De nacht van de deur.

Jaren zat ze daar te wachten op haar moment van faam. Vast getimmerd in een obscure hoek van de oude gebouwen in wat eens het centrum was van een eerzame groep beroepsbeoefenaren. Sinds een paar maanden echter was haar hoop op zichtbaarheid, beroemdheid wellicht plotsklaps gestegen. De groep mensen die nu achter haar met elkaar aan het praten waren zaten immers tot voor kort in een andere, veel grotere ruimte opgesloten achter één van haar bekendere collega’s.

Het was haar televisiedebuut geworden. Om de een of andere reden was het vanavond een andere avond dan anders. Allemaal mensen met camera’s, lampen en microfoons hoopten zich voor haar op. Blijkbaar allemaal hopend op het openen, op de bevalling klaarblijkelijk. Ze wist wel beter wat er zou gebeuren. Ze wist dat zij het niet zou zijn die opzij zou zwenken voor de streng kijkende mannen die dan met die mensen met camera’s en microfoons haar voorbij zouden lopen. Uren duurde het en af en toe werden er broodjes kroket naar binnen gebracht. De mannen met de camera’s en lampen werden steeds lamlendiger maar als ze moesten plassen deden ze dat zo snel mogelijk want het risico om de ontsluiting te missen wilden ze niet lopen.

Na een lange middag en avond was het zo ver. Niet zij maar haar collega om de hoek opende zich om eerst een man met een t-shirtje onder zijn overhemd te baren even later gevolgd door een formele man die met een diepe frons de mannen en vrouwen met de camera’s en microfoons uiteindelijk niets zei. De kluwen om die man heen schoof samen met hem haar voorbij waarna er na een half uurtje een weldadige rust op de gang kwam. Vanavond had ze de hele avond zich getoond en iedereen voor het lapje gehouden. Want open was ze niet gegaan, integendeel. Ze kon gaan rusten in de wetenschap dat morgen vanaf 12 uur het weer druk zou gaan worden. Even kraakte er iets in haar voegen.

Alice © 2010

One thought on “De nacht van de deur.

Reacties zijn gesloten.