Trots!

Ik ben een trots mens. Dat is voor veel mensen iets vreemds om van zichzelf te zeggen want dat lijkt al snel een narcistische uiting. Maar dat is het niet. Ik ben trots omdat ik me niet meer voor hoef te doen als iemand die ik niet ben en dat dus ook niet doe. Zo simpel kan trots zijn.
Er zijn meer trotse mensen gelukkig en soms vieren trotse mensen trotse feestjes. Al jaren vieren trotse gays met in overstelpende meerderheid de homo mannen een trots feestje in Amsterdam. De Gay Pride.

Dat trotse feestje is voor veel niet gays én voor veel minder extraverte of exhibitionistische gays een irritatie geworden. Een irritatie omdat de bootjes met halfnaakte of in leer gehulde provocerende homo mannen het mediabeeld beheersten. Media immers gaan alleen voor wat zij als ‘schokkend’ of bizar zien in hun berichtgeving. En zo is er in de afgelopen jaren een beeld ontstaan van een groot feest voor geile exhibitionistische homo mannen. Geen feest voor alles en iedereen die gay is buiten de gendernormen van deze maatschappij valt. De Gay Pride is als feest in mijn ogen lang gegijzeld geweest door die zichzelf etalerende homo mannen, aangevoerd door organisaties als Pro Gay die toch vooral Pro Gay Men is. Of was.

Dit jaar heb ik van de (verre) zijlijn meegekeken. Persoonlijke redenen. De verre zijlijn was de berichtgeving in de media en de berichten die ik via internet zo hier en daar tegenkwam. Dit jaar was anders dan de andere jaren. Dit jaren waren het lesbische vrouwen en transgenders die het nieuws haalden. Lesbische vrouwen omdat een paar meiden een dag organiseerden over porno voor vrouwen. Female Pornification als onderwerp van discussie en plezier zogezegd. King Betty, de genderbendende meiden die hun Cumshots (de naam is geen vergissing en een doordenkertje voor mensen die wel iets begrijpen van de seksuele beleving van vrouwen) kwam uitgebreid in de media en de meningen logen er niet om. Zoals gewoonlijk vonden die media het nodig om een vertekend beeld te schetsen maar ach dat is niets nieuws.

Niet alleen de lesbische vrouwen vielen dus op (ook door de Trotse Lesboot) maar ook transgenders vielen op. Voor de eerste keer een boot voor genderandersen zoals ik ze / ons maar liever noem. De media vonden het allemaal prachtig want er viel wat te zien en fotograferen. En daarmee zijn dus ook de transen op de kaart gezet van de Gay Pride.

Zelf heb ik gemengde gevoelens. Dezelfde als die veel homo mannen hebben bij de exhibitionistische uitingen van die andere homo mannen op de Pride. Ook ik voel me niet helemaal thuis bij de exhibitionistische kant van die transgenderscene. Voor mij waren de beelden anders dan ik gehoopt had. Maar dat neemt niet weg dat ik het geweldig vindt dàt er eindelijk transgenders zichtbaar waren op de Gay Pride. Gewoon net als al die anderen die er niet voor weglopen om zichtbaar te zijn, om zich te uiten en om een plekje voor zichzelf op te eisen in de wereld.

Ik ben behoudender dan sommigen binnen wat ik mijn eigen gemeenschap noem en in sommige aspecten juist minder behoudend. Via deze plek en mijn teksten laat ik heel erg veel zien van mezelf, mijn emoties én zaken die raken aan het feit dat ik vrouw ben met een transgender achtergrond. ‘In real life’ speel ik op mijn manier ook met genderuitingen en heb daar veel plezier mee. Ik vind het geweldig dat anderen zich in de Pride zich helemaal kunnen uitten als is het niet op de manier die ik zelf zou kiezen. Mooi is het wel. Ik heb op een afstandje genoten van die ene boot vol vlinders die lekker onbevangen hun kleurige vleugels uitslaan en laten zien. En stiekem vindt ik het jammer er niet bij te zijn geweest.

Wat mij betreft zijn er dit jaar in Amsterdam twee dingen met de Gay Pride gebeurt. Het bation van de homo mannen is definitief geslecht. Ook de lesbische vrouwen, biseksuelen en transgenders maken deel uit van mensen die op de Pride thuis horen. Het tweede is dat de Gay Pride wat mij betreft opgehouden is te bestaan. Vervangen door een Pride. Een feestje waar niet alleen seksuele diversiteit maar ook gender diversiteit gevierd en getoond wordt. Een feestje waar iedereen die voor wat betreft seksuele geaardheid of gender identiteit onderdeel van mag uitmaken. Minder Hollands Homo en meer Amerikaans LGBT-whatever. En dat stemt me tevreden. Op naar de volgende Pride.

Nu maar hopen dat de organisatie het woordje Gay schrapt en in alles gaat praten over de Amsterdam Pride want dat doet meer recht aan de werkelijkheid.

Alice © 2010

2 thoughts on “Trots!

  1. Ze komen je tegemoet: formeel heet het 1 week durende feest de “Gay Pride” en het hoogtepunt op zaterdag heet de “Canal Pride”.

    Op de site van de Gay Pride kun je aanvinken naar wat voor bijeenkomsten je wilt: alleen homo, alleen lesbo, alleen bi of alleen trans. Klik je op “alleen trans” dan zie je in de hele week niet één activiteit…

    Van mij uit gezien (ik stond langs de kant te kijken, heb ook de samenvatting van de Avro vorige week zondag gezien) vond ik vooral de zin “Wat je bent zeg je zelf” op de trans-boot prachtig. ’t Is een zin die ik de komende weken in een gesprek met het genderteam nog wel eens zal herhalen. In die zin steunt de Canal Pride ook vandaag nog de emancipatie van (ook) transgenders.

    • Wat niet wegneemt dat ik overeind houdt wat ik schreef. Pro Gay heeft allang het krediet verspeeld bij mij en vele anderen. Het is tijd voor een frisse nadrukkelijk all inclusive organisatie. Dat is niet Pro Gay zolang ze weigeren in hun uitingen consequent LGBT… te gaan hanteren. Pro Gay is net als de Gay Pride dominant homomannelijk en representeert beslist niet grote groepen LGBTers die dus nu eindelijk zich (een beetje) hebben kunnen laten zien.
      ‘Wat je zegt ben je zelf’ is een leuke populistische kreet die natuurlijk echt niet waar is. Voor mij in ieder geval van geen enkele waarde. Zoals duidelijk is kon ik me maar matig identificeren met de trans-boot maar ben ik wel erg blij dat die er was.

Reacties zijn gesloten.