Nachtgedachten.

Het is nacht. Werktijd voor mij. De stilte van de nacht zet mij doorgaans aan tot schrijven, lezen, studeren en filosoferen. Slapen is voor de vroege morgen en de ochtend. Het ritme van mijn leven is verschoven en erg vind ik dat niet. Ooit zal het wel weer anders worden. Als ik over een tijd ergens anders op de wereld ben, schrijvend, lerend en lesgevend, zal het ritme aangepast zijn aan die plek. Zo hoort het ook te zijn. Iedere plek, iedere tijd haar eigen ritme.

Nachtgedachten doen me beseffen dat geluk voor mij misschien wel is om onderweg te zijn. Ik ben het al zo lang en het is zo gewoon geworden. Nooit echt op mijn plaats, altijd op weg naar iets nieuws. Verlatend wat niet volmaakt is en verkennend wat ik mooier kan maken. Of het nu mensen, een plaats of teksten zijn. Maar dat leven op reis heeft ook zijn schaduwkanten. De grootste is wel dat ik jou niet bij me heb. Wie je ook bent. Maar verlangen doe ik wel naar je. Je glimlach, je lachende ogen, de warmte van je armen om me heen of je schouder als die tegen de mijne leunt. Warmte uit genegenheid.

Een thuis heb ik niet, niet op een plaats, niet in de vorm van een huis of binnen een warmbloedige familie. Goed, vriendschappen zijn een soort vervanging maar toch net niet helemaal. Jij zou dat wel voor me zijn maar jammer genoeg ken ik je niet. Soms ben jij er, wisselend van naam en van uiterlijk. Maar op dat moment hartelijk en liefdevol. Een metgezel, een maatje, een vriendin, een geliefde… Soms ken ik je even maar zo vaak als ik je ken, zo vaak heb ik je ook moeten laten gaan. Doordat het niet werkte, door onhandigheid, doordat het niet zo mocht zijn. En telkens weer is er dan dat verlangen. Die behoefte om in te slapen met de ogen op jou gericht en wakker te worden met jouw geur bij me en mijn hoofd stiekem tegen je aan gevlijd.

Als je het nog niet wist dan zeg ik het nog maar een keertje. Ik hou van je, waar je ook bent. Maar kan je niet wat vaker hier zijn? Gewoon nu, op dit moment, op deze plek. Laat de nacht nu maar door mijn vingers glijden en mijn gedachten meenemen. Het mag. Morgen komt er weer een dag waarop je voor me zou kunnen staan. Een vriendin zei me ooit eens na een bijzondere nacht ‘de nacht doet vreemde dingen met de mensen’. Hoe waar kan een simpele zin zijn.

Alice © 2010

4 thoughts on “Nachtgedachten.

Reacties zijn gesloten.