persoonlijke zaken zullen voor lange tijd worden opgeslagen maar de rest doe ik van de hand. Verkopen of weggeven, afhankelijk van wat het is en wie er behoefte aan heeft. Mocht er dus iemand zijn die behoefte heeft aan huisraad, apparatuur of wat dan ook wat ik in bezit heb, meldt je gerust zonder enige schroom. Als je iets kunt gebruiken kan je het immers krijgen van me. Mijn leven zal in mijn backpack terecht komen en me vergezellen in de komende jaren. De rest van dit jaar staat in het teken van een meer dan gedegen voorbereiding, studie, organisatie van de reis en de lokale projecten waar ik ga werken en het regelen van alle noodzakelijke zaken om het project mogelijk te maken.

Met lieve en gemeende groet,

Alice Verheij © 2010

2 thoughts on “The Atma Project

  1. @helena
    Dat is een goeie. Ga ik gebruiken.
    De informatie over mijn wel en wee zal te zien zijn op de definitieve website die ik over een paar weken zal onthullen (eind september). Daar zal ik ook een paar zaken als FaceBook en Twitter in gaan integreren. En er zal een track&trace pagina komen waar ik een link naar waarbenjij.nu op zal opnemen als het niet mogelijk blijkt om dit in in de site op te nemen.

    Liefs,
    Alice

Reacties zijn gesloten.