Smart move.

Het moest gewoon een keer gebeuren (en het is al eens eerder gebeurt). De deur dicht trekken terwijl de huissleutel binnen ligt. En mijn nichtje is ook nog eens op vakantie terwijl de buren schitteren door afwezigheid. Kortom, daar sta ik dan. Met tas, computer, papieren, fietssleutel maar zonder huissleutel. Te kijken naar mijn voordeur met een ietwat beteuterd gezicht. De handeling kon nauwelijks stompzinniger zijn en ik voel me acuut hoogblond. Aangezien ik de buren rond een uur of vier weer verwacht zal ik dus de middag noodgedwongen uithuizig moeten doorbrengen. Niet dat dat een straf is want het noopt me alleen maar tot een prettige improvisatie. Dus, heb ik de fiets maar eens gepakt en ben wat gaan rijden naar de dichtstbijzijnde leuke winkelstraat op zoek naar en kroeg met WiFi. En verdomd, ‘De Freule’ is mijn redding voor de middag. Lekkere koffie, WiFi en een onverwachte zee van tijd. Mijn afspraak voor de middag heb ik maar afgebeld want dat gaat niets meer worden en ik moet om vier uur bij mijn huis zijn. Hopend op een buurman met ladder om in te sluipen in mijn eigen kot.

Dus maak ik postertjes voor de Literaire Salons en ga ik me maar wijden aan het vertalen van de c.v.’s van mijn vriendin en mij want dat moet toch gebeuren voor het project. Onderwijl bedenk ik me hoe ik in Nepal uit zo’n situatie zou moeten redden. Mijn Nepalees is nu niet bepaald van zodanig niveau dat ik ook maar de geringste kans maak dat iemand me begrijpt als ik weer eens mijn sleutel ben vergeten. Ik realiseer me dat ik mezelf op een paar flinke zwakke plekken heb betrapt. De chaos in mijn leven is in mijn handelingen gaan zitten. Onnadenkend mijn huis uit lopen in de verwachting dat mijn sleutel in mijn handtas zit. En dat doet ie ook natuurlijk. Alleen niet in deze want ik heb ze net gewisseld. Zucht.

Het zal de verliefdheid zijn en misschien moet ik dus maar een zakdoek kopen om er een knoopje in te leggen zodat ik me herinner dat ik me iets moet herinneren wanneer ik mijn zakdoek pak. Als ik die niet vergeet natuurlijk. Ondertussen is het in de kroeg waar ik zit lekker rustig. De Earring laat zich horen. ‘When the lady smiles…’ klinkt er getemperd uit de speakers. Ik denk aan mijn lady en wordt spontaan vrolijk. Een Spaans sprekende vrouw wandelt al telefonerend binnen en vervolgens nog steeds telefonerend weer naar buiten. Ik versta er geen lor van maar het klinkt wel lekker. Ondertussen keert mijn gehoor terug naar de gitaarsolo van Rinus en kan ik niet voorkomen mee te trommelen. De koffie smaakt me en naar meer.

De sleutel is ergens naar mijn achterhoofd verdwenen als ik me bezig ga houden met de postertjes. U2 uit de speakers zingen over wanneer de straten geen naam hebben. Nostalgie en vertrouwd. Ik brul in gedachten mee. En ben gelukkig.

Alice © 2010

3 thoughts on “Smart move.

  1. Wat lief van je maar ik vertaal mijn eigen spul wel… Maar als je nou een duidelijke to do list met deadlines had zou het zo’n stuk handiger werken.

Reacties zijn gesloten.