Een einde en een nieuw begin.

Vandaag heb ik mijn rouw afgelegd. De eerste dag in ruim drie weken dat ik geen volledig of gedeeltelijke zwarte kleding meer draag. Zelfs geen zwart vestje of zo. Het is er de tijd voor.

De afgelopen tijd hulde ik me elke dag weer in de gedachten aan mijn moeder op het moment dat ik me kleedde. Een dagelijks ritueel dat naarmate de dagen verstreken gewoner werd om uiteindelijk zijn functie te verliezen. De laatste paar dagen was het een bijna gedachteloze handeling die ik verrichtte. En dat is goed. Het heeft als een soort wekker gewerkt, die, wanneer de veer is afgewonden rinkelt om daarna stil te blijven. Het moment is voorbij.

Nog een stap komt er over een tweetal weken aan, het verstrooien van de as. Iets waar anderen in de familie voor weglopen maar wat ik met liefde zal doen. En met tranen. Het zal de laatste handeling zijn in deze vreemde tijd in mijn leven. De draad die mijn moeder me gaf wordt weer opgepakt. Ik ben deze week begonnen met de rest van mijn leven, zonder haar.

Vandaag heb ik mijn huis opgeruimd en een plekje gevonden om een soort altaartje in te richten. Wierook, kaarsen, een foto, een beeld van de dansende Shiva Nataraj. Dansend op het ego dat ons weerhoudt van de verlichting, een dans van destructie en creatie dansend. Ik ben geen Hindu maar het beeld en het verhaal passen goed bij een gedenkplaats voor mijn ouders.

Morgen is er een andere dag. In een opgeruimd huis, verse lakens op het bed, schone vloeren en overal mijn boeken. Het mag dan niet mijn thuis zijn, het is wel wat nu bij me past. Morgen en overmorgen is er ruimte om te ontspannen. Om de re-creëren. Met vriendinnen, zoals het hoort te zijn.

Voorlopig wil ik geen zwart meer dragen maar vrolijke, zomerde kleuren, bloemen, passioneel rood, roze, blauw, groen en paars.

Alice © 2010

3 thoughts on “Een einde en een nieuw begin.

  1. Als een plant sterft vallen de zaden op de grond, waar zij uit zullen groeien tot nieuwe bloemen.

    De foto van mijn overleden vader staat op een plek waar ik hem iedere ochtend kan zien. Niet dat ik elke dag kijk, maar ik weet dat de foto er staat.

    Ik heb niet het idee dat ik moet voldoen aan zijn verwachtingen of dat ik moet doen wat hem tevreden zou stellen, maar eerder wat mij zelf gelukkig maakt. En heel soms lijkt hij dan middels de foto naar mij te glimlachen, alsof hij weet waarom ik doe wat ik doe.

    Op die momenten voel ik me dichterbij de kern van mijn bestaan dan enig religieus verhaal mij kan doen geloven.
    Op die momenten bedenk ik me dat ik de bloem ben die de kans krijgt zijn kleuren te tonen dankzij hem…

Reacties zijn gesloten.